Roméo Elvis en Le Motel in het Depot (8/3): oui, nous voulons danser

Roméo Elvis is hot. Samen met dj Le Motel verovert hij met zijn EP Morale (2016) vanuit Brussel gestaag het Belgische hiphoplandschap. Ter illustratie: op de meest recente editie van de Red Bull Elektropedia Awards vergaarde het duo 6 nominaties, waarvan er 3 verzilverd werden (Best Album, Best Live Act en Best Belgian Urban Act). Dat zijn er meer dan het Nederlandstalige Bazart, inderdaad. Wij trokken op woensdag 8 maart naar het Leuvense Depot. Eens polsen what the fuzz is all about.

Eerste vaststelling: Roméo Elvis heeft fans. Veel fans. De grote zaal van Het Depot was niet uitverkocht, maar stond wél bijna vol. Niet slecht, voor een artiest wiens debuutalbum nog steeds uitgebracht moet worden (Morale II verschijnt op 17 maart). Die fans, met een gemiddelde leeftijd van 20 jaar opvallend jong, bleken immuum voor de hoge temperaturen in de zaal en hielden trouw vast aan hun modieuze mutsen en baggy sweaters. Stijl, quoi.

Het optreden ving aan met 30 seconden solo Le Motel en een stem die uit het niets leek te komen, waarna plots niet 1 maar 2 rappers op het podium verschenen. Elvis had voor de gelegenheid een copain meegenomen, die eveneens niet onaardig kon rappen, zingen of brullen.

Tweede vaststelling: nog voor het eerste woord werd uitgesproken, was het publiek helemaal mee. De menigte jumpte op verzoek, maakte lawaai, gooide armen in de lucht, stuiterde zelfs gewillig van links naar rechts en terug. Lyrics werden tot in de details meegelipt hetzij geschreeuwd, ondanks die voor vele Leuvenaars vreemde taal.

Voor wat hoort wat natuurlijk, want de hiphoppers zelf gaven het goede voorbeeld. Alleen al tijdens de eerste 2 minuten werd er ongeveer 50 keer van kant gewisseld, een rusteloosheid die ze gedurende het ganse optreden zouden volhouden. Toch liepen de woordkanonnen elkaar niet in de weg, letterlijk noch figuurlijk. Dat in tegenstelling tot de talrijke hiphopconcerten waar meerdere artiesten een micro nodig menen te hebben, waardoor de boel uiteindelijk ontaardt in kleurloze klankenbrij. Roméo Elvis kreeg als frontman de nodige ruimte van zijn sidekick, die perfect wist wanneer hij zich mocht moeien dan wel moest zwijgen.

Er was ook duidelijk nagedacht over de het live aspect: ingestudeerde toneeltjes, poses en meezingmomenten waren ons deel. De dj strooide tegelijk rijkelijk met drops, de makkelijkste manier om het publiek in beweging te krijgen. De rappers hielden hun fans zelfs nog strakker bij de hand en telden luidop tot 4 wanneer er een nieuwe drop zat aan te komen. Iets té rijkelijk, misschien, want in de vertaling van de muziek naar het podium verdween de kenmerkende subtiliteit van de EP daardoor af en toe naar de achtergrond.

Ook muzikaal was het soms een tikkeltje te licht verteerbaar. Een snelle drumlijn werd gevolgd door een salvo van woorden in een zo kort mogelijke tijd of door uitzinnig geschreeuw, zachte pianobegeleiding ging gepaard met traag en intiem gefluister. Het voordeel van de duidelijkheid, maar het optreden klonk daardoor een pak hoekiger dan de plaat. Meer zwart-wit, meer in your face. Maar goed, alvast de eerste 10 rijen zagen daar volstrekt geen graten in. 

Na een 35-tal intense minuten gaven Roméo Elvis en Le Motel de pijp aan Maarten, wellicht om in de backstage iets anders te gaan roken. Extra punten voor street credibility ook, want ondanks minutenlang gejoel kwam het drietal niet terug om een biznummer te spelen. Eindelijk, een artiest die in opstand komt tegen dat  ondertussen verplichte nummertje!

Conclusie

Roméo Elvis en Le Motel deden in het Depot hun steengoede livereputatie alle eer aan. Akkoord, de verfijning van het album werd af en toe opgeofferd op het altaar van de makkelijkste weg, maar wie daar een zaak van wil maken, moet voortaan misschien gewoon thuisblijven en de plaat opleggen. Iedereen blij, toch? 

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel