MØ brengt meer dan enkel pophitjes @ AB (03/10)

Drie jaar geleden zagen we de Deense nog aan het werk rond de middag op een kleine stage op Pitch Festival. Van de jeugdige en misschien wat naief ogende artieste die toen enkele tientallen mensen probeerde te overtuigen, blijft vandaag de dag nog weinig over. Aan enthousiasme heeft ze alvast niets moeten inboeten, maar kleine stages werden ingeruild voor bomvolle concertzalen dankzij sterke songs en een podiumprésence om u tegen te zeggen. Zo ook in de Ancienne Belgique, waar Moonlight Matters het voorprogramma verzorgde.

Voor Karen Marie Ørsted begon het grote avontuur toen ene Diplo haar potentieel opmerkte, het begin van een mooie samenwerking. Een jaar na haar gesmaakte optreden op Pitch Festival bracht haar debuutalbum No Mythologies To Follow op de markt. Het werd een bont allegaartje van catchy melodieën, blazers en trapbeats dat wonderwel aansloeg.

De albumrelease zorgde voor helaas nog niet voor een aardverschuiving in haar carrière. Haar verdere samenwerking met Diplo en Major Lazer deed dat wel. Lean On, waarop de vocals voor haar rekening neemt, piekt met meer dan een miljard plays op verschillende streaminsites en zorgde voor een de explosie van haar carrière.

liet de alternatieve invloeden vaker achterwege in haar nieuwe nummers en surfte met pophits als Kamikaze en Final Song mee op de golf van de zogenaamde tropical music. Haar muzikale richting nam dus een flauwe bocht, benieuwd of haar live show dat ook deed!

Bij aankomst in de Ancienne Belgique viel meteen de enorme drukte op. Moonlight Matters had nog maar net de eerste beats opgelegd en het was al drummen geblazen in de voorste regionen. Hoewel het overwegend jonge en vrouwelijke publiek natuurlijk voor was langsgekomen, wist Moonlight Matters er goed de vaart in te krijgen.

De producer was de laatste tijd wat uit de spotlights verdwenen, maar werkt nu naarstig aan nieuw werk, zo blijkt uit zijn nieuwste edit van ABC's The Book Of Love. In de Ancienne Belgique werkte Sebastiaan Vandevoorde zich ook duidelijk in het zweet met zijn effectbakjes. Diepe melodische baslijnen en blazers en strijkers vlogen ons om de oren waarbij vooral opviel dat hij telkens ruim zijn tijd nam om over te gaan naar een nieuwe plaat. 

Tijdens de laatste Zuiderse plaat kwam er echter een abrupt einde aan zijn show. Een medewerker kwam het feestje wat verbrodden en nog voor de climax van de plaat, werd de set stilgelegd. Een kleine valse noot na een uitstekende opwarmingsset.

Om 21u was het zover. In haar eentje betrad het podium om boven aanzwellende synths en haar eigen ingezongen multivocale tracks een flitsende lichtshow haar stem een eerste keer los te laten op het publiek. Wie zich enkel aan een beatfestijn verwachtte, zal wellicht even vreemd opgekeken hebben. Niet veel later vervoegde de volledige band, bestaande uit een drummer, gitarist en toetsenist die ook allerlei electronica meezeulde, haar op het podium.

Zodra de drummer zijn eerste ritmes losliet op het publiek, oversteeg het gegil in het publiek zowaar de muziek. kronkelde ondertussen haar benen en lichaam in alle mogelijke posities, alsof ze in een gecontroleerde roes verkeerde. Het duistere van de intro had al snel plaatsgeruimd voor goedgemutste gitaarrifjes en catchy melodieën in Waste of Time, wat het publiek duidelijk kon smaken en telkens het publiek iets toeriep, volgde een enorme respons.

Na een goed kwartier speelde al haar eerste grote troef uit. Zodra de gekende intro van haar hit Kamikaze te horen was, piekte de decibelmeter. Het mocht duidelijk zijn dat een groot deel van het publiek vooral kwam voor die enkele hitjes, maar Kamikaze kwam niet echt uit de verf. Zo gleed haar anders vrij vlekkeloze stem enkele keren weg. Na een sterk openingstrio kon Kamikaze niet geheel overtuigen.

Maar dat maakte meteen erna meer dan goed. Ze kondigde aan wat nieuw werk te spelen dat ze gedurende haar tournee had gecomponeerd. Wat volgde was een heel straffe track die als een versmelting van Flume en Mura Masa kon doorgaan. Boven de trage, diepe synths en bassen zorgden oosterse plucks voor een knappe combinatie van een duistere sound met originele hooks die je meteen in je geheugen nestelen. Waar haar stem tijdens Kamikaze het bij momenten leek af te weten, kon nu wél met veel bravoure beroeren. Een waar kippenvelmoment, al leek een deel van het publiek het niet echt te snappen.

Nieuw werk werd vlot met oudere tracks afgewisseld en ook het meeslepende Fire Rides en de titeltrack van haar album No Mythologies To Follow wisten ons te overtuigen, maar erna volgde een klein dipje. Hoewel de show er muzikaal stond als een huis, leek een deel van het publiek te snakken naar de meer mainstream hits. Jammer, want en haar band hebben veel meer in hun mars. Zo bleek zelfs tijdens het slot van Maiden waar de vrolijke gitaarmelodie uiteindelijk evolueerde tot een streepje aangrijpende postrock. Knap!

De postrock vloeide vervolgens naadloos over in een hiphopbeat en vanaf het moment dat de blazers van Pilgrim door de de speakers schalden, leek het charmeoffensief voor het publiek helemaal ingezet terwijl als een bezetene breed zwaaiend heen en weer dartelde over het podium.

Even kon ze haar energie wat intomen tijdens een intiem, akoestisch nummer. De band verdween - op de gitarist na - even naar de achtergrond, waarna nogmaals aantoonde dat haar stem ook zonder alle stemeffecten of meelopende multivocale zanglijnen een ganse show kan dragen. Maar of dit akoestische tussenstuk een echte meerwaarde voor haar optreden was, is nog maar de vraag.

Toen ze op het eind van de show neerzeeg op haar knieën, was het moment suprême voor velen gekomen. Final Song. De miljoenenhit werd door vrijwel iedereen luid meegekeeld. Na een laatste "Don't Let This Be Our Final Song", verdween ze van het podium. Natuurlijk hield ze zich aan haar belofte en keerde ze nog eens terug voor een overtuigende bisronde met die andere superhit Lean On

Hoewel het grootste deel van het publiek duidelijk voor de grote hits was afgezakt naar de AB, bewees dat ze veel meer in haar mars heeft. De jeugdige zangeres die we drie jaar geleden nog aan het werk zagen op Pitch Festival is gegroeid tot een waar podiumbeest dat een publiek makkelijk naar haar hand kan zetten. De hits deden hun werk, al waren het vooral het oudere werk en diepere, nieuwe tracks die ons het meest konden bekoren. Verder ook een dikke pluim voor Moonlight Matters die met een uitstekende set het publiek klaarstoomde voor .

Foto's: © Creeping Mac Kroki / Musiczine

Artiesten in dit artikel