Visions of Beyond: Kosovo verrast met uniek festival (11/9)

Wie Kosovo hoort, denkt niet meteen aan elektronische muziekfestivals met internationale allures. Toch vond dit jaar de eerste editie van Visions of Beyond plaats, een ééndagsfestival in en rond de ruïnes van het Harilaqit kasteel in Pristina. Omdat elektronische muziek veel meer is dan beats onder de kerktoren, trok Fuzz op onderzoek in de heuvels rond de Kosovaarse hoofdplaats. Pisetzky en Aera zorgden voor de internationale uitstraling, terwijl lokale artiesten als Uran B, Baloski en Liburn aantoonden de kneepjes van een festivalset te kennen.

Kosovo heeft zonder twijfel een zwaardere recente geschiedenis dan de andere streken op het Europese vaste land. Het land is de laatste jaren echter bezig aan een langzame doch merkbare opmars. Onder andere op geografisch gebied heeft het land een heleboel troeven. Zwarte ketens van middengebergte worden ritmisch afgewisseld met donkerblauwe meren en uitgestrekte valleien. Op demografisch gebied valt het land op met een extreem jonge populatie, bijna 70 percent van de inwoners is jonger dan 35 jaar. Deze statistieken verklaren meteen waarom elektronische (dans)muziek zo populair is in Kosovo. Als je hierbij rekent dat de thermometer in de zomer regelmatig de 30° Celcius aantikt, dan was een openlucht festival als Visions of Beyond een bijna logisch gevolg.

De organisatie van het festival was echter alles behalve een fluitje van cent. Internationale artiesten kosten heden ten dage handenvol geld, lijnrecht daartegenover staat dat Kosovo tot de armste streken van Europa behoort. De organisatie koos daarom voor een zeer milde vijf euro per ticket tot een week voor het festival. Om ook de sociale activiteiten van Hapësira in de verf te zetten, kon aan de ingang geopteerd worden om vijftien euro te betalen of, om tien euro neer te tellen en één kilogram voedsel te doneren aan een goed doel. Een nobel initiatief dat in de toekomst hopelijk navolging en een verdere uitwerking zal krijgen.

Een andere hindernis was de ontsluiting van het festival. De gerenoveerde ruïnes van het Harilaqit kasteel vormden dan wel een prachtige locatie, 15 km buiten het stadscentrum geraken op eigen kracht is niet altijd een evidentie. De organisatie tikte hiervoor in samenwerking met het stadsbestuur een oude, Franse lijnbus op de kop. Wij kropen op de bus van half vier - die overigens mooi op tijd klaar stond op de voorziene locatie - en baanden ons samen met een handvol andere vroege nieuwsgierigen een weg door de buitenwijken, via de luchthaven naar de top van een beboste heuvel.

Een snelle controle aan de ingang verder - veel volk was er nog niet verzameld - betraden we het intieme festivalterrein, dat bestond uit een ommuurd platform in heuvelrug. Voor een biertje in de kleine, maar perfect werkende bar, telden we een zeer milde euro en een half neer. De dj-booth, waar op dat moment Liburn achter de knoppen stond, werd tactisch opgesteld met de rug naar de uitgestrekte vallei. Een keuze die naarmate de nacht viel volledig tot zijn recht kwam met behulp van de honderden fonkelende stadslichtjes. Ook op muzikaal vlak viel er niet te klagen, Liburn Ilazi reeg minimalistische pareltjes aan elkaar met uitdijende houten percussie en bevredigende baslijntjes. De perfecte soundtrack voor een vroege zondagavond!

Na een maaltijd op de beats van een niet al te overtuigende Aera, was het rond middernacht tijd voor Pisetzky, de man die samen met Tom Trago een van dé zomerhits maakte (Perù). De Italiaan deed wat van hem verwacht werd en vloog er in met vlot gemixte L&D techno. Hij combineerde de wijd uitdijende melodieën en baslijnen echter slim met iets stevigere, rechtdoor 'marching techno', wat de set volledig in evenwicht hield. Door deze opbouw en een geslaagde timing werd Hawtin zijn Spastik dan ook één van de voltreffers van de avond. We plakken dan ook graag het etiket 'headliner meer dan waardig' op het hoofd van Fabiono Valli

Daarna was het de beurt aan lokale held en boeker van het evenement Uran B. De thuisspeler hield er de gang moeiteloos in met minder bekende, maar rake schijven en deed het publiek mateloos genieten. Tegen de klok van vijven liet de zon de eerste wolken glinsteren in de diepe vallei en kondigden de beats van Baloski het begin van een prachtige zonsopgang aan. De uit Skopje komende dj kon het hoge niveau van zijn collega's niet aanhouden. Dit deerde echter niemand, en het feest ging gewoon door tot er om zes uur de stekker definitief uitgetrokken werd. Om kwart na zes klommen we uitgedanst op dezelfde Franse lijnbus die - alweer stipt op tijd - rustig zijn gang baande richting Pristina centrum.

Alles tezamen was Visions of Beyond een zeer unieke én bevredigende ervaring. De muziekkwaliteit kon zich probleemloos meten met eender welk festival van deze omvang en de locatie was een absolute voltreffer. Tel daarbij de 800 overenthousiaste en doorgaans lokale festivalganger, en u weet waar u volgende zomer een exotisch festival moet gaan meepikken.

Foto's bij dit artikel door Jetmir Idrizi 

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel