Dour dag 2 - Vitaltranada

De eerste volledige festivaldag begint traditiegetrouw met het verkennen van de festivalweide. Hier en daar is er een naamsverandering doorgevoerd, maar het meest opvallende is het ‘verdwijnen’ van La Petite Maison Dans La Prairie. La Maison neemt de plaats in van de vroegere Dance Hall en huisvest dit jaar veel live concerten, al dan niet met een hoek af.

De curiositeit neemt de bovenhand en we nestelen ons meteen bij Glass Museum, die La Maison mag openen. Het duo uit Doornik brengt toegankelijke hedendaagse elektronische jazz. Een hele mond vol, maar het is niet eenvoudig om er een genre op te kleven. De twee jonge knapen zijn goede muzikanten en goed op elkaar ingespeeld. Ze schipperen vaak tussen verschillende ritmes en blijven hun publiek boeien, zelfs zonder zang.

Glass Museum kan je vergelijken met Avondlicht. Soms knallen ze stevig door om nadien te vervallen in pure romantiek. Tegen het einde van de show halen ze er zelfs een saxofonist bij om de laatste nummers nog wat extra kracht bij te zetten. Een mooi concert om Dour festival af te trappen.

Op naar die andere tent waar elektronische parels te ontdekken vallen. Le Labo staat elk jaar open voor nieuwe, vaak experimentele acts. Buiten de tent kan je rustig iets eten en iets drinken aan een tafel. Je kan er zelfs naar het toilet, als je een man bent tenminste. Voor een dixi moet je een eind wandelen, voorbij La Maison tot net voor La Caverne. Net na de middag treffen we in Le Labo Monolithe Noir aan.

In de erg warme tent staat Monolithe Noir aan een oude synthesizer te prutsen. Hij produceert een sound die het best als techno wordt beschreven, hoewel de vele breaks en lange beatloze stukken ons daar vaak aan doen twijfelen. Duistere en absurde visuals maken het geheel compleet.    

Ondertussen is het moment aangebroken om De Red Bull Elektropedia Balzaal, of Balzaal in’t kort, een bezoekje te brengen. Vandaag staat er enkel drum ‘n’ bass op het programma van de Balzaal en morgen treffen we er uitsluitend techno aan. One87 mag samen met MC Mush de volledig heringerichte Balzaal openen.

Een imposante constructie op z’n Awakenings lacht ons toe. De schuine lichtbruggen creëren een optische illusie en het groot aantal moving heads herbergt veel potentieel. De metamorfose lijkt geslaagd, maar het volledige effect zal pas ’s avonds tot zijn recht komen. One87 speelt een rustige liquid set en geeft de vroege vogels al een goed excuus om te blijven hangen in dit dans-Mekka.

Op het moment dat we aan The Last Arena arriveren moeten we twee keer kijken. Het podium staat boordevol jongeren met petjes en joggingbroeken. Een twintigtal mc’s heeft zich verschanst op het hoofdpodium, onder de noemer Bruxelles Arrive. Deze eenmalige hiphopformatie is een folietje van Roméo Elvis & Le Motel en Caballero & Jean Jass.

De Brusselaars staan samen met een hele hoop vrienden op het podium en spelen duidelijk een thuismatch. Het publiek kan veel verzen meebrullen en vooral bij de toepasselijke hit Bruxelles Arrive van Roméo en Caballero is het feestje echt lit – of hoe zeggen die gasten dat? – en wordt er duchtig gedabt. De wederhelft van onze redactie zette dit optreden volledig onderaan zijn lijstje, maar dat is misschien wat kort door de bocht.

Ook de Sterke Bieren-tent is elk jaar weer iets waar veel mensen naar uitkijken. Een oase van rust, lekker bier, een kraantje voor verfrissing en zelfs propere toiletten vind je er - als je vroeg genoeg komt tenminste. De Leffe 9° moest dit jaar plaats maken voor een nieuwe favoriet. De Ginette is een lekkere tripel en krijgt de voorkeur boven de bieren van Goose Island. Even op adem komen doe je best hier.

Als de zon ons verlaat verandert er heel veel op het terrein. De gitaren worden opgeborgen en maken plaats voor nog meer synthesizers en laptops. Alle lichtplannen komen tot hun recht en het wandeltempo van de bezoekers schiet ongemeen de hoogte in. Wij haasten ons naar La Maison waar pionier Larry Heard a.k.a. Mr Fingers klaarstaat voor een liveset.

Larry Heard a.k.a. Mr Fingers zal je vooral kennen van zijn hit Can You Feel It. Op Dour Festival treedt hij samen met een kompaan aan. Die ondersteunt Larry soms bij het inzingen van catchy teksten. Rustige feel good house zet La Maison in een tijdmachine naar de nineties. Funky pianootjes en disco house worden afgewisseld met een kleine streep acid, en dat alles met de glimlach.

