Gent Jazz trapt af met Grace Jones & Gogo Penguin (6/07)

Wij waren bij de aftrap van Gent Jazz Festival vorige donderdag. Het vroegere Blue Note (Records) Festival gaat nog steeds door in de binnentuinen van de Bijloke. Jazz is de essentie, maar electronica is daar meer en meer onderdeel van (lees zeker onze feature!). Wij waren benieuwd naar de openingsavond van Gent Jazz 2017!

Kadhja Bonet speelde op een ontieglijk vroeg uur voor een donderdag; we waren nog net op tijd om Miles Mosley mee te pikken. ‘De Jimi Hendrix van de contrabas’ wordt hij genoemd en het was inderdaad indrukwekkend wat de man uit zijn instrument toverde. We meenden de tweelingbroer van Slash, de gitarist van Guns N'Roses, achter de piano te herkennen maar uiteindelijk bleek het toch Cameron Graves te zijn.

Straffe muzikanten allemaal, maar niet helemaal ons meug. In de kleine tent, the Garden Stage gedoopt, pikten we een stukje Compro Oro mee. Deze Gentse band mocht telkens de leemtes opvullen tussen de optredens op de main stage en deed dat goed. Met een mix van latin, jazz en groove maakten ze het heel gezellig in de tent.

Tijd dan voor Gogo Penguin die op Gent Jazz hun album Man made Object kwamen voorstellen. De frontman deed ons qua uiterlijk meer aan een voetbalhooligan denken dan aan een bassist maar de muziek klonk nog gevoeliger en verfijnder dan op plaat. 

Hun muziek wordt grotendeels elektronisch gecomponeerd in Logic en Ableton en wordt dan ingespeeld op instrumenten. En die elektronische component is erin te horen. Soms hoorden we Nils Frahm, soms Neil Cowley Trio, dan dachten we ineens ook aan BadBadNotGood.

Een heel degelijk optreden van 3 schijnbaar verlegen kerels die volledig in hun muziek opgingen. De laatste drie nummers dreven het tempo op en er ontstond al snel een hitsige sfeer waarbij het publiek zich in het zweet danste. Bezwerend concert dat op het einde helemaal openbrak.

Een uurtje later was de tent goed volgelopen voor publiekslieveling Grace Jones. Ze had een spetterende show beloofd en dat was ook wat we kregen. Topentertainment door een vrouw die de pensioengerechtigde leeftijd al eventjes overschreed, faut le faire.

Naar goede gewoonte wisselde ze om de paar nummers van outfit, hitste ze het pubiek op met haar teksten ' I am so hot'/I forgot my dildo' en haar fratsen in de nek van een securitykerel.

Het dreigende Williams Blood zorgde voor een eerste kookpunt, haar lang uitgesponnen hits Pull up to the Bumper en Slave to the Rhythm brachten de tent naar een climax. Haar Frenglish en haar dildo had ze mogen thuislaten, voor de rest hoor je ons niet klagen.

Afsluiten deden we met United Vibrations. Slechts een handvol mensen vond de weg naar de kleine tent. De band met de drummer en bassist van Yussef Kamaal begon dan ook voor een bijna lege tent te spelen.

United Vibrations

Geleidelijk aan druppelde er wat volk binnen, maar de tent geraakte nooit voor meer dan de helft gevuld. Aan het enthousiasme van de band zal het niet gelegen hebben. Ze probeerden het publiek mee te trekken in hun aanstekelijke mix van afrobeat, jazz en dub, met wisselend succes.

De band was op zijn sterkst wanneer de ritmesectie (bas en drums) de overhand namen. Op die momenten bliezen Kareem Dayes (bas) en vooral Yussef Dayes (drums & percussie) ons helemaal omver. Wat een drummer!

Woord & beeld: Jacques Degrootte & Fotopia. Voor de uitgebreide fotoreportage verwijzen wij naar dit fotoverslag