RoBOt08 - kunst en muziek in zonnig Bologna

Maandag 5 oktober. Mijn auto zit vol met bagage, tenten, rugzakken en drank. Eindelijk is het zover. We vertrekken naar de culinaire hoofdstad van Italië: Bologna. Maar niet voor de Middeleeuwse stad op zich, ook niet voor de wereldbekende spaghetti bolognaise, maar voor een vrij uniek festival: RoBOt08.

Na een vermoeiende roadtrip langsheen Luxemburg, Frankrijk, Zwitserland en Italië met tussenstops in Luzern (CH), Como (IT) en Genova (IT) arriveren we woensdag in de late avond eindelijk in ons hotel in Bologna. Het is een studentencampus / -hostel waar we goedkoop kunnen overnachten, net op de rand van de grootstad en dat gezellig ver afgelegen ligt van de drukte (en ellende) van het typische Italiaanse verkeer.

Net dat Italiaanse autoverkeer doet ons beslissen om onze auto aan de kant te laten staan en enkele fietsen te huren, waarna we de stad intrekken. We krijgen een oude stad te zien, met een imposante boulevard die aan beide zijden begeleidt wordt met gigantische gaanderijen vol winkels. Op het einde van de boulevard krijgen we eindelijk het gebouw te zien waar we het de eerste dagen van het festival om draait. Palazzo Re Enzo bevindt zich op het bekendste plein van de stad, Piazza del Nettuno. Het paleis werd gebouwd in de 12e eeuw, dus over een unieke locatie gesproken..

Donderdag 8 oktober

Op donderdagavond staan we mooi op tijd aan de ingang van Palazzo Re Enzo. Een gigantische projectie wordt vertoond op de muur van het Middeleeuws gebouw. Eenmaal binnen, staan we met verwondering te kijken naar de hoge plafonden, prachtige binnenplaats en uitstekende licht- en geluidsinstallaties. Flako is de eerste in ons lange lijstje van artiesten en om 21:00 uur staan we dan ook stipt in de Salone del Podestà, de grootste zaal van het complex. 

Flako schotelt ons een ambient maar euforische set voor die uitstekend klinkt, desondanks de grote zaal. Jammer dat we al een uurtje later afscheid moeten nemen van de Londenaar. Gelukkig komt de Amerikaan Seven Davis Jr. de euforie redden en brengt een funky set met allerhande invloeden van soul, disco en electronica. 

In de Sala Re Enzo komen vooral de meer visuele artiesten aan bod, waaronder Toa Mata Band. Het betreft geen band, maar een eenmansproject door Giuseppe Acito die een industrial technoset brengt waarbij hij Lego-figuurtjes voor hem op zijn deck laat bewegen op zijn muziek. Uniek is het wel.

De lokale en voor ons onbekende held Memoryman mag de avond afsluiten, maar slaagt slechts gedeeltelijk in zijn opdracht. Zijn set komt wat droog over en mist wat diepgang. Met een nog steeds muzikaal hongertje gaan we terug naar ons hotel, vol verlangens naar de volgende dag.

Links: Evian Christ / Rechtsboven: J.E.T.S. / Rechtsonder: Powell

Vrijdag 9 oktober

Na een dagje windowshoppen in de winkelstraten van Bologna zijn we 's avonds opnieuw present in het paleis waar we Powell mogen aanschouwen. Wat er precies gebeurd is net voor zijn set laten we het raden naar, maar er zal zeker drugs of alcohol mee gemoeid zijn: een agressieve technoset waarbij de Engelsman knarsetandend en met wijde ogen het publiek omverblaast. Veel te hard als eerste act van de avond maar bon, de menigte kan het smaken.

Wat wij ook kunnen smaken is Koreless. Ambient-geluiden die mooi aan elkaar gelijmd worden, gecombineerd met - soms wat te - heldere stroboscooplichten, dat kan niet mis gaan. De menigte valt wel wat in een zak na de heftige set van de voorganger, maar je zag de mensen genieten alsof we in een gemeenschappelijke trance zaten.

