Werchter Dag 4: Ritme, ritmisch, Soulwax (2/07)

Het is zover: Onze laatste dag op de Werchterse festivalweide. En wegens treinproblemen loopt de zondag van Werchter 2017 niet meteen van een leien dakje. We moeten de fel geanticipeerde Nederlander Fatima Yamaha tot onze grote spijt al missen.

Op elektronisch vlak is het dan even afwachten en trekken we naar Benjamin Clementine, The Kills en een stukje Rag 'N' Bone Man. Maar dat wachten werd dubbel en dik beloond wanneer de broers Dewaele het podium van de Barn betreden...

De drie drummers van Soulwax gaven het meteen weg: Het wordt onmogelijk om stil te staan, en deze show wordt onvergetelijk. Drie drummers dachten we nog, dat hebben we al gezien. Maar wàt een show. Het lijkt wel alsof we ons in een operatiezaal bevinden waar de zeer verfijnde ingrepen iedereens oren helen. Iedereen op het podium strak in wit pak, bloedserieus maar toch oersympathiek. 

De vintage apparatuur waarmee de broers werkten zag er betoverend uit, en met elke korte flits die we ervan konden opvangen op de schermen, hunkerden we naar een kans om ons er ook op uit te kunnen leven. Toch mochten we ons niet vergrijpen aan het materiaal alleen, er is zo veel gaande op het podium: Stephen en David stappen het podium rond en placeren af en toe ook zelf een slag op de drum, terwijl we bij momenten ook een drumster achter de microfoon kunnen spotten. 

Dit was waarschijnlijk het beste wat we gezien hebben op Werchter 2017. Geweldige beats en nog meer geweldige melodieën. En dan die vocals tussendoor... Chapeau, Soulwax

Daarna repten we ons snel naar Klub C waar de Avalanches gingen beginnen. De groep danste als een vrolijke bende het podium op en begonnen eraan. Jammer genoeg bood het ensemble, dat vorig jaar nog zo'n fantastich nieuw album uitbracht, live weinig meerwaarde. De zanger en zangeres op het podium zongen de melodieën mee en placeerden stevige stukjes rap. 

Al snel gooiden ze Frankie Sinatra de strijd in maar zelfs bij deze hit hoorden we onzelf denken dat we het thuis op plaat meer appreciëren. Gelukkig keerde het tij na de helft van de show met het nummer Subways. De heerlijke visuals kwamen goed aan en vanaf dan werd het alleen nog maar beter, met als hoogtepunt zonder twijfel hun oude schijf Frontier Psychiatrist waarbij wederom de heerlijke clip vertoont werd. 

Het boekje te buiten:

Verrast dat we werden door de man die de naam Benjamin Clementine draagt. Samen met een koor van vijf, elks in het wit gehuld, een drummer en een bassist maakte hij er een bezwerende show van. De man experimenteerde met het publiek. Zo legde hij de muziek op een bepaald moment een paar minuten stil en liet hij het publiek één regel van Condolence steeds herhalen. Hij eindigt een lied met "Stop, stop, stop!" om dan een minuut met een glimlach het publiek gewoon toe te kijken en het prachtige Cornerstone in te zetten.

En hier zijn we al. Het einde van Rock Werchter 2017. Hoe hard we er ook van hebben genoten en wat voor een knallende concerten we ook hebben gezien, we gaan onze persoonlijke ruimte de volgende dagen toch even nodig hebben. We waren getuige van een festival dat tot in de puntjes perfect georganiseerd werd. 

Ontdek meer...Festival
Artiesten in dit artikel