Potentieel in overvloed op eerste Sone Festival (23/07)

De organisatie van Sone maakte zich na drie gratis outdoor edities klaar voor een nieuwe uitdaging op 23 juli, Sone Festival. Het gebruikelijk leuk ingerichte stadspark van Ronse werd ingeruild voor Cultuurcentrum De Ververij iets verderop. Uit vorige edities is gebleken dat ze daar in Ronse wel een deftig feest kunnen bouwen. Wij konden het dan ook niet nalaten om eens te gaan te kijken hoe dat in zijn werk ging.

De organisatie die bestond uit een vierkoppige groep - Robbe Vandenhoucke, Ennio Rillaert, Nils De Meue en Aaron Demeulemeester -, besloot om voor het eerst uit te breiden naar een eendagsfestival met twee stages. Eén gehost door Sone zelf en één die ze uit handen gaven aan de Gentse hiphopboys van Coastin’. Dat alles zorgde ervoor dat het een gevarieerd dagje kon worden in de uithoek van Oost-Vlaanderen.

Na een korte wandeling door het pittoreske park kwamen we aan bij de ingang, waar we vriendelijk werden begroet. Wat ons meteen opviel, was het leuke idee om van een onbenutte grasvlakte twee tennispleinen te maken. Weliswaar niet op ware grootte, maar dat was misschien maar best ook: dansen was vandaag de hoofdzaak.

Nog wat verder wandelend, kregen we een overzicht van het festivalterrein: een groot stalen skelet, met hier en daar nog enkele resterende muren die aan de hand van de betere grafittikunsten werden omgetoverd tot kleine artistieke stukjes. Opgevuld met hier en daar nog wat vakkundig geplant onkruid kreeg je het gevoel alsof je binnenkwam op een oude ruwbouw waar de natuur ondertussen de macht had overgenomen. Het had eigenlijk veel weg van een underground rave, al was het hier natuurlijk wel allemaal legaal.

De Sone stage was een leuke constructie van houten bakken, zo gestapeld dat de dj mooi centraal stond. We zagen vier LED-spots waarop SONE of 9600 te lezen stond, een vierkant podium met een natuurlijk plukje gras, hangmatten, paletten, leuk gemonteerde zitplaatsen en kleine maar niet onopvallende bloembakjes. Dit resulteerde in een uiterst gezellige uitstraling. Voor de nieuwsgierigen: de volledige opbouw van beide podia kan je hieronder in sneltempo bekijken.

Binnenkomen deden we op de vrolijke middagmuziek van de Sone-resident Cezar Touch. Met een afwisseling tussen funky zwart goud en goed uitgekozen tracks van de USB, wist hij de eerste gasten niet onbewogen te laten. Wij waagden ons aan een eerste aantal pintjes en swingden gemoedelijk van links naar rechts op de zeer instrumentale stukken van de man die lekker funken kan. Met één van zijn laatste eigen producties wist hij ook de volgende dj op de line up, Philou Louzolo, goedgezind te stellen. Daar werden enkele goede connecties gesmeed.

Het aanwezige publiek was van alle markten thuis. Of het nu tieners waren of een gezin met een kersverse kleine spruit in de handen, iedereen was welkom en had het op zijn eigen manier naar zijn zin. Een korte of lange babbel, de vrijdagse kater uitslapen in de hangmat, lekker schommelen op de zwevende paletten of met je blote voeten dansen in het gras: elke doelgroep kwam op zijn manier aan zijn trekken.

Als we één van de organisatoren mochten geloven, ging Philou Louzolo ons trakteren op zeer instrumentale en Afrikaanse disco. Dat deed hij ook. Vanaf de eerste noot kwamen zijn invloeden bovendrijven en werden we niet getrakteerd maar overspoeld met zuiderse invloeden die via vinyl door de speakers werden gejaagd. Uiterst dansbaar en gemakkelijk van te genieten. De man uit Nederland heeft vooral bookings in zijn thuishaven Amsterdam en haalt zijn invloeden van grootheden als Moodymann en Lary Levan. Dat laatste valt niet onder stoelen of banken te steken.

De jonge garde van Ronse gooide spontaan de schoenen aan de kant en palmde het dansvierkant enthousiast in. Instrumentale en vocale stukken wisselden elkaar goed af terwijl wij verder swingden.

Ondanks het laffe weer - mede te danken aan het wolkenveld dat de zonnestralen blokkeerde - zorgde Philou toch voor een uiterst zonnige set.

Ondertussen gingen we even de tweede stage bekijken. We zagen een leuk ingericht decor dat veel weg had van een knus tuinhuis. Pukaz was serveerde ondertussen al diepere bassen afgewisseld met enkele meer dansbare hiphop- en trap-nummers. De tweede bar die via een trap te bereiken was, gaf ons een zeer mooi uitzicht over het innige Ronse en zijn site.

Terug beneden aangekomen maakte het trio Bafana, Maté en Gullfisk zich op voor een twee en een half uur durend setje waarbij ze met een glas cava in de hand gezwind overnamen van Philou Louzolo. Het wolkenpak begon zich op te splitsen en net op dat moment vond Bafana het schijfje Make it Hot van Jkriv & Disco Machine dat samen met de zon een glimlach op de gezichten toverde.

De heren wisselden gezwind af tussen zomerse tracks van onder andere Ce Ce Rogers, Gerry Read en Special van Chesus en nog enkele 'gouwe ouwe' nummers uit de platenbak. Er heerste een leuke synergie tussen de Gentse maatjes. Het aantal dansers liet wel een beetje op zich wachten. Of zat het feit dat Coastin’s headliner begon daar voor iets tussen? Wij gingen eens kijken wat Moods te bieden had in de cirkelvormige schaduw.

Op dat andere podium bracht de jonge Nederlander een variatie tussen dansbare hiphop en deuntjes die veel weg hadden van een Cashmere Cat of Flume. Samen met zijn laptop zette hij de ene na de andere dansbare plaat op. In het zweet heeft hij zich zeker niet gewerkt: enkele goed getimede overgangen deden hier het grootste deel van het werk. Al konden we niet anders dan genieten met een stralende zon die achter de daken van de hoogste gebouwen van Ronse verdween.

Terug even het gezellige padje af gaan tussen de weelderige rabarberplanten om te gaan luisteren naar de set van William Djokko. Die stond tot onze verbazing nog steeds voor niet al te veel mensen te draaien. Het publiek dat her en der verspreid stond, was wel zichtbaar aan het genieten maar hun dansbenen hadden ze blijkbaar thuis gelaten.

Zijn set bouwde goed verder op die van het Gentse trio en zorgde voor leuke, zwoele en hoogst dansbare momenten. Net zoals bij Philou Louzolo speelden Afrikaanse instrumentale stukken een grote rol in zijn set. 

Na een half uurtje Djokko besloten we terug de brug te pakken richting de Coastin’ stage, want ondertussen was ook onze Belgische trots Faisal al beginnen spelen. Het dunne brugje zorgde voor een kleine opstopping maar dat maakte het sociaal gegeven des te leuker. Eens terug aangekomen, zagen we dat Faisal met zijn ludieke elbows-op-90°-moves en innerlijke playbackmomenten zwaar aan het genieten was van zijn eigen set, en hij was heus niet de enige. De reden dat het aantal mensen bij William Djokko niet zo groot was, lag maar aan één man.

Doordat de zon net achter de daken verdwenen was, kleurde de hemel mooi oranje. Dat alles terwijl de Studio Brussel-dj letterlijk elke dansbare plaat uit zijn vingers toverde gaande van de hedendaagse hiphophits van Desiigner naar edits van Michael Jackson over My Band van D12, Mercy, All Of The Lights tot nog eens zo’n lekkere nostalgische Will Smith-plaat: alles passeerde de revue.

Het was dan ook geen verrassing dat Faisal het niet bij een uurtje hield. Nog tot iets voor sluitingstijd speelde hij zijn carte blanche uit aan de leuke jongvolwasen bende die naar hartenlust aan het meegaan was op zijn moves en beats. 

Wij gingen even terug naar de andere kant van het slootje om een half uur Trus’me mee te pikken.
Met vrij veel edits en unreleased materiaal lokte hij terug een aardig groepje mensen voor zijn neus. De afwisseling met enkele klassiekers uit de 80’s wist nog vele emoties los te wekken bij het publiek. Op het einde kwam Djokko zelfs nog even spontaan meedoen voor een kleine b2b-sessie.

Met een mooie speech van de organisatoren wist Sone een welverdiend einde aan hun eerste betalend eendagsfestival te breien. Feestgangers die nog niet genoeg hadden, werden verzocht om hun benen ingesmeerd te houden en zich naar het plaatselijke danscafé onder de kerk te begeven. In harmonie rijgden resident Cezar Touch en Major Maeyer nog tot in de ochtend talrijke klassiekers aan elkaar.

Wat wij vooral onthouden is het enorme potentieel dat Sone Festival nog heeft. Een festivalterrein waar vele concepten jaloers op zijn en een vriendelijk en gezellig team waar je wel meer dan een aantal houten bakken op kan bouwen. Organisatorisch en muzikaal hebben we weinig tot geen kritiek. Enkel misschien dat het terrein volgende keer nog iets knusser mag zijn. Maar hier waren ze, zelfbewust als de Sone-crew is, ook al van op de hoogte. 

Fotografie by Daniil Lavrovski