Voltage Festival imponeert met magnifieke locaties (30/07)

Vorig jaar wist Voltage Festival in Zwevegem te verrassen met een combinatie van een prachtige locatie - de machinekamers van een leegstaande elektriciteitscentrale - en een top line-up. Dit jaar deden ze er nog een schepje bovenop met een nieuwe stage die zowaar onder een elektriciteitsveld was gelegen. Bovendien waren de artiesten op de line-up opnieuw fijn uitgekozen. Redenen genoeg om met Fuzz Magazine eens langs te gaan!

Foto: © Goldfox

Voltage Festival, een organisatie van Ohm, breidde dit jaar uit naar twee dagen. De eerste dag werd één stage geopend, waar Spacid, Phara, Sawlin en Drafted voor stevige technobeats zorgden. We hoorden regelmatig vallen dat het een meer dan geslaagde openingsavond was. Dit bleek ook toen we op zaterdag aankwamen op het terrein. Vele campingbezoekers leken nog wat moeite hebben om de eerste nacht te verteren en kwamen pas later op de middag op het terrein binnengesijpeld.

Toen we het terrein iets voor 14u betraden, was Lomme zijn fijnste platen aan het draaien op de Wreckage Stage. Wreckage, dat mocht je letterlijk nemen met enkele autowrakken op het terrein en een vervallen bus als dj-booth. Na ons eerste pintje besloten we naar het befaamde elektriciteitsveld te trekken. Wat een magnifieke setting! 

Onder alle hoogspanningskabels was Leesa de boel op gang aan het trekken met aanstekelijke platen die al vrij hard uit de L'Acoustics-speakers rolden. De eerste feestvierders schuifelden geleidelijk aan naar voor en eventjes later was al het toegestroomde publiek al heen en weer aan het bewegen.

We besloten ondertussen even de rest van het terrein te verkennen. In de indoor zaal, waar Korridor van 13u tot 4u 's nachts nonstop stevige techno voorzag, zorgde vaste gast en Technoïd-resident KlanK voor de eerste platen. Strakke visuals gingen gepaard met denderende bassen. Een coole zaalinrichting, maar voor ons was het wellicht nog iets te vroeg dag om deze harde beats op onze nuchtere maag doorgespoeld te krijgen. Hieronder kan je nogmaals KlanK zijn set van vorig jaar herbekijken.

Dus trokken we opnieuw naar de Wreckage Stage waar Gewelt intussen aan zet was. Pintje in de hand, chillen in het gras en de funky platen van het Limburgse duo, de zon kwam zowaar zelfs even piepen! Met onder meer Nebraska's Khan's Bargain kwam de discotoets ook wat nadrukkelijker bovendrijven. De heren brachten een uiterst aangename set, maar even later besloten we Limburg in te ruilen voor het Gentse en trokken we naar Stavroz.

Wat IJsbrand en Gert op Voltage uit hun mouw wisten te schudden, was van enorm hoge kwaliteit. Het veld voor hen was al wat ruimer gevuld en ze kozen in het begin resoluut voor subtiele platen waarop het publiek moeiteloos heen en weer wiegde. De niet meer zo recente remix van Lee Jones's Safari door Stimming was één van de vele hoogtepunten van hun set. Geniale platen van onder het stof halen, heet dat dan.

Robag Wruhme passeerde eveneens de revue met zijn remix voor Hundreds, net als Hraachs remix van coming man Satori. Gaandeweg werden meer melodieën verweven in de feilloos gemixte set en wat later dook Trentemøller zijn Moan zowaar op in een remix. Naar het einde toe zorgden Midas 104 en alweer Stimming met enkele meeslepende tracks voor een prachtig slot van een geniale set. Zelfs de regendruppels konden het publiek allerminst deren. Voor ons part mochten ze gerust nog enkele uren doorgedaan hebben, maar het was tijd voor Pilose.

Als mede-organisator leverde Pilose vorig jaar nog een straffe set in de machinekamer. Nu kwam hij dus al in de late namiddag aan bod. Hij voelde aan dat het een uitgelezen kans en het perfecte moment was om een tandje bij te schakelen, wat ook door het publiek werd beaamd. Het Ohm-opperhoofd nam zijn onderdanen op sleeptouw en bracht een naar zijn normen vrij melodische set. 

Wij kenden vooral de Andre Lodemann remix van Hyenahs Soak It, maar Pilose bewees dat de originele track ook meer dan zijn mannetje kan staan in een goeie set. Wat later zorgde Guy Mantzur zijn Trees Of Eden vanop Diynamics fantastische Four To The Floor-serie voor een topmoment waarbij de handen de lucht in gingen. 