Op naar de Bolognafiere dan, op zo'n drie kilometer van de Palazzo Re Enzo. Na een vierdubbele controle aan de ingang van onze rugzak, broekzakken en jassen, komen we eindelijk terecht op het beurzencomplex vol grote zalen. "Hier wordt een pak volk verwacht" was het eerste wat ik dacht. Maar niets was minder waar. De Main Stage, ongeveer even groot als de binnenzaal van Flanders Expo wordt met moeite voor een vierde gevuld. Voor de rest is er een grote leegte en een echo van de geluidsinstallatie die slechts in de helft van de zaal geïnstalleerd is.

De Red Bull Academy Stage is dan ook veel beter voorzien. De zaal zelf is wellicht even groot als de Main Stage, maar is subtiel kleiner gemaakt met zwarte doeken, wat het echo-effect ook wegneemt. Veel kleiner en gezelliger dus.

Gelukkig kunnen we niet klagen van de line-up. Bij onze aankomst begint net J.E.T.S., de samenwerking tussen Machinedrum & Jimmy Edgar aan hun show. Zeker niet slecht, maar het kwam vooral wat droogjes over. Lee Gamble, op de RBA Stage, bracht dan wel wat J.ET.S. wat misten: een donkere maar diepgaande set. Sfeer en gezelligheid krijgen van ons een dikke tien.

Ramp van de avond is dan weer Squarepusher. Niet dat de Brit er iets aan kon doen, maar de combinatie van zijn eclectische, chaotische sound en de echo in de zaal was onze trommelvliezen iets te veel. Na twintig minuten is de hoofdpijn in die mate ernstig dat we heil zoeken bij  Evian Christ. Geen ander kan techno, dubstep en trap beter laten samensmelten als hij. Onze hoofdpijn is al snel verdwenen en voor we het weten is er een uurtje muzikaal genot voorbij. Minder genot was er bij Ben UFO & Jackmaster. Niet dat hun set slecht was, maar het miste wat variatie en echte knallers. 

Groot gejuich toen eindelijk de Russische deerne Nina Kraviz het podium opkwam. En terecht ook want ze bracht een mooi opgebouwde set met wél variatie en knallers. Een betere afsluiter van de dag konden we ons niet voorgesteld hebben.

Links: Nuzinja / Rechtsboven: Trentemøller / Rechtsonder: kunstwerk bij RBA stage

Zaterdag 10 oktober

Door de regenval komen we wat te laat aan bij Clap! Clap! en missen we jammerlijk het grootste deel van zijn optreden. Maar wat we nog kunnen meepikken klinkt verdorie heerlijk. De combinatie van typische Afrikaanse geluiden en diepe bass kan niet meer perfect zijn.

Andere Afrikaanse geluiden die avond komen van Nuzinja die voor ons de prijs van de meest originele act van het festival krijgt. Drie dansers begeleiden zijn act waarbij we veel heupen, bipsen en billen zien wiebelen en dansen. Wat wil een man meer?

Eenmaal in Bolognafiere zien we nog een groot deel van Siriusmodeselektor die een sterke indruk bij ons nalaten. Zowel de visuals als hun set slaan in als een bom en zo vroeg op de avond wisten we al dat de kans klein was dat dit nog zou overtroffen worden. 

Trentemøller deed echter een heel goede poging om hen te overtreffen. Zijn atmosferische geluiden smelten naadloos samen met electronica in een setje dat blijft boeien. Maar meer dan twee uur draaien is lang en toen het publiek hun dipje kreeg kon Donna Summers I Feel Love probleemloos weer het volk meekrijgen, iets wat hij op de Lokerse Feesten ook al deed.

Clark doet het dan ook weer verbazend goed op de RBA Stage. Met originele en vooral indrukwekkende visuals weet deze kerel goed te imponeren. De zwart-wit beelden ademen precies zijn muziek uit die tegelijketijd erg experimenteel en progressief is. 

Jammer genoeg missen we het eerste optreden ooit van Tiga in Italië maar de vermoeidheid slaagt toe en wijselijk besluiten we het voor gezien te houden. Hopelijk had hij zijn Sunglasses At Night bij.

Het was goed.

Veel meer moeten we er niet over zeggen. De organisatie zat erg goed elkaar, de line-up was erg gevarieerd en de locatie kon wellicht niet exclusiever. Wie heeft er immers al gefeest in een twaalfde eeuws Italiaans paleis?