Robbing Millions in het Depot: trippen voor gevorderden (08/02)

Het gaat hard voor Robbing Millions. Voormalige Artist in Residence in de Ancienne Belgique, een titelloze debuutplaat uitgebracht bij Pias (2016), gans België platgetourd, en single In the no air die wekenlang gekampeerd heeft in de playlists van de betere alternatieve radiozenders. Woensdag 8 februari was Fuzz getuige van hun passage in het Leuvense Depot.

Ondanks hun succes en uitstekende livereputatie stond de zaal toen de Brusselaars hun show in gang staken verre van vol. Dat had wellicht alles te maken met de verwoestende impact van de lesvrije week op het Leuvense uitgangsleven, die de studentenstad traditioneel omtovert tot een desolaat woestijnlandschap. Aan de gretigheid van de 5 bandleden heeft het alvast niet gelegen.

Vanaf de eerste noot bewees Robbing Millions dat ze regelmatig een karaf water dronken uit dezelfde met psychotica gevulde vijver als Tame Impala en Pond, maar dan DIIV-gewijs aangelengd met een stevige scheut anti-depressiva.

Het cool van de zanger tijdens het eerste nummer - monotone stem, handen in de zakken, blik op oneindig - wekte onmiddellijk nieuwsgierigheid. De vele instrumenten op het krappe podium dwong de bandleden in ongewone bochten, maar hun chaotisch gestuiter was de geschikte steunpilaar voor de jachtige melodiën en talrijke tempowisselingen.

Het was moeilijk de singles te herkennen. Niet omdat we er geen te horen kregen, maar net omdat ongeveer élk nummer catchy genoeg was om het tot oorwurm te schoppen. We zouden liegen als we Robbing Millions zouden voorstellen als een volwaardige electronische act - drie gitaren, hallo - maar toch haalden ze af en toe bridges en outro’s boven waarvoor ook de meest rabiate electronica-fan zijn dansbenen zou bovenhalen.

Het publiek leek niet per se uitzinnig van vreugde, maar was wel consistent aandachtig. Extra punten voor schattigheid, ook. Met krachtige oneliners als “Wij zijn dorst” en “Ca va iedereen? Ons ook!” kreeg de Franstalige gitarist de zaal meermaals aan het lachen.

Toch ook een minpuntje. Wij hadden de indruk dat de muzikanten elkaar soms in de weg liepen, dat ze te veel moeite deden om elke miliseconde dicht te plamuren. Te veel overbodige gitaarriffs, te veel overbodige drumfills, te veel tierlantijntjes tout court, waardoor de dynamiek soms te wensen overliet. Fuzz’ advies: muziek is als meisjes, af en toe hebben ze ademruimte nodig.

Conclusie

Die hard-techno fans gaan zich door Robbing Millions niet laten bekeren. Maar de Fuzz-lezers die openstaan voor een commercieel uitstapje, zullen na een optreden van dit Brusselse vijftal wellicht niet ontevreden huiswaarts keren.

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel