R&S Records kwam thuis na 23 jaar (15/05)

Drieëntwintig jaar. Dat is langer dan de meeste van onze redacteurs op de wereld staan. Dat is bijna vier keer uw middelbare school, bijna vierhonderd keer de draagtijd van de chinese dwerghamster, en bij benadering 3 keer de tijd die Koen Crucke nodig heeft om een marathon uit te lopen. Drieëntwintig jaar geleden –  Club Brugge speelde zelfs nog kampioen, malle tijden – hield R&S Records zijn laatste label night in de warme thuishaven die Gent heet. Vrijdag deden ze dat nog eens over, en van teren op nostalgie en glorie met schimmel op was geen enkele sprake.

Het kan ook moeilijk anders, als het label stug en fier overeind blijft. Eigenzinnig gallopeert het paradepaardje van Renaat Vandepapeliere en zijn vrouw ook vandaag nog een aantal relevante releases bijeen. Het is aan R&S dat we de ontdekking van essentiële artiesten als James Blake, Lone, Blawan en Space Dimension Controller te danken hebben. Dat R&S zou terugkeren naar de ‘hood’ was ons inziens onvermijdelijk, dat het een feestje zou worden, was een noodzaak.

Foto: © jacobz.be

In de aanloop naar het feest werd ons één ding duidelijk: het is cool om aan te geven dat je weet dat R&S niet enkel de achttiende en negentiende letter van het alfabet zijn. Duizend zeshonderd mensen gaven op Facebook aan dat ze zinnens waren het symposium bij te wonen. Naar onze voorzichtige schatting heeft ongeveer een derde daarvan ook zijn intenties waargemaakt, hoewel wij geen weet hadden van een uitverkochte venue. Who cares, we moeten dansen met de benen die we hebben en gedanst werd er.

Toen we arriveerden in de Kompass, een club van de pop-upstrekking met een pittig cool interieur, waren Pilose en Stevie P de mensen aan het hypnotiseren met een diepe ambientset. We moeten eerlijk zijn: we hebben het veel liever zo dan dat er al meteen de stormram ingezet wordt. Bovendien was het een puike set, met een goed gevoel voor dynamiek naar het einde toe, toen Lakker klaarstond om het roer om te slaan.

Lakker is iets vreemds. Op plaat balanceren ze tussen brokkelige beats en serene ambient, de ruimte ertussen wordt gevuld met noise. In de Kompass trokken ze resoluut de kaart van de beats. Vruchten werden geplukt terwijl het volk zich wijfelend naar de dansvloer begaf.

Tegen het einde zat de sfeer net goed voor wat no-nonsense vier maal vier spierballengerol. Dat had Space Dimension Controller goed begrepen, hij opende met wat eigen werk – waaronder het breed uitwaaierende Down In Sector H – en zette koers naar klassieke acid. Tegen de tijd dat Downfall van Armando door het Funktion-One soundsystem knalde, was de temperatuur al een paar graadjes de hoogte in gegaan.

Space Dimension Controller leverde verder een vlekkeloze, Phill Collins- en Indiana Jones-loze set af. Niet dat dat van ons niet zou mogen gespeeld worden, maar de man staat erom bekend niet terug te schrikken voor wat eighties-cheese. Next up was ALSO, het alias waaronder Skull Disco-labelbaas Appleblim en Second Storey hun hyperkinetische beats uitspuwen. De energie vanop hun eponieme plaat werd vertaald in een monster van een technoset, compleet met dansende dames op het eerste, beste verhoog dat ze konden bezetten.

Dj’s zijn de nieuwe rocksterren, en dan moest Renaat nog aan de beurt komen. Voor een man die zich al jaren verstopt achter een t-shirt met het opschrift ‘warning: I am not a dj’, correspondeerde de muziek verdacht veel met de handelingen die hij op zijn Macbook uitvoerde. Wij willen meneer Vandepapeliere er dan ook officiëel en openlijk van betichten wél als dj gekwalificeerd te kunnen worden. Plichtsbewuste burgers als we zijn, hebben we dan ook meteen SABAM ingelicht om te controleren of hij in het bezit is van een dj-licentie. Het is niets persoonlijks, Renaat.

Openen deed hij met het geweldige Midnight van Coldplay. Daarna ontaardde de set gestaag in een orgie van weirde synths, bonkende kickdrums en bovenal heerlijke platen met onder meer Open Eye Signal. Tegen het einde van de set hadden we het gevoel dat wij die bypass-operatie beter konden gebruiken dan Renaat nog niet zo lang geleden. We besloten met het schaamrood op de wangen vroeger huiswaarts te keren dan een man die onze vader had kunnen zijn, en die in de vroege uurtjes nog van jetje stond te geven achter de decks voor een publiek dat er wel pap van lustte.

We willen deze label night niet oversentimenteel een fantastische thuiskomst noemen, maar genoten hebben we, gefeest werd er en Gent is weer van R&S en R&S is van ons.

Foto: © Marcos Salon
Foto boven: © 
Ralph Casper Meesen