Extrema Outdoor 2017 dag 2: Giorgia Angiuli steelt de show, Lens het volk

Door Sander Broux 04 juni 2017

Voor de start van de eerste volledige XOBE17-festivaldag besloten we om eerst maar eens op ontdekkingstocht te gaan in de gedeeltes van het festivalterrein die op vrijdagavond nog afgesloten waren. Zo kwamen we na een tijdje, ook geleid door de bewegende massa, bij Die Clique aan, die nog net aan het opwarmen was vooraleer Chris Liebing zou overnemen. Met de voetjes in het zand en wat lekkere minimal konden we rustig op temperatuur komen.

Dat was nodig ook want Liebing nam het Feestgedruis-schip daarna meteen in een stevige greep en laveerde zich met knallende techno door de aanzienlijke mensenzee die zich voor hem had verzameld. Die ging meteen gewillig op en neer en was duidelijk al helemaal in de stemming voor het stevigere werk. Let's go, Extrema Outdoor Belgium 2017!

 

Kleine mensenzee rond het @feestgedruis schip van @chris_liebing #fuzzontour #fuzzmag #xobe17 #techno

Een bericht gedeeld door fuzzmagazine (@fuzzmagazine) op 3 Jun 2017 om 6:07 PDT

Wij hadden even genoeg gebeukt en gingen op zoek naar een iets intiemere sfeer. Gelukkig werden we op onze wenken bediend. We passeerden het gezellig tentje van Deep House Belgium en hoorden meteen dat het goed was. Plaatjesman van dienst was Nico P en die reeg met een heerlijke flow melodische tracks aan elkaar. Zo herkenden we Child’s Play van Cemode, een prachtig opbouwende track met lekkere synthlaagjes.

Van de Desperados-stage wat verderop kwamen funky en discoachtige baslijnen aanwaaien. Dat was zeker geen toeval, want Disco Dasco verzorgde er de line-up. We hadden er op dat moment van de dag wel zin in dus bleven we heupwiegend een paar nummers plakken bij Alec. Veel tijd was er echter niet want we hadden nog enkele kritieke to-do's verderop.

Eerst pikten we nog de start van Mind Against mee, die kalmpjes begonnen. De beats waren eerst vrij droog, maar plots drapeerden ze er uitgesponnen pianoklanken over heen, een leuke toets. Lang konden we er niet van genieten, want we wilden graag de volledige set meemaken van Giorgia Angiuli, die we op voorhand met stip hadden aangeduid.

Terwijl ze zich voorbereidde kregen we nog een fijn toetje van Eran Aviner, die vorige week nog opende voor John Digweed in Ampere. Hij sloot nu af met Track 10 van Sasha, een episch nummer. Of misschien was het wel de Joris Voorn-rework, die in tegenstelling tot het origineel misschien wel ooit het daglicht zal zien.

Giorgia Angiuli speelde een krachtige en afwisselende set waarin ze al haar kwaliteiten tentoon spreidde. Ze is duidelijk beste vriendjes met haar Ableton Live setup die ze continu gebruikt om synths te tweaken en effectjes aan te sturen. Daarnaast schudt ze voor zowat elk nummer een extra instrument uit haar mouw, zoals een theremin, een speelgoedfluit of één of ander raar blikken doosje met draaiknoppen. Het signaal hiervan lijkt dan door de Ableton te gaan om er speciale synth-geluiden van te maken die perfect passen in de tracks.

Er waren hardere schijven die het publiek stevig opzweepte, maar de meeste punten scoorde ze met de nummers waarin ze haar Björk-achtige stem aansprak om de toehoorders te betoveren. Op deze manier zien we haar nog een dikke hit scoren die zowel in de clubs als op de radio successen oogst. Onze conclusie: hou ze in de gaten want hiervan hebben we het einde nog niet gezien.

Angiuli werd gevolgd door de ervaren rotten Nick Warren en Hernan Cattaneo die vertrokken voor een b2b van maar liefst zes uur met diepe tunes en proggy vibes. Omdat ze wel heel rustig van start gingen, en we nog tijd genoeg hadden om ze wat later nog mee te pikken, gingen we even terug op ontdekking. En het moet gezegd, je komt wat tegen. Zo passeerden we de Aperol Spritz-stand die zowat ontplofte toen Kölsch zijn Loreley plots door de speakers schalde. Een beetje verderop gebeurde hetzelfde toen ouwe rot Dave Lambert Blue Monday bovenhaalde en liet overgaan in Neutrino van KiNK.

Ondertussen merkten we dat over het hele terrein een kleine aardverschuiving op gang kwam. Een paar minuten later hadden we ook door waarom, Amelie Lens stond op het punt om de knoppen over te nemen op het Feestgedruis-podium.

Qua populariteitspoll kon de zich verplaatsende mensenmassa wel tellen. En het volk kreeg waar het zo naar verlangde, een werkelijk knallende technoset. Het tempo lag hoog en de synths schuurden bij momenten hard. Maar we moeten toegeven dat we het moeilijk vinden om deze stijl twee uur vol te houden. Het is onophoudelijk beukwerk en we hebben toch graag wat meer dynamische verschillen.

Daarom besloten we om onze avond af te sluiten door af te wisselen tussen Warren en Cattaneo, de Deep House Belgium Gathering Area en RØDHÅD. Die laatste deed het bijna even hard als Lens, maar zorgde toch voor wat meer afwisseling. Vooral de percussieve details wisten we te appreciëren. Het slotakkoord van onze avond was weggelegd voor Lumoon & Robin bij DHB. Zij speelden Adagio for Square van Worakls, een recente klassieker die ons met een glimlach op het gezicht huiswaarts stuurde.

De eerste echte festivaldag van XOBE17 kon ons zeker bekoren. Zonder echt op zoek te gaan, deden we heel wat spontane ontdekkingen op verschillende stages. Zeker een van de meest belangrijke sterktes van dit festival in Houthalen-Helchteren. Benieuwd naar de derde en jammer genoeg laatste dag!

Lees ook...