Tomorrowland - Dag 2.3: melodieuze meesters

Jammer maar helaas, de allerlaatste van maar liefst zes dagen vol dolle muziekavonturen in De Schorre was aangebroken. We konden het haast niet geloven, maar ook op die laatste zondag viel er uit de kwaliteitsfolder van Tomorrowland heel wat moois op te rakelen. Op zaterdag hadden we ons nog laten verleiden door de aloude lokroep van de trance en aanverwanten, vandaag zou het een dag worden waarin de melodische house en techno zegevierde.

Opwarmen deden we bij oude krijger Tofke in de House of Mask. Al zeker twintig jaar in het vak en dus leverde hij passend een mooie mix van retro platen en wat melodische house erdoor, daar mogen ze ons altijd voor wakker maken.

De eerste met stip genoteerde naam van de dag ging er ondertussen ook aan beginnen dus begaven we ons spoorslags naar de Pryda Arena. Daar gingen de Britse lads van Dusky namelijk hun heerlijke mix van liederlijke synths en techno drums op het volk loslaten. We hebben het al vaker gezegd, maar er zijn weinig jonge artiesten die dezer dagen zo goed de balans weten te vinden tussen stevige drums en sfeervolle synths en vocals. Ze delen niet voor niets het podium met Sasha en Eric Prydz, remember. Voorbeelden uit hun set genoeg, maar luister alvast even naar Balfour Betty en de geweldige disco-destroyer Bowed van hun laatste Cold Heart EP.

 

Over Dusky kunnen we nog een ganse dag de lof zingen, ware het niet dat ons schema vol toppers ons ertoe dwong naar het House of Books van Café d’Anvers te trekken. Het drijvende podium lag te baden in de zon, er bestond op dat moment geen betere plek om Fatima Yamaha te ontvangen. Deze immer goedgeluimde Hollander is in het bezit van een relaxte maar o zo aanstekelijke groove die ons keer op keer kinderlijk gelukkig maakt. Hij heeft al een paar albums op zijn conto en het maakt niet uit welke nummers hij eruit pikt om live in mekaar te puzzelen, zelfs de dikste zuurpruim gaat ervan dansen. Frivole eighties synths en die funky beats en bas, we gingen uit ons dak bij Love Invaders en zijn What’s A Girl To Do.

Even gelukzalig konden we wat later dansen bij onze grote Duitse vriend Paul Kalkbrenner. Zoals je kon verwachten stond Herr Paul wederom vol enthousiasme achter zijn omvangrijke mix- en effectentafel. Zo gek zijn bekken soms zijn, zo heerlijk blijft zijn muziek. Ja, sommige platen hebben we hem al tig keren horen spelen, maar ze zijn zo goed in hun eenvoud dat we er steeds met evenveel plezier op meestuiteren, bijvoorbeeld op Feed Your Head. Toch had hij ook een verrassing voor ons in petto. Zowat halverwege de set knalde hij namelijk plots zijn remix van Stromae’s Te Quero door het halfrond. Erg gesmaakt door het Amicorum Publicum, en terecht, want wie had gedacht dat dat nummer ooit zo mooi in een Kalkbrenner-set zou passen? Wij niet, maar na een beetje opzoekwerk achteraf bleek dat deze topplaat al enige tijd op zijn laptop staat. Oh en vooraleer we terug verder wandelen naar de andere kant van het terrein nog even dit: check zeker zijn Back To The Future set van het eerste weekend, die was misschien nog vetter dan deze.

 

 

Terug aangekomen bij de Pryda Arena kwamen we de tent nog maar binnen of we hadden het al in de mot, Joel Zimmerman aka deadmau5 was weer geheel zichzelf. Hij kon het met andere woorden niet laten om te tonen dat hij zich van het hele Tomorrowland-circus en haar geplogenheden geen bal aantrekt. Visuals waarin zijn typische mau5-hoofd als een bezetene met middelvingers zwaait en op het einde van zijn set gekscherend “Put YOur FuCKiNG HanDs UP” roepen waarna hij in lachen uitbarst, het is slechts een kleine greep uit het ‘I don’t give a fuck’-arsenaal van Zimmerman. En dat is helemaal goed.

Maar natuurlijk was er ook wat muziek. Spijtig genoeg liet hij zich nu net daar wel wat kennen. Ok, het was een afwisselende en entertainende set, maar je voelde goed dat er nummers bij waren die hij zelf al lang beu moet zijn – en wij met hem – maar die hij ‘voor het publiek’ toch speelde. Volgende keer moet zijn gastheer Eric Prydz hem maar gewoon vragen om een set te komen draaien onder zijn testpilot alias.

Over onze favoriete rosse Zweed van middelbare leeftijd gesproken, die sloot na een lekker ostentatieve aankondiging van maatje Zimmerman zijn eigen Pryda-stage en daarmee het festival af met een bijzonder smakelijke set. We onthouden zijn spannende en op maat gemaakte openingstrack zonder naam en zeker ook het door de liefhebbers in de zaal meteen opgemerkte Europa, een klassieker van jewelste. Maar wat nog het meeste van allemaal tot de verbeelding spreekt is dat hij er keer op keer in slaagt om zodanig veel en goede nummers te maken dat zijn dj sets, met een simpel stelletje Pioneer-spelers, klinken als een inventieve live performance. Mocht er ooit een tiende van al deze parelplaatjes uitgebracht worden, we zouden de koning te rijk zijn. Zeker omdat Prydz, net als sommige trance dj’s die we zaterdag aan het werk zagen en elke dj uit dit verslag, nog de kunst van een stevig melodieus nummer verstaat.

En laat dat dan, aansluitend op ons verslag van zaterdag, ook onze conclusie zijn van deze editie van Tomorrowland: ja, melodieuze nummers zijn cool!