Een papieren line-up voor ons is als een krijtje voor een leerkracht. We hangen eraan vast en als er iets mee zou gebeuren hebben we een probleem. Om misverstanden te vermijden en live updates te geven over eventuele veranderingen aan de line-up heeft ook Dour Festival een app ontwikkeld. Lang verhaal kort, we zijn zeer goed op de hoogte van de exacte uren waarop artiesten beginnen aan hun set. Denken we.

Al sinds we het ochtendlicht zagen op de camping kijken we reikhalzend uit naar de liveset van Vitalic. De Franse synthvirtuoos bracht begin dit jaar zijn nieuw album Voyager uit en legde ons ook even uit hoe dat in elkaar zit. Herlees hier ons interview met Vitalic. Reden genoeg om (te) vroeg te vertrekken naar de main stage en Mr. Fingers achter te laten.

Vanaf het moment dat we de grote weide oplopen vult ons hart zich met ongeloof en verwarring. Vitalic stond tot deze middag ingepland om 23:15, maar om 22:45 komen we aan op de tonen van Levitation. Dat wil zeggen dat we het begin van Vitalic gemist hebben. Had de organisatie dit beter kunnen communiceren? Waarschijnlijk wel. Hadden wij beter uit onze doppen moeten kijken? Waarschijnlijk wel. 

Levitation is de derde track op Voyager en bevat spooky vocals. Die vocals worden vakkundig ingezongen met behulp van een gasmasker om het gewenste effect te bekomen. We krijgen een electroset zoals alleen Vitalic ze maakt en een moshpit blijft bij My Friend Dario niet uit. Niet enkel zijn nieuw werk komt aan bod, integendeel. Poney Part 1 dateert van 2001 maar oogst nog steeds veel applaus. Verder noteren we Poison Lips als hoogtepunt en La Rock 01 als grootste afwezige.

Nog vernoemenswaardig is de lichtshow die Vitalic bij zich heeft. Vijf lichtgevende rechthoeken bewegen onafhankelijk van elkaar en nemen met behulp van takels spectaculaire vormen aan. Het maakt van de show een geheel en bewijst nog maar eens dat Vitalic een must see is.

We zijn vandaag nog niet in de Jupiler Boombox geweest en het is tijd om daar verandering in te brengen. Kaytranada speelt een dj-set voor een overvolle tent. De populaire producer scoorde vorig jaar een absoluut top-debuut met 99,9%. Hij creëerde een unieke sound die blijkbaar enorm aanslaat bij het grote publiek.

Kaytranada opent met Together en zet zo de knop op house. Een funky track met aanstekelijke vocals, die blijkbaar door vele fans gekend zijn. Dat gegeven verandert niet wanneer ook One Too Many door de boxen klinkt. Nog zo’n meezinger is zijn remix op Chance The Rappers All Night. Niet terug te vinden op 99,9% maar o zo goed. Is het nu trouwens ‘drinking all night’ of toch eerder ‘chicken all night’? Heerlijk dansen, dat kan bij Kaytra.

Om de oversteek van de Boombox naar Le Labo te maken passeren we La Maison, waar The Black Madonna bezig is aan haar set. Vorig jaar loste ze Amelie Lens af in de Balzaal en nu mag ze La Maison afsluiten.

In tegenstelling tot wat Humo over de Amerikaanse dame zegt in haar - zeer handig - boekje speelt ze geen harde compromisloze dance maar gaat het eerder richting funky house en disco. Na een uurtje is het welletjes geweest en stapt ze zonder pardon over op drogere beats met Alan Fitzpatricks Love Siren als instapplaat.

Vorig jaar had Tomorrowland Shaquille O’Neal achter de decks en dit jaar heeft ook Dour Festival een gigant geprogrammeerd. De Duitser Christian Löffler sluit vandaag Le Labo af met een atmosferische liveset terwijl fans van het hardere werk bij Dax J kunnen gaan knallen.

De GVR Christian Löffler staat gekend om zijn prachtige producties en nog straffere live performances. Edge heeft dat al enkele jaren door en haalde Löffler al twee maal naar Antwerpen. Op Dour Festival speelt hij een goeie set, zoals we dat van hem gewoon zijn, voor een tent die zeker niet volledig gevuld is. Ruimte genoeg om te dansen, dus je hoort er ook niemand over klagen.

Afsluiten doen we bij Dax J in La Caverne. De Brit zet het op een japen en is niet meteen van plan om daarmee te stoppen, net als de kauwende kaken van opvallend veel toeschouwers. Zeer uptempo hedendaagse techno waarbij stilstaan moeilijk is. Snoeihard is misschien wel het beste woord voor Dax J.

Morgen de liveshow van Trentemøller, ‘nuff said.

Coverfoto © Elise Debreu