De beste elektronische albums van 2015

De beste elektronische albums van 2015

Nu de eindejaarslijstjes ons volop rond de oren geslingerd worden, doen wij er graag nog een schepje bovenop. Wij selecteerden de beste twaalf albums van het voorbije jaar en presenteren ze u in willekeurige volgorde. Naast landgenoten STUFF. en Dijf Sanders haalden ook Maribou State, Lakker, LV, JME, Hudson Mohawke, Kölsch, Julio Bashmore, Romare, Oneohtrix Point Never en George Fitzgerald de lijst.

Wij stelden al onze redacteurs voor de hartverscheurende keuze één album te kiezen dat voor hen het goede weer maakte in 2015. Onder de albums vind je een woordje uitleg over waarom zij voor een bepaald album kozen. Wie albums te lang vindt en geen zin heeft om meerdere platen van de artiest te beluisteren, kan ook terecht bij onze selectie beste platen van 2015.

STUFF. - STUFF. [Buteo Buteo]

Simon: "Met hun strakke liveshows veroverden ze vrijwel ieder podium in binnen- en heel wat podia in het buitenland met een unieke sound die inspiratie put uit een brede waaier muziekgenres. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat hun sublieme debuutalbum overal lovend werd ontvangen en hoog scoort in heel wat eindejaarslijstjes. 36 minuten puur luistergenot van de bovenste plank. Vooral het nummer Caves - waarvan RBE onlangs nog een exclusieve liveversie online plaatste - stond hier vaak uren aan een stuk op repeat."

Lakker - Tundra [R&S Records]

Steven: "Loodzware, onregelmatige en pikdonkere UK techno uit Dublin is de beste manier om het duo Lakker te beschrijven. Hun debuutalbum blinkt uit met een uniek sound design, loepzuivere klanken en een briljante ruimtelijke invulling."

LV - Ancient Mechanisms [Brownswood Recordings]  

Sidney: "Prachtige combinaties tussen klassieke piano en elektronische sounds."

Maribou State - Portraits [Ninja Tune]

Mathijs: "Ik ben al jaren fan van Maribou State, in september kreeg ik de unieke kans om op te warmen (als Konna, nvdr.) voor Maribou State op Ecstatic. Na dat optreden heeft het album nog duizend keer op repeat gestaan."

JME - Integrity [Boy Better Know]

Tom: "JME heeft met Integrity hét grime-album van het jaar gemaakt. Een jaar dat trouwens gedomineerd werd door zijn Boy Better Know-collega Skepta. Dit album biedt elke keer dat je ernaar luistert weer een verrassing: eerst sprongen vooral Work en Pulse 8 in het oog, maar na enkele luisterbeurten werden dat Man Don’t Care en The Money. JME’s lyrics zijn zo sterk, met een ongekend gevoel voor zelfrelativering. Koppel dat aan de beats van Deeco of Swifta Beater en je krijgt een bijna perfect album. Dé grime MC van het jaar!"

Dijf Sanders - Moonlit Planetarium 

Ben: "Moonlit Planetarium is sinds lang nog eens een plaat die je verbeelding meesleurt in een fascinerende sfeer. Dat dat dan nog eens een nachtelijke, tropische jungle blijkt te zijn, maakt het enkel straffer. Sterke comeback uit het niets van de DIY-held."

Hudson Mohawke - Lantern [Warp Records]

Maxim: "HudMo bewijst maar weer eens wat hij in zijn mars heeft. Met nummers zoals Ryderz tovert hij fantastische plaatjes uit zijn Schotse hoge hoed. Warp bracht dit jaar met Lantern en Damogen Furies van Squarepusher ook meteen dé twee albums van het jaar uit."

Kölsch - 1983 [Kompakt]

Sander: "Het probleem met de meeste artiesten van vandaag is dat ze ‘vernieuwend’ uit de hoek willen komen. Soms is het goed om gewoon jezelf te blijven en verder te bouwen op wat sowieso al geniaal is. Merci, Kölsch!"

Romare - Projections [Ninja Tune] 

Astrid: "Romare laat zich weer van zijn beste kant zien. Niemand weet beter hoe housebeats, hiphop en Afrikaanse invloeden in één nummer samen te gooien en er iets geniaal van te maken."

Oneohtrix Point Never - Garden Of Delete [Warp Records]

Fabian: "Daniel Lopatin levert op de valreep de beste, meest geavanceerde elpee van 2015 af. Toegankelijker op sommige plaatsen dan R Plus Seven uit 2013, maar tegelijk ook coherenter, doelgerichter. Geen muziek voor autoreclames, maar binnen afzienbare tijd zullen we hierop terugkijken en beseffen: zo klonk de toekomst in 2k15."

George FitzGerald - Fading Love [Domino Recording Company]

Jeroen: "George FitzGerald is dan wel Brits, toch vind je altijd die Berlijnse touch terug in zijn muziek. Een perfecte cocktail van poppy house en garage met wat snuifjes techno. Full Circle is daar een mooi voorbeeld van, net als Crystallise. FitzGerald weet als geen ander de grenzen op te zoeken tussen underground en mainstream, tussen uitbundigheid en ingetogenheid, tussen melodie en fantasie. Fading Love is dan wel zijn eerste full album, maar je voelt gewoon dat er hard over is nagedacht, dat er een zekere maturiteit boven het album hangt. Het nummer Knife To The Heart is van die gedachte een uiterst goed voorbeeld."

Julio Bashmore - Knockin' Boot [Broadwalk Records]

Thomas: "Het was lang wachten op zijn debuutalbum, maar afgelopen jaar gebeurde het dan toch. Julio Bashmore zorgde in het verleden al voor enkele stevige clubanthems, maar met zijn album Knockin’ Boots zocht hij een balans tussen alternatieve house en poppy disco. Het is even wennen als je zijn vorig werk gewoon bent, hij zoekt duidelijk een breder publiek en met succes. De nummers op het album mikken op de radio, maar blijven toch typisch Julio met uitgesproken synths en knappe discosamples. Holding On en Rhythm Of Auld zijn Bashmore op zijn best!