Putrock Festival ontgint hopen techno (9/05)

Afgelopen weekend waren we te gast op het Limburgse festival Putrock. De steenkoolmijn van Beringen is de meest idyllische setting waar we als festivalbezoeker in Vlaanderen ooit getuige van mochten zijn. Het feest gaat letterlijk door op de trainrails, tussen de schachten en pal net naast de Beringse terril. Afgezien van het decor waren we uiteraard ook geïnteresseerd in hetgeen we zaterdagavond gingen horen. Op zaterdag was het namelijk de beurt aan Raving George, De Sluwe Vos, Francesco Rossi, Ramon Tapia en tot slot AKS op het hoofdpodium.

De Underground-stage was dé setting voor een diep technofestijn. Volledig overdekt door een historisch mijngebouw en met uitzicht op de schachttorens kan je niet anders dan in je element zijn. De opwarming gebeurde door het houseduo Kijumba, die de Putrock-contest wonnen. Daarna was het de beurt aan Digital Noise en Gonzo om de opwarming tot een knallend eind te brengen. Strakke sets, weinig volk, al hadden we niet anders verwacht in de vooravond.

Kijumba - It's Like

Toen Ramon Tapia achter de decks kroop, begon het volk gezapig toe te stromen. Deze meester van Chileens-Nederlandse origine heeft een verleden om u tegen te zeggen. Met remixen voor onder ander Paul Weller en Armand van Helden, en zijn eigen label Say What? Recordings heeft hij meer dan zijn stempel gedrukt op de Belgische scene. Tegen het einde van de set kwam de beperkte massa al redelijk op gang en zagen we af en toe bewonderingswaardige danspasjes.

Om half negen was het tijd voor onze enige echte Raving GeorgeCharlotte voor de vrienden. We moeten ze u waarschijnlijk niet meer voorstellen want deze dame heeft op een paar jaar tijd het hele technolandschap veroverd. Haar set begon uiteraard onder luid applaus van het publiek. Een vrouw achter de decks heeft altijd iets magisch. Dat hoort ze niet graag, maar zoals Frank Vander Linden van De Mens zou zeggen: seks verandert alles!

En dat merkte je ook meteen. Met een vet stuttereffect was de toon meteen gezet Zeker toen ze al vrij vroeg in de set haar eigen remix van You’re Mine er tegenaan smeet. De wat snellere en vooral diepere versie van het nummer slaat aan, want meteen kwamen de technoheads boven water drijven. Een geslaagde zet, zo bleek, want ook tijdens de rest van haar set deed het publiek lustig mee.

Toen we een gepast moment vonden om een drankje te gaan halen, werden we aangenaam verrast. Op Putrock drinken ze Estaminet, het pils gebrouwen door Palm. Spijtig dat je dat in Limburg niet vaak tegenkomt, want de lekkere, volle smaak kan ons bekoren. Alé, toch beter dan verdund festivalpils. 

Oscar & the Wolf - You're Mine (Raving George Remix)

De volgende in de rij was niemand minder dan De Sluwe Vos. Deze Nederlander rijdt op volle toeren richting de technotop. Zeker nu zijn tweeledig album Kontra in de digitale rekken ligt. Met volle overtuiging betraden we de – nu nog maar voor drie kwart gevulde – Underground. Vreemd genoeg had Robert moeite om het publiek mee te krijgen. De stuwharde beats bleven rechtlijnig doorgieren zonder echt een doelwit te raken.

Na 3 uur loepzuivere techno hadden we gehoopt dat hij een paar van zijn oudere nummers ging spelen zoals die knappe track Deventer. Helaas bleven die uit. We maakten van het moment gebruik om even een plaspauze in te richten. En nu we daar toch aan beland zijn: de Beringse mijntoiletten zijn zowat de meest hygiënische toiletten die ik al op een festival gezien heb. Een voorbeeld voor onze massafestivals.

De Sluwe Vos - Apex

Na de iets wat teleurstellende set van De Sluwe Vos werd het tijd voor dé headliner van de Underground-stage. Met Francesco Rossi haalt Putrock hier wel een knaller binnen. Spijtig genoeg kwam ook deze set niet helemaal over zoals we hadden verwacht. Francesco zelf werkte zich enorm in het zweet, maar de echte feedback van het publiek bleef bijna de gehele set uit. Enkel tijdens Paper Aeroplane evolueerde de sfeer even naar een hoogtepunt. Spijtig dat het publiek niet echt meewilde, want deze meneer is echt een topper. U kan zich misschien zijn nummer samen met Ozark Henry herinneren? 

Sorry Homegrown, maar dé elektronische topper voor vanavond was voor ons AKS. Met een nieuwe set-up en nieuwe breakbeats wisten ze het hoofdpodium volledig te bespelen. De tent was al half leeggelopen, maar dat deerde niet. Vette, diepe passages werden afgewisseld met jazzy intermezzo’s. Dat alles werd prachtig aan elkaar gelijmd door die fantastische stem van Astrid Destuyver. Heel knap, energetisch optreden van de Leuvenaars.

Het was een gewaagde zet van Putrock om de gehele (voor)avond techno te programmeren. Op de eerste vijf rijen na voelde het nooit aan alsof het feestje echt vertrokken was. We hadden soms een bijna-gevoel, maar daar bleef het bij. Het is een moeilijke evenwichtsoefening om zowel een gevarieerd muziekaanbod te brengen en toch consistentie te behouden. En dat geldt zeker voor dj-stages. Toch had het Putrock goed gedaan om bijvoorbeeld wat andere varianten binnen het techno- of housegenre te programmeren. Zeker als je zo’n breed publiek moet aanspreken, en bovenal vasthouden.

We kijken dus met ietwat gemengde, maar ook voldane gevoelens terug op Putrock Festival. De Underground-stage bracht een speciale sfeer teweeg die na een tijd helaas wat langdradig werd. Anderzijds waren er een aantal heroïsche momenten die we zeker zullen onthouden. En misschien zijn we ook wel wat té kritisch voor een kleinschalig festival met een grootschalige line-up. We willen hier dan ook niet de 'canary in a coalmine' spelen die meteen valt als het plaatje niet perfect is. Dit is dan ook een festival waar iedereen eens een kijkje zou moeten nemen. Voor 20 euro loop je twee dagen rond op een prachtige, historische locatie die onbewust ook de muzikale beleving een extra dimensie geeft. En dat charmeert.