Cactus Festival dag 2: Sampha steelt de show

Cactus Festival dag 2: Sampha steelt de show

Cactusfestival is een heel eigenaardig evenement. Het is übergezellig, trekt vooral gezinnen met jonge kinderen of ouderen die er eens op uit willen aan en heeft een line-up om ú tegen te zeggen (die trouwens niet echt strookt met het doelpubliek). Het festival heeft één podium, waarop de meest onsamenhangende programmatie staat. Het lijkt alsof de programmatoren op goed geluk bands zoeken die toevallig in het land zijn. Dit jaar hebben we echter bijzonder veel goed geluk, want wát één line-up! Nils FrahmCharlotte Gainsbourg, Sampha en Goldfrapp zijn slechts enkele namen uit de line-up geplukt.

Bij binnenkomst in het Minnenwaterpark valt meteen op hoe gezellig Cactus is. Om 12 uur (net op tijd voor Témé Tan), loopt het nog niet vol met voetballiefhebbers en jonge koters en kunnen we dus volop genieten van de diverse eetstandjes, schaduwplekjes in het bos en kunstwerken die her en der verborgen geïnstalleerd staan. Al kunnen we dit niet te lang want we moeten ons door het park haasten (het podium ligt aan de andere kant dan de ingang) om Témé Tan te zien.

Deze jongen wordt algemeen beschouwd als de nieuwe revelatie in de Belgische pop en dit kunnen we nu volmondig bevestigen. Zijn muziek is soms een wat zwakker afkooksel is van de hele vibe waar Roméo Elvis en Le Motel mee scoren en gezien hij live in zijn eentje met wat knopjes op het podium staat, wreven we ons al in de handen om de Belgische media tegen te spreken.

Maar joke's on us Témé Tan is wel degelijk de nieuwe Belgische popster. Zijn liveshow is technisch geen hoogtepunt, maar deze jongen is een geboren performer. In je eentje een (toch al redelijk gevulde) weide inpakken door gewoon te zingen, occasioneel wat guitalele te spelen of knoppen in te drukken, je moet het maar kunnen.

We trokken ons terug om ditmaal uitgebreid de eetstandjes te bezoeken. Na een spitburger (het was lekkerder dan het klinkt) nestelen we ons neer in het gezellige park. Op de achtergrond speelt Her een set die volledig in orde, maar doodsaai is. Een professionele band komt spelen, gebruikt dezelfde trucen als altijd (en rekt zijn nummers eindeloos uit) en gaat het podium weer af. In orde, maar zéro meerwaarde.

Dan komt één van de hoogtepunten van de zaterdag op CactusTune-Yards. De knotsgekke Merrill Garbus en haar band laten je onmiddellijk glimlachen. Snelle, chaotisch maar logische muziek laat niemand onbewogen. Merrill (met groen haar, fluo kleed en roze short) leerde ons trouwens een handige tip voor menig performer: als je op blote voeten optreedt hoef je je niet te bukken om de instellingen van je pedalen te veranderen. Draaien aan knoppen gaat namelijk ook met tenen.

Intergalactic Lovers is de enige band waarvan we kunnen zeggen dat ze thuis is op Cactus. Een oervlaamse band met genoeg radiohits om ook wie niet veel geeft om muziek te kunnen boeien. Leuke en erg professionele set, maar verbazingwekkend was het niet meteen.

Nog even een kangoeroeburger binnen proppen en het is alweer tijd voor Sampha (op Cactus verlies je bijzonder veel tijd aan wandelen). Deze Brit verbaasde ons al bij zijn  passage op Pukkelpop vorig jaar, dus we wisten waar we ons aan konden verwachten. Een tot in de puntjes uitgewerkte set, waar toch nog steeds plaats is voor originaliteit en grappige onnozoliteit. 

Sampha's band is zonder meer geweldig. Steengoede muzikanten die zich overduidelijk te pletter amuseren op het podium. Een drummer die zelfs tijdens de hevigste passages gekke bekken naar de keysspeler zit te trekken en zelfs af en toe flauwe grappen verteld in de microfoon voor de techniekers (wij horen niets, maar we zien alle bandleden lachen en met hun hoofd schudden zodra de drummer in zijn micro praat).

De minst frivole op het podium was Sampha zelf. In een volledig blauwe outfit (met sweater en lange broek) zweette hij zich eerst en vooral kapot. Het leverde een bijhoorlijk weerzinwekkend zicht op.

Maar Sampha bleef doorzetten en liet het zweet niet aan zijn hart noch zangkunsten komen. Deze man heeft een wreed straffe stem en kan ook nog een stukje drummen en piano spelen. Hij had er (in tegenstelling tot zijn bandleden) wel overduidelijk niet te veel zin in.

De band stopte ook een kwartier te vroeg (nadat één van de drummers zijn drumstel per ongeluk omgooide en dan maar besloot de rest ook weg te stampen). Later hoorde we dat Sampha die dag nog elders moest optreden. Begrijpelijk dat je gehaast bent, maar onprofessioneel en eigenlijk kan en mag zoiets niet.

Charlotte Gainsbourg (dochter van de twee meest iconische fransozen ooit) was als volgende aan de beurt (snapt u onze mening over de programmatie?). Het podium werd vol gezet met kaders van tl-lampen die ook nog eens ronddraaiden. Charlotte's volledig mannelijke band betrad het podium (in jeansbroek en -hemd) en begon alvast te spelen.

Eén van deze bandleden had als instrument "gitaarpedalen", die allemaal samen in één kast gestoken waren. Vreemd gekozen showelement als je het ons vraagt. Charlotte vervoegde haar band en begon aan haar set. Mooie liedjes, maar o-zo-saai. We hebben in 2018 niet per sé nood aan een theatershow à la Björk, maar een dame die aan haar piano zit terwijl er rond haar wat lichten draaien kan ook niet meer mee. Sorry, Charlotte.

Arsenals nieuwe plaat In The Rush Of Shaking Shoulders vinden we maar niets, maar zoals verwacht is hun liveset weer top. België telt waarschijnlijk geen betere liveband dan Arsenal en dus nog maar eens een alinea wijden aan hoe deze band een weide kan inpakken is nutteloos.

Op dag 3 stelt Cactus nog een straffe elektronische lineup voor met Goldfrapp,Slowdive, Mogwai en Nils Frahm.