Dour dag 3: postrock spant de kroon

Na de regelrechte madness van de dag voordien met Dax J als afsluiter is het op de derde dag van Dour Festival terug even bij positieven komen. Niks zo goed om wakker te worden dan vroeg op de wei te gaan staan en nieuwe groepen te ontdekken op elk podium dat je passeert.

Wuman is daar wellicht de belangrijkste van. Het viertal uit Doornik trakteert ons meteen op een Tournai - hihi - générale van zweverige vocals en aanstekelijke rifjes. Met synthesizer, percussie, gitaar, keyboard en bas brengt het viertal opmerkelijk genoeg enkel wijvenschijven. Letterlijk dan, aangezien elke plaat genoemd is naar een dame die wellicht iets betekent - op welke manier dan ook - voor het Waals kwartet. Julia, Blanche, Alice en Emilie¸ de vrouwtjes passeren allemaal de revue. Ondersteunt door zowel esthetisch als humoristisch verantwoorde visuals en meeslepende climaxen. Wumantmore!

Ook al zijn we niet naar Dour afgezakt om deejaysets te zien en ook al hebben we de Gentse Red D al een miljoenmiljard keer gezien. We staan paraat hoor, en zijn maatje Fabrice Lig ook. De Red Bull Elektropedia Balzaal is vooral een publieksbeleving waar de mensen nog echt mét elkaar dansen, al dan niet onder invloed van onzedige gedachten en andere dopamineverhogende middelen. Chocolade bijvoorbeeld.

Red D was wellicht vereerd dat de enige echte Larry Heard de Gentenaars It’s You gisteren nog door La Petite Maison liet vliegen. Hij vindt er dan ook niet beter op om dat kunstje nog eens over te doen in de “Balzaal”. Ook de inbreng van Fabrice komt sterk naar voren wanneer het housy karakter meer en meer richting techno keert met een stipje acid en wat Ghetto Kraviz. Op het eind dompelt het duo ons zoals gewoonlijk nog eens onder in de melancholische nineties via trance en rave. Dat is nu eens een dj-set.

Dat kunnen we ook zeggen over Apollonia die de knoppen overneemt. Maar dan enkel in letterlijke zin. De amelodieuze droge technohype die twee jaar geleden onze dansvloer veroverde, bestaat dus nog steeds. Wat dan weer wel hartverwarmend om zien is, is dat het voornamelijk Franstalig publiek helemaal heet loopt voor Amelie Lens die weldra de draaitafels tot zich neemt. Niet voor ons, want ene Anders Trentemøller spookt ondertussen al door ons gemarineerd brein.

Niet zonder eerst het bijzonder melancholische Blonde Redhead te passeren in La Petite Maison¸ zonder twijfel ons favoriet podium op dit festival. De drie New-Yorkers stonden in 2014 ook al op dit podium en die passage zit nog lang niet in ons achterhoofd. Terecht, zo blijkt. Want de gebroeders Pace en hun Japanse muze Kazu Makino zetten zowaar nog een sterkere set neer dan in dat ondertussen verre verleden. Portishead meets M83 meets Battles meets Crystal Castles. Mysterieuze postrock op zijn best.

Aansluitend komen we terecht bij de orde van derde Dour-dag. Trentemøller, dames, heren en alles wat zich daartussen bevindt. De Deen staat paraat over zijn keyboard en knoppenbakken met zijn vertrouwde t-shirt van The Cure en een zweterige vetkuif over zijn ongetwijfeld mooi voorkomen. Hij wordt bijgestaan door een enorm kwalitatieve liveband met Marie Fisker aan de vocals en Andreas Emenius die voor het beklijvende lichtspel zorgt.

Onder impuls van drie gitaren zijn we getuige van een hoge portie new-wave, met dank aan kersvers album Fixion, waarrond deze show draait. Uitblinkers zien we in intieme songs zoals Never Fade maar evengoed in opzwepende folies als daar zijn River In Me. En dan nog de bis: een geweldig bombastische medley van Moan en What Else Is There? met een leger stroboscoops op onze ook al ongetwijfeld mooie voorkomens. Het beste optreden van Dour is een understatement.  

Crystal Castles krijgt ons uiteindelijk dan toch uit La Petite Maison getrokken. Het is in de duistere krochten der La Caverne te doen vanaf nu. Vorig jaar kregen we op Pukkelpop met Edith Frances een nieuwe frontvrouw te zien die het opvallend ingetogener deed dan haar knettergestoorde voorgangster.

Eén jaar later is er op Dour van die metamorfose nauwelijks nog iets te zien, alsof je gek wordt ván deze band. Als een Harley Quinn die onder invloed van haar persoonlijke Joker - Ethan Kath aan de knoppen - loco wordt van liefde en trash. Vooral trash, want ook muzikaal blijkt Crystal Castles volledig terug van weggeweest. Crimewave¸ Baptist, Untrust Us¸ het passeert allemaal de revue. Hebben zij soms melk gedronken uit een roeste emmer?

Voor de liveband rond Romare is het in Le Labo te doen. Na al dat explosief geweld is het wel even wennen bij de Brit zijn rustige beats. Hij brengt twee artiesten mee naar het lab waarvan de éne nonstop de tribal percussie behandelt en da andere zowel de gitaar, dwarsfluit als saxofoon hanteert. Verder neemt Romare ook de rest van de wereld naar Dour in de vorm van zijn oeuvre. Heerlijke elektronische wereldmuziek met Je T’aime als hoogtepuntje. Potten zijn er wel niet gebroken deze keer.

Wie beter om meteen over te nemen van Romare dan dat ander werelds sterretje genaamd Palms Trax. Wanneer de Duitse Brit of Britse Duitser - start nog maar eens een discussie - de discotracks nonstop aan elkaar rijgt doen referenties als Berlijn, Chicago, Detroit en Dekmantel er zelfs niet meer toe. Zéér aardig feest!

Eén dat we jammer genoeg moeten verlaten omdat we Pendulum nog eens een kans wil geven. Pendulum begot? Ja, dat dachten wij ook. De afsluiter in La Caverne brengt naast zijn vaste mc Verse - doet dat best goed - vooral een mix van hevige jump-up en snoeiharde bassen die net niet interessant genoeg zijn voor ons. Lichtpuntjes zijn Tarantula aan het begin van de set en bisknaller Watercolour. En Rob Swire die niet op het podium staat, kunnen we ons ook aan optrekken.

We onthouden de derde dag van Dour als de dag met enkele lichte teleurstellingen - hoezo geen Leffe Neuf ? - maar vooral enorm goede optredens waarvan de postrockige new-wavers zoals Wuman, Blonde Redhead en vooral Trentemøller de hoofdvogels afschieten.

Coverfoto De Red Bull Elektropedia Balzaal © Angélique Vecray