Dansen op dinsdag met KiNK @ Botanique (26/04)

Op een kille dinsdag naar KiNK in de Brusselse Botanique? Een ietwat raar concept, maar we beklagen het ons allerminst. De held kwam, zag en stak het kot in vuur en vlam.

We waren echter niet de enige met dat wrange midweek-gevoel. Bij het binnenwandelen van de Botanique troffen we een honderdtal mensen aan die zachtjes meewiegden op de warming-up van ATTAR!. Van onder een Kölsch-hoedje hoorden we hem platen afvuren van Andy Bros, H.O.S.H. en Patrice Baumel.

Ondertussen was KiNK achter z'n elektronisch altaar geslopen. Daar begon hij elke controller en drumpad af te gaan om zo beat per beat een eerste, langzaam nummer in elkaar te knutselen. Het was een ware beleving, hoe hij elk instrument even in het vizier van het ondertussen verdubbelde publiek hield om zo te bewijzen dat alles wel degelijk live was. Hij zou het ritueel tig keer herhalen tot in het laatste nummer.

Maar er zat meer achter, want het leek alsof ie enkele heidenen nog wou overtuigen van zijn kunnen. Zo fier als een kind met een geboetseerde klomp klei op vaderdag; zó fier glunderde KiNK na elke goddelijke druk op een controllerpad of synthtoets. Die man doet zijn job graag.

In een wip en een wap deed KiNK de stijve bedoening ontdooien. Na het eerste nummer schoot het tempo de hoogte in met een riedeltje dat wel vanop Touché kon komen. Nog even uitpakken met wat scratchskills op de platenspeler en je hebt een feestje.

Het moeilijke (of gemakkelijke) aan KiNK is dat er niet één moment aan te duiden valt als hoogtepunt. Dit is geen klassiek concert met pauzes tussen de nummers. Dit is evenmin een veredelde dj-set die van drop naar drop kabbelt. De bassen en hihats losten elkaar in sneltempo af waardoor verveling geen seconde de kans kreeg toe te slaan. De Bulgaar smeet de "In the beginning there was Jack"-sample erbovenop en de Orangerie stond in lichterlaaie.

Zijn trukendoos zat overigens boordevol lekkers. Wanneer het manusje-van-alles merkte dat er ergens in de zaal een paar handen nìèt in de lucht stak, toverde ie een extra lijn ratelende synths of drums als een konijn uit z'n hoed, als een dansend duivel uit een doosje.

Op het uur leek alles even in een dip te dwarrelen, maar dat was buiten de theremin van KiNK gerekend. Later ging hij zelfs met een drumpad tot op de eerste rij om iemand uit het publiek een melodietje te laten tokkelen. Toch temperde de steekvlam uit het eerste uur tot een lager pitje. Had hij z'n publiek al zodanig afgemat dat hij iets harder moest sleuren om de sfeer erin te houden, of was de stampende house even uitgewerkt?

Na een sample van Aretha Franklin koos KiNK zelf voor een wending qua sound. Dik over halfweg hoorden we voor het eerst dreunende techno en zelfs uitschieters richting acid. Het leek de ideale opbouw naar hitje Cloud Generator. "It's time for the percolator" en Ce Ce Peniston passeerden nog via vocale samples.

Aan alle mooie liedjes komt een eind, zo ook aan deze zegetocht van KiNK. Het was duidelijk dat het kunstmatig laten uitdoven van z'n set 'm niet lag. Al een dik kwartier voorbij de klok van elf en na een akkefietje met de PA-crew tijdens de bis doofden de laatste beats uiteindelijk uit. Je kan het hem niet kwalijk nemen, ook voor hem was dit vroege uur iets ongewoons.

Maar wat een legende zeg. Vanaf minuut 1 toverde hij met een immens speelplezier een grandioze zee van beats tevoorschijn die niemand onberoerd liet. Dat hij uiteindelijk bijna 140 minuten zou spelen, geloven we nog steeds zelf niet - de tijd vloog voorbij. Zelfs onze neurotische trekjes als het op een tracklist aankomt, lieten we voor een keer varen met de glimlach. Boodschap aan alle afwezigen; mis nooit nog de kans om in dezelfde ruimte te zijn met KiNK. Het leven is er o zo mooi.

 

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel
Tags