Jazz Middelheim: jazz wordt steeds elektronischer (04/08)

Rond dit statement draaide het op 4 augustus in het Antwerpse Park Den Brandt.

De eerste band Portico Quartet zorgde alvast voor de bevestiging. De band, die ondertussen al tien jaar bestaat, was er om hun nieuwe plaat aan te kondigen. Die plaat zal op 25 augustus het levenslicht zien. Het concert was een mix van oudere en nieuwere nummers. We konden de conclusie trekken dat het nieuwe album de meer duistere kant op zal gaan, wat ideaal is voor de naderende herfstdagen.

Beginnen deden ze met een nieuw nummer, Endless, wat voor ons best eindeloos had mogen duren. De hang, een etnisch instrument en tevens ook het handelsmerk van de band, kwam hier mooi tot zijn recht. Vanaf het derde nummer, Current History, haalden ze er de saxofoon bij. Ook dit lied zal op hun nieuwe album te horen zijn.

Na deze nummers gingen ze de meer traditionele tour op met Clipper, een lied van op hun tweede plaat Isla. Lang duurde dat traditionele momentje echter niet, want na enkele oudere nummers lieten ze opnieuw nieuw materiaal los. Objects To Place In A Tomb  was alweer wat duisterder. We kunnen besluiten dat Portico Quartet de jazz heel erg toegankelijk maakt. Misschien geen aanrader voor jazzpuristen, wie zal het zeggen?

De tweede set die we gingen bewonderen was die van Mark Guiliana Beat Music. Zij zochten tijdens hun performance de schemerzone tussen akoestische en elektronische jazz op. Dit deden ze door elektrische gitaar en synthesizer door hun muziek te verweven. Zo was Strive een nummer waarin een gedicht te horen was. Het ging over zwangerschap en was geschreven in de periode dat Mark Guiliana vader ging worden, heerlijk persoonlijk momentje in de set.

Jason Lindner, de man aan de keys, was eerder die dag nog geïnterviewd door Ashley Kahn op de Club Stage. Tijdens deze Jazz Talks hadden ze het over hoe jazz steeds elektronischer wordt en hoe improvisatie vaak beter voelt dan de comfort zone. Tijd om een extra muzikant uit te nodigen op het podium: Jason Rigby verzorgde de tenorsaxofoon tijdens een cover van Bob Marleys Johnny Was. We hoorden heel veel invloeden tijdens dit concert. Naar eigen zeggen houden ze deze zo vaag als het kan, om de geest van het publiek zo open mogelijk te houden.

De derde band was dan weer experimenteel in de hele andere betekenis van het woord. Matthew Herbert's Brexit Big Band wilde met zijn experiment vooral een politiek statement maken, zoveel was duidelijk na het horen van de naam. Ze willen het omgekeerde van samenwerking met en gehoorzaming aan het Verenigd Koninkrijk creëren. Zo was één van hun nummers het artikel nummer 50 uit het legal document dat was omgevormd tot een gedicht.

Bij een ander nummer werd als achtergrondgeluid dan weer gebruik gemaakt van The Daily Mail en hoe deze aan stukken werd gescheurd. Ook de livezangeres en het achtergrondkoor zorgden voor een zeer mooi effect. Er was een geweldige interactie met het publiek. Herbert betrok ons echt in zijn set, door ons dingen te laten doen en zeggen. Deze nam hij dan op om ze daarna te verwerken in zijn performance. Matthew Herbert's Brexit Big Band was dan wel een pak traditioneler op vlak van muziek, maar was door zijn experimentele en originele aanpak een echte aanrader.

The Cinematic Orchestra was dé grote naam op de affiche van vandaag en dat was duidelijk geweten: de tent zat een tiental minuten voor het concert al helemaal vol. Jammer voor de laatkomers die tevergeefs nog een vrije stoel zochten. De nu-jazz band uit 1999, die ondanks haar lange bestaan nog maar drie albums heeft uitgebracht, opende meteen erg sterk.

Het werd een set vol van meeslepende elektronische jazz. Enkele nummers werden toegejuicht door het publiek, waar andere nummers beschouwd werden als het ideale moment om dat nieuwe drankje te gaan bestellen. Er werd ook heel wat geïmproviseerd: meer dan eens liet de saxofonist zich inspireren tot een solomomentje. We werden als publiek ook getrakteerd op nummers uit de langverwachte opvolger van Ma Fleur uit 2007. Die opvolger kan voor ons niet snel genoeg uitkomen.

Als bisnummer werd gekozen voor Breathe en dit viel heel erg in de smaak van de fans. Het is namelijk een lied waarop de instrumenten perfect worden aangevuld door prachtige zang. Een zeer geslaagde performance, we hadden niets anders verwacht.

Op de Club Stage verzorgde Chantal Acda vandaag de line-up, dit was steeds een fijne afwisseling van de acts op de Main Stage. Samen met Arc Sonore zorgde ze voor een dromerige set en samen met haar Big Band vormde ze de perfecte afsluiter voor de tweede festivaldag van Jazz Middelheim.

Coverfoto © Bruno Bollaert