Paradise City - Dag 3: mooie liedjes duren niet lang (25/06)

Vorige zondag ging in Steenokkerzeel dag drie van het techno- en housefestival Paradise City door. Dag éen en twee waren voor ons reeds vlekkeloos verlopen, dus trokken wij zondag ietwat vermoeid, maar met volle goesting, naar de festivalwei. 

Bij onze aankomst bleek meteen dat het niet zo druk zou worden als zaterdag. De verschillende stages waren opmerkelijk minder gevuld en wij vonden het best aangenaam om wat meer ademruimte te hebben. Om twee uur gingen wij richting de middenste stage, die voor de gelegenheid overgenomen was door Moodfamily en Roots of Minimal.

Deze twee organisaties hadden een indrukwekkende line-up voorzien waarvan Stavroz de eerste naam was die wij meepikten. De heren, zoals steeds meer dan goed uitgerust qua apparatuur, speelden een intieme set vol melodieuze elektronica en voorzagen het intens genietende publiek van hun eerste zweefmomentjes van de dag. 

Na Stavroz bleven wij nog even plakken bij de liveset van de Franse excentriekeling Jacques. Vervolgens zakten we af naar de eerste stage, die overgenomen was door Nico Morano & Friends. Hier waren Konstantin Sibold en Kosme aan hun b2b-set begonnen, en dat zouden we geweten hebben.

Hun set was éen van de hardere van het weekend en was tot de nok gevuld met melodic techno. Hard en zweverig tegelijkertijd, precies zoals we het graag hebben! Onder andere Ben SimsPatrice Baumel en Sasha passeerden de revue. Een ontdekking voor ons was deze Jimpster remix van Adam Port & Stereo MC's.

Om 17u was het tijd om onze valiezen te pakken en te verhuizen naar de Silo, waar houselegende Omar S aan zijn set was begonnen. Wij vonden het verbazend kalm aan deze stage, gezien de naam die hier geprogrammeerd stond. We vonden dan ook makkelijk een plaatsje vooraan.

Omar S stelde niet teleur en trakteerde het publiek op een set boordevol springerige oldschool house, ook zijn eigen klassieker The Shit Baby werd gedraaid. Een gebaar dat dankbaar onthaald werd door het publiek.

Na een uurtje bouncen op de house van Omar S besloten wij dat het tijd was voor een portie techno en zakten wij af naar de Moodfamily x Roots of Minimal Stage. Daar begonnen Sebastian Mullaert & Ulf Eriksson aan hun liveset. De techno die hier werd bovengehaald stond nogal fel in contrast met de opgewekte house van Omar S, maar het duurde niet lang of ook in deze set waren wij helemaal mee. 

Na Mullaert & Eriksson bleven wij gewoon staan, want Recondite mocht na hun het podium betreden. Dit was voor ons misschien wel de set waarnaar wij het meest hadden uitgekeken dit weekend. Wij bleken niet de enigen te zijn want de stage stroomde nu echt goed vol. De Duitser loste ieders verwachtingen meer dan in en zoog de Moodfamily x Roots of Minimal-stage een uur lang mee in een obscuur zwart gat vol trippy techno, met als hoogtepunten zijn geniale Warg en Buteo.

Met een zeer dubbel gevoel vertrokken wij tenslotte naar de stage van Silo voor Âme, blij om deze legende live te kunnen zien, maar met in het achterhoofd wel de vernietigende gedachte dat het hierna definitief gedaan was.

Âme slaagde erin om ons onze zorgen nog twee uurtjes te doen vergeten, met behulp van geweldige tracks als Eberplatz van Andhim of een Phil Kieran-remix van DJ Hell's Car Car Car. Enige minpuntje in deze set: het naar onze zin iets te bombastische Majoris van Arias. Het publiek liet het echter niet aan zijn hart komen en bleef feesten alsof zijn leven ervan hing.

Om 23u was het onvermijdelijke moment aangebroken: de lichten werden aangezet en muziek afgezet, tijd om doodongelukkig en half beschonken naar huis te pendelen. Paradise City is voor ons een stevige reputatie als éen van de beste festivals in België aan het verwerven, tot volgend jaar!