Na een prachtig opgebouwde set van Pilose was die andere Moodfamily-artiest klaar voor zijn set: AMyn. Hij opende zijn liveset met wat akkoorden die ons leken weggeplukt uit zijn trager werk The Dream. Op Voltage koos hij echter niet voor zijn zogenaamde slow set, maar wel resoluut voor minimalistische beats. Waar het begin van zijn set wat traag op gang leek te komen, maakte hij dit na een kwartier ruimschoots goed. Fijne producties werden continu op ons losgelaten.

Gaandeweg begonnen de beats wat dieper te klinken en gromden de baslijnen wat meer door. Vooral de schurende synths van AMyn & Harteds Tone Deaf liet de elektriciteitsmasten meetrillen. AMyn, een man die nooit ontgoochelt. We blijven nog steeds wachten op het moment dat al deze excellente tracks verkrijgbaar zullen zijn via releases.

Na AMyn was de eerste buitenlandse headliner aan de beurt op de Ohm-stage, Ruede Hagelstein. De Berlijnse dj/producer leverde een puike set waarin we ook wat eigen werk herkenden zoals Fetzo vanop zijn nieuwste release op Upon.You Records en ook zijn remix van D-Formation's Balkia. De man die al releases had op labels als Suara, Get Physical en Watergate, ging verder op zijn elan en leverde een goeie set zonder echte hoogtepunten of dalen.

Ondertussen was de grote zaal binnen geopend waar het label Just/This een showcase hield. Wanneer we er binnenwandelden viel onze mond opnieuw open van het uitzicht in dit prachtige pand. Ripperton kreeg de eer de drie uur durende warm-up te vertolken. De industriële zaal leek wel niet ideaal voor de melodische house die Ripperton bracht. Het soundsystem weergalmde enorm in de hoge zaal en de bassen leken heen en weer te stuiteren tegen de betonnen wanden. Een spijtige zaak, zeker bij meer melodische tracks zoals deze van Ripperton, die wel wat meer volk verdiende naar onze mening.

Ook Christian Löffler had het niet onder de markt om het heel luid spelende soundsystem onder controle te krijgen. Maar met dank aan zijn fantastische eigen producties, gegoten in een vloeiende liveset, kon hij het tij wat keren. Al kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat platen als zijn unknown beter tot zijn recht zouden komen in een intiemere setting waar meer ruimte voor dynamiek in sound is. Niettemin leverde hij opnieuw een topset.

Na Löffler besloten we opnieuw naar buiten te trekken waar Tiefschwarz het laatste uurtje outdoor aanving. Het volk had zich onder het elektriciteitsveld samengepakt voor de dj-booth terwijl de temperatuur steeds verder daalde. Tiefschwarz had de boodschap begrepen en legde met een slotoffensief de nadruk op dansbare house om het volk warm te houden. Zo zorgde Dixie Jures Mapache voor een geniaal einde van de set, waarna Tiefschwarz het tempo liet kelderen om zo een slot te breien aan zijn set.

Opnieuw naar binnen dan maar, waar Pisetzky aan zet was. Ook bij hem klonken de beats helaas wat aan de holle kant, wat niet wegnam dat hij er een stevige set wist uit te persen, beïnvloed door het hardere Just/This-werk en de typerende Life & Death-sound. Adria en Peru klonken in de grote zaal zo een heel stuk harder dan we gewend waren, maar het had wel iets. De weergalmende bassen denderden door ieders lijf en Pisetzky rondde zijn set mooi af, waarna Hunter/Game aan de beurt was.

De in Zwitserland gevestigde Italianen Hunter/Game brachten eerder dit jaar nog hun Adaptation LP uit op Kompakt na heel wat releases op het label en ook op Just/This. Zij kozen in hun set voor opvallend minder melodie en grauwe, duistere beats. Niet mis, maar na een lange dag begon de vermoeidheid helaas door te wegen. Voldaan trokken we rond een uur of 3 huiswaarts. 

Voltage Festival wist in zijn tweede jaargang te bevestigen met opnieuw een topline-up en een magnifieke locatie. Stavroz leverde een wereldset en ook die van Pisetzky mocht er zeker zijn. Als de sound binnen op punt kan gesteld worden en enkele werkpuntjes bijgeschaafd worden - zoals niet altijd koele drank -, dan lijkt Voltage Festival helemaal klaar voor een derde topeditie!

Ohm, de organisatie achter Voltage Festival wordt trouwens in september vier jaar. Om dat te vieren, hosten ze op 24 september 4 Years Ohm in vaste thuishaven De Kreun in Kortrijk, waar onder meer SHDW & Obscure Shape, Boston 168 en Ron Costa de blikvangers van dienst zijn.