Badbadnotgood etaleert virtuositeit @ AB (03/11)

Het Canadese kwartet BadBadNotGood staat al jaren te boek als vernuftige, elektronische jazz. Hoewel het elektronische kantje dezer dagen minder prominent aanwezig is in hun muziek – ja, er komen synths aan te pas, maar welke band speelt vandaag de dag nog zonder synths of andere elektronische inbreng? – vonden we het meer dan de moeite af te zakken naar de Brusselse trots Ancienne Belgique voor een uitverkocht concert!

Als opwarmertje voor het echte werk waren alle ogen eerst gericht op Pomrad. In 2013 veroverde hij het internet met zijn aanstekelijke track Pomslap – op XLR8R maar liefst 383k plays! – en zijn keytar. Ondertussen is het muzikale project van de Antwerpse producer Adriaan Van De Velde gerijpt tot volwassenheid. Hij tovert nog steeds de meest funky tonen uit zijn keytar, maar wordt daarbij nu bijgestaan door een drummer en toetsenist.

Met zijn sterke album Knights onder de arm had Pomrad – die we eerder dit jaar al aan een interview onderwierpen – nu ook muzikaal heel wat bagage om zijn beats op te een goed volgelopen Ancienne Belgique los te laten.

Aan zijn danspasjes en enthousiasme zal het niet gelegen hebben, maar op wat enkelingen na leek het publiek wat te moeten wennen aan de blitse, funky start die het trio bracht. Al snel wist Pomrad echter het publiek te overtuigen met zijn platen, zeker wanneer de funk even werd ingeruild voor een streep snoeiharde trap.

Pomrad is een waar podiumbeest. Spitsvondige bindteksten werden afgewisseld met strakke beats terwijl hij heen en weer over het podium shuffelde. Er werd snelt geswitcht tussen dansbare tracks vanop Knights zoals A Million Ways en en het hardere werk, misschien wel iets té snel. Niet iedereen leek de abrupte wissels evenzeer te verteren.

Het kwetsbaarste punt van de show was echter dat na een tijdje dezelfde sounds in zijn songs vaak terugkeerden. Pomrads typerende sound mag dan wel uniek en origineel klinken, naar het einde van het optreden toe, werden er minder verrassende elementen toegevoegd aan het klankenpallet.

Adriaan Van De Velde kon wellicht onze gedachten lezen en schakelde prompt weer over op harde beats en bassen dat uiteindelijk zelfs evolueerde in een verrassend bombastisch slotakkoord, waarbij de zanglijnen en melodieën ons tijdens een gek moment aan de elektronische versie CPeX deed denken.

Pomslap vormde een ontegensprekelijk hoogtepunt en het publiek kon duidelijk ook het hardere werk smaken. Mits wat finetuning en polijsen van de tracks kan Pomrad echter uitgroeien tot één van de wereldwijde toppers binnen het genre. Wie hem gemist heeft, geen paniek. Op 9 maart '17 speelt Pomrad opnieuw in de Ancienne Belgique!

Om 21u betraden de heren van BBNG het podium. Na de albums BBNG, BBNGII en III kwamen de Canadezen nu hun nieuwste plaat met originele titel IV, waaraan Kaytranada en Mick Jenkins meewerkten, voorstellen aan het publiek. Tussendoor hadden ze ook nog het album Sour Soul met niemand minder dan Ghostface Killah opgenomen, dat weinig aan bod kwam tijdens de show.

Dat de muzikanten stuk voor stuk uitblinken in hun vak op het allerhoogste niveau - drie van de leden leerden elkaar kennen aan het Humber Jazz College in Toronto - , bewezen ze al vaak. Het samengieten van al deze geniale virtuositeit in samenhangende tracks en shows is wellicht de grootste uitdaging die ze moeten overwinnen.

Het viertal opende met Weight Off, dat naar BBNG-normen begon met een vrij simpele intro. De herkenbare basgitaarlijn van Chester Hansen vormde de basis, terwijl de andere muzikanten één voor één zich met mondjesmaat begonnen uit te leven. Het nuchtere begin werd opgevuld met de ene solo na de andere en zo kwam het ware gelaat van BBNG bovendrijven.

Drummer Alexander Sowinski wierp zich ondertussen op tot frontman van de band. De wat populistische wijze waarop hij het publiek telkens opjutte tijdens de tracks stond in schril contrast met de ingenieuze songs, maar het sloeg wel degelijk aan. Een publiek dat op jazzsolo’s met de handen in de lucht heen en weer springt? Jawel, bij BadBadNotGood kan het allemaal!

Intieme breaks werden afgewisseld met ophitsende climaxen en nog voor de show halfweg was, waren we de tel van het aantal solo’s al lang kwijt. Die complexe solo’s waren niet altijd even gemakkelijk te verwerken onder onze hersenpan, maar de noten die de heren op de mat wisten te leggen, waren werkelijk verbluffend en ze keken niet om voor een transposnatie meer of minder.

De band stelde ook wat nieuwe nummers voor, die wat meer ingetogen klonken dan hun ander werk. Althans, zo leek het. Eens drummer Sowinski zijn duivels ontbond en het publiek opriep te schreeuwen, besloten de andere muzikanten een wedstrijdje ‘zo veel mogelijk noten in een seconde wringen’ uit te vechten. Georkestreerde chaos.

Vanaf dit punt was de trein helemaal vertrokken en was er geen houden meer aan. De show denderde verder aan een verschroeiend tempo en de tracks werden steeds langer uitgesponnen, doorspekt met basgitaar-, sax- en zelfs dwarsfluitsolo’s. Hedron werd zowaar omgetoverd in een 10 minuten durend epos waarin elke artiest eens op de voorhand mocht treden.

Toetsenist Matthew Tavares zorgde gelukkig voor de nodige rustmomenten voor onze hersenen, tot één van de anderen opnieuw besloot erin te vliegen. Hun muzikale genialiteit lijkt zodanig ver gevorderd dat bepaalde stukken moeilijk te volgen waren, maar dat het intrigerend én bovendien strak klonk, kan niemand weerleggen.

De verplichte bisronde bracht meer van hetzelfde en nadien keerden we voldaan, maar toch wel vermoeid huiswaarts. Met hun complexe, maar ingenieuze muziek stelt BBNG namelijk zijn publiek ook danig op de proef. Wie een ontspannend luisterconcert verwachte om het hoofd even leeg te maken, was eraan voor de moeite.

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel