Interview: Hiatus

Interview: Hiatus

Cyrus Shahrad, beter bekend als Hiatus is een half Brits, half Iraanse artiest. Hoewel hij het grootste deel van zijn leven in Londen heeft doorgebracht, is hij de connectie met zijn geboorteland nooit verloren. Zijn ontroerende muziek, die vaak baadt in melancholie, is doorspekt met Iraanse invloeden. Eerder releasete hij al de albums Ghost Notes en Parklands. Beiden zijn wondermooie albums met muziek die niet zou misstaan in een Planet Earth-aflevering.

Binnenkort brengt hij zijn nieuwe album, All The Troubled Hearts, uit. Wij stelden hem alvast enkele vragen!

FUZZ – Tussen je eerste twee albums waren er redelijk wat verschillen qua productiestijl. Terwijl het eerste redelijk sample-gebaseerd is, gebruik je in je tweede album meer live-instrumenten. Wat kunnen we van je derde album verwachten?

In mijn eerste album gebruikte ik inderdaad redelijk veel samples, ik ben behoorlijk beïnvloed door muziek die erg sample-gebaseerd is, zoals die van DJ Shadow. Tegen mijn tweede album was ik er mij van bewust dat je bij samplen ook veel rekening moet houden met copyrights, daarom begon ik meer live-instrumenten te gebruiken.

Mijn derde album bouwt voort op dit proces, het is een album dat hoofdzakelijk geschreven is voor live-instrumenten, uiteraard met elektronische invloeden. Ik ben minder elektronisch beginnen producen vanwege een gehoorprobleem, ik heb last van tinnitus omdat ik teveel met een koptelefoon producete. Het is echter onmogelijk gebleken om elektronische muziek compleet los te laten, eenmaal ik mijn instrumenten opgenomen had, wou ik hier toch mee aan de slag in Ableton.

FUZZ – Welke instrumenten speel je zelf op je album?

Ik speel zelf piano en een beetje gitaar. Vanaf er andere snaarinstrumenten bij komen kijken, vraag ik hiervoor andere muzikanten. Aangezien ik de laatste tijd veel naar klassieke muziek van onder andere Max Richter en Nils Frahm luister, wou ik graag een koor laten zingen op éen van mijn songs. 

Toen ik een componist contacteerde gaf hij me echter geen toestemming om te samplen. Aanvankelijk was dit behoorlijk frustrerend, maar uiteindelijk zag ik in dat dit iets was waar ik evengoed zelf mee aan de slag kon en zo schreef ik zelf een tekst voor een koor. De tekst komt uit een Perzisch kinderversje dat mijn vader vroeger voor mij en mijn broer zong.

FUZZ – Op je SoundCloud zijn er al een vijftal nieuwe tracks van je nieuwe album te beluisteren. Is er een reden waarom je al dit werk al online zet?

Ik ben nooit echt veel bezig geweest met de hele heisa die bij het uitbrengen van een album komt kijken. Aan veel van mijn songs werk ik behoorlijk lang en als ze dan eindelijk af zijn, wil ik gewoon dat mensen ze horen, of dit nu op de releasedatum van mijn album is of niet.

Eigenlijk is dit wel vreemd aangezien ik van mening ben dat het concept van een album een belangrijke vorm van kunst is die vanwege een sterke digitalisering binnen de muzieksector stilaan aan het verdwijnen is. Ik ben een grote fan van cinema en literatuur en ik geloof wel sterk in het idee van een holistische benadering van kunst.

FUZZ – Is deze neiging naar een allesomvattende vorm van kunst de reden dat je de foto’s van Spencer Murphy gebruikt voor je albumcovers?

Inderdaad! Ik moet wel zeggen dat mijn samenwerking met Spencer vooral op puur geluk berust. Spencer en ik zijn samen opgegroeid en hij is nog steeds mijn beste vriend. We proberen allebei op een andere manier eenzelfde gevoel vast te leggen, hij in zijn foto’s en ik in mijn muziek. Ik bof enorm dat ik zijn foto’s mag gebruiken voor mijn albums.

FUZZ – De titel van je werk is All The Troubled Hearts, over deze titel hangt een soort van somberheid die ook vaak terug te vinden is in je muziek. Is droefheid het gevoel dat je in je muziek probeert vast te leggen?

Ik probeer steeds te balanceren tussen melancholische en euforische muziek, soms is de grens tussen deze twee erg dun. In mijn nieuwe album is mijn muziek vaker expliciet droevig dan in mijn vorig werk. All The Troubled Hearts, de titelsong met Daudi Matsiko, gaat in feite over depressie.

FUZZ – Schreef je vanuit eigen depressiegevoelens?

Deels, er zijn momenten geweest waarop ik me erg eenzaam heb gevoeld. Anderzijds heeft het volgens mij ook te maken met mijn Iraanse roots. Vanwege de geschiedenis van onderdrukking en oorlog in Iran zijn er ook veel elementen van de Iraanse cultuur die beïnvloed zijn door het ongeluk en het lijden van het Iraanse volk. Midden-Oosterse cultuur op zich is ook vrij melancholisch, muziek en films zijn vaak gedrenkt in een soort van nostalgie naar een vergane, betere wereld. Daarentegen staan er op mijn nieuwe album ook een aantal songs die voor mijn doen erg vrolijk zijn.

FUZZ – Je hebt praktisch je hele leven in Londen gewoond, toch is je muziek sterk beïnvloed door Iraanse muziek. Hoe is je band met je thuisland dezer dagen?

Nog steeds erg sterk! Ik heb er nog steeds familie en ondanks dat ik er tussen mijn 11 en 23 jaar niet ben geweest voelt het als een tweede thuis. Ik probeer nog steeds om elk jaar een paar weken bij mijn grootmoeder, die ondertussen al over de honderd jaar oud is, op vakantie te gaan.

FUZZ – Ik las dat er in Iran een heuse underground ravecultuur bestaat, wat voor muziek wordt er zoal gedraaid op dit soort feestjes?

Veel van de Iraanse jongeren luisteren naar Europese techno, vooral de industriële, hardere varianten zijn er populair. Een andere, nieuwere stroming in de Iraanse muziek is sterk door hip-hop beïnvloed, echt experimenteel spul, maar wel uitstekende muziek. Mahdyar is hiervan een goed voorbeeld. Ik heb hem ooit, toen hij nog redelijk onbekend was, een CD van Burial gegeven. Hij is de laatste jaren behoorlijk populair geworden en onlangs contacteerde hij mij op Twitter om te zeggen dat die Burial-plaat zijn leven compleet veranderd had, echt geweldig! 

 

FUZZ – Een tijdje geleden postte je een mixtape op je SoundCloud enkel bestaande uit filmmuziek. Vanwaar je keuze voor dit soort muziek?

Dit is in feite een mix die ik jaren geleden al had gemaakt maar die door SoundCloud offline werd gehaald vanwege auteursrechten. Deze regelgeving is onlangs versoepeld dus ik heb hem er terug op gesmeten. Aangezien ik een grote fan van cinema en films ben had ik toentertijd veel meer interesse in een mixtape met filmmuziek dan in éen met gewoon elektronische muziek op.

FUZZ – Op deze tape staat ook een track van Angelo Badalamenti, de producer van de Twin Peaks-soundtrack. Ben je fan van de serie?

Ik ben een absolute freak! Twin Peaks is mijn allergrootste zwakte. Toen de serie voor het eerst uitkwam was ik elf en ik, mijn broer en Spencer waren behoorlijk obsessief in ons kijkgedrag. In mijn tijd als journalist heb ik het geluk gehad om een aantal leden van de cast, waaronder Kyle MacLachlan (die Agent Cooper speelt), te interviewen. Ik heb ook David Lynch zelf mogen interviewen, echt een fantastische man en een onvervalst genie. 

FUZZ – Om even terug te komen op je album, zal er ook een liveshow volgen eens je album uitgebracht is?

Ik heb altijd meer van producen dan van optreden gehouden, het feit dat ik last heb van een tinnitus draagt er ook toe bij dat ik live optredens meer vermijd. De laatste maanden heb ik echter wel een aantal DJ-sets gedraaid, voornamelijk drum ‘n’ bass. Drum ‘n’ bass is het eerste soort elektronische muziek waar ik mee in aanraking kwam en ik volg het nog altijd wat op, er komt nog steeds ontzettend veel goede muziek uit. Vroeger luisterde ik vooral naar artiesten als Ed Rush & Optical en Matrix, tegenwoordig vind ik Mefjus en Noisia erg goed.

FUZZ – Het verbaast me dat jij, die net erg zachte muziek maakt, het liefst luistert naar zware industriële drum ‘n’ bass als Mefjus. Ik had eerder Calibre of LSB verwacht.

Ik vind Calibre een uitstekende producer, maar persoonlijk heb ik liever de donkere drum ‘n’ bass. Liquid drum ‘n’ bass wordt snel repetitief voor mij, ik hou meer van het soort mechanische, robotachtige basslijnen. Als ik zelf draai is drum ‘n’ bass ook het enige genre waar mensen écht van beginnen te dansen.

FUZZ - Bedankt voor het interview, Hiatus!