Rock Werchter - Dag 2: Schoon, schoner, techno (30/6)

De tweede dag van Werchter 2017 starten we met Vuurwerk. Geen angstaanjagende luchtshow, maar een groep rond twee Belgische mensenwerkers die het momenteel groots maken in Londen. Ze treden aan in Klub C en leveren een zeer fijne, korte liveshow met hun exotische ritmes en poppy vocals. 

We blijven in de pop wanneer we ons naar de Barn, waar ons nog een portie popmuziek te wachten staat, begeven. Met Warhaus gaan we wat minder de ritmisch-georiënteerde pop uit en eerder richting de bezwerende alternatieve popmuziek. Hoewel de instrumentale nummers van het Balthazar-zijproject ook wel erg dansbaar, elektronisch en vooral zeer strak zijn. 

Future Islands in de Barn kunnen we ook wel best legendarisch noemen. De groep maakt vies maar heerlijk klinkende synthpop en de moves van de frontman maken er een geweldig totaalprentje van. De man schreeuwt het uit en gebruikt zijn hele lichaam én het podium om zijn dansmoves onvergetelijk te maken. 

Terug in Klub C voorziet ook Jain ons van poppy muziek. Deze keer gaan we de vrolijke kant vol met leuke deuntjes en levendige beats. De leuk geklede Franse voorziet ook nog eens visuals met felle kleuren die het hele plaatje afmaken. 

En nu is het tijd voor één van de hedendaagse grootmeesters met het meest platte kapsel: James Blake. Hij bezorgt ons één van de beste concerten tot nog toe. En hoewel de mainstage van Werchter zeker niet de ideale habitat voor de bezieler van onze favoriete electropop, kunnen we ook vrij vanachter helemaal mee genieten van zijn diepe, experimentele drops.

Van de delen waar mijnheer Blake solo zingt kunnen we jammer genoeg niet genieten zoals het hoort. Hij is gewoon echt niet geschapen voor de grote rumeurige weide in Werchter.

En dan wordt het alleen nog maar mooier. Na veertig heerlijke minuten Radiohead verlaten we het het schouwspel om Belgische technogodin Charlotte De Witte aan het werk te zien. Wat doen we toch wel niet allemaal om u verslag te kunnen brengen. Met een groep als Radiohead op de mainstage gaan we toch nog een goed plaatsje vinden in de Klub C denken we nog.

Daar hebben we echter even fout gedacht. De Klub C is tot buiten volledig gevuld en we geraken niet meer binnen. Gelukkig knallen haar donkere technobeats ver buiten de tent door en staan er ook buiten een hele groep ravers. We zien het volk dansen alsof ze bezeten zijn. Wij moeten er echter nog even inkomen na de experimentele rock en heerlijke visuals van Radiohead.

Ze leverde geen opbouwende set zoals we gewoon zijn van de beatmeesteres. Daar had ze niet genoeg tijd voor in het uurtje dat ze kreeg. Vanaf de eerste track sleurde ze iedereen mee met haar stevige ritmes. En ook wij waren mee. 

Nathaniel Rateliff & The Night Sweats betreden de het podium in de late namiddag. Vorig jaar stond de groep uit Denver nog in de Barn, maar dit jaar mogen ze naar het grote podium verhuizen. Daar waren we direct geraakt door de sympathiek ogende plattelandsmens die Nathaniel Rateliff wel niet is. Jammer genoeg blijft het daarbij en kunnen zelfs zijn hits als S.O.B. het veeltallige publiek niet zo bekoren.

Met Royal Blood krijgen we een heerlijke portie aan muzikaal vakmanschap te horen. De band bestaat uit één basgitarist en één drummer. En toch klinken de heren als een vijfkoppige band. De basgitarist gebruikt zowel een gewone gitaarversterker als een versterker voor de bas en gebruikt een pitcher pedaal om het geluid van een gewone gitaar na te bootsen. En dat doet 'ie geniaal. Met twee veroveren ze de grote weide als geen ander het zou kunnen. Chapeau.

Zo hebben we weer een heerlijke dag achter de rug. Het volk is ondertussen allemaal aangekomen en vanaf nu is het echt tussen de mensen door wringen. En morgen wordt het dubbel feest, want dan gaan we onder andere Bonobo, Sohn en een hoop legendarische werchteracts als Blink-182 en System of a Down aan het werk zien.