BSF 2017: Goose bevestigt, Orbital blinkt uit (12/08)

“Wat is dat kabaal naast mijn kantoor?”, vraagt onze sire zich af op de zevende dag van Brussels Summer Festival. Orbital, majesteit. Nineties rave uit het Verenigd Koninkrijk”, klinkt het antwoord bij zijn lakeien. - “Oh? Zeg tegen Mathilde dat ik vandaag wat later thuiskom, dan.” Voor Orbital, Goose, Soldout en Rinôçérôse blijft de koning wat langer hangen op het plein voor zijn paleis. En hij is niet de enige, het Brusselse Paleizenplein staat gezellig vol met voornamelijk ravers van het eerste uur. We zijn vertrokken.

Het Franse Rinôçérôse is best trots dat ze opnieuw zijn uitgenodigd om het podium van BSF warm te maken, en dat mag ook. Het danstoneel situeert zich op een gigantisch lange strook die exact even breed is als het podium zelf. Alsof we met z’n allen in een lange gang staan te dansen waarin elke bezoeker even goed geluid ervaart. Chouette! Rinôçérôse vereenzelvigt een sextet met vier snoeiharde gitaren, een percussionist en een soort van zanger/mc die instaat voor de publieksopzweperij. Allemaal ondersteund door elektronische bleeps en beats, die blijkbaar nergens vandaan komen. Het belang van de zevende artiest op het podium - het bandje - is dus niet te onderschatten.

De haarloze mc vertoont zich enkel aan het begin en einde van het concert en weet best wel sfeer te brengen. Toch zijn het de instrumentale nummers die zich daartussen manifesteren, waardoor onze muzikale honger het hardste gestild wordt. Rinôçérôse betekent energetische hardrock met een dikke portie beats onder. De uiterst gevarieerde setlist bestaat uit lounge (Machine Pour Les Oreilles), tribale techno, een atmosferische Pink Floyd, een echte Digitalism-kopie (Where You From?), rock ‘n’ roll waar Marky Ramone trots op zou zijn, Skrillexiaanse intermezzo’s (Fighting The Machine) en een afsluiter die nog het meeste weg heeft van Vive La Fête.     

Na de semivervelende miezer tijdens Rinôçérôse komt de zon zelfs even piepen en is het voorgoed gedaan met de regen. Ondertussen maken we aan de bar kennis met vernuftigde bierinnovatie naar de hand van Maes. Inwisselbare maatbekers van een halve liter die ook dienst doen als pintjes-containers. De barmeisjes tappen des petites bières lustig vol tot aan de 33cl-grens. Wat ze niet snappen, is dat de rest van die romige schuimkraag op magische wijze ook in bier verandert. Hier zijn veel halve liters bier gevloeid voor de prijs van een kleintje. Maes en maten, het is al lang een item.

Een goede tien jaar geleden maakte de explosieve electrohype zijn opwachtig. In Vlaanderen surfte nieuwkomer Goose op die golf, in Wallonië was dat Soldout. Zoveel jaren later maken ze niet enkel samen muziek, maar zijn ze voor het eerst weer samen te zien op het podium. De reïncarnatie van Soldout speelt met kersvers album Forever duidelijk de kaart van de pop uit. Veel meer dan de verschroeiende trash à la Crystal Castles of Nid & Sancy waar ze vroeger voor stonden. Nog nieuw: een drummer vervoegt de rangen op het podium. Voor de rest is het plaatje hetzelfde gebleven met David Baboulis nog steeds wat knullig achter de knoppen en Charlotte Maison die haar stem varieert van dromerig tot lieflijk tot krijsend.

Het drietal zet rustig in met dromerige pop tussen een leger lichtgevende staven die het podium inpalmen. Het nieuwe werk van Forever bestaat op zich uit goede songs maar het komt allemaal wat zwak over op het grote podium. Aan de muziek ligt het niet, aan de performance eigenlijk ook niet. Staat dit concert gewoon niet veel te stíl? We hebben de indruk van wel, want zelfs de Puppylove-soundtrack To The Ocean kan op weinig bijval rekenen in het publiek.

Soldout probeert het dan maar met punk- en trashwerk van Cuts (2008), waarmee het toen alle festivalpodia haalde. Het is even hard gaan op The Box en de bleeps bij Come On werken zelfs wat nostalgisch. Ook I Don’t Want To Have Sex With You (2004) doet het goed. De best onthaalde track uit de set moet Do It Again zijn, het pareltje waar Goose mee aan de productietafel zat. Een gastperformance van Goose-kapitein Mickael Karkousse is hier volgens ons wel op zijn plaats. Maar die staat met zijn drummer B zelf te shaken tussen het publiek. Het is hen gegund. Het trio op het podium stoeft bij afloop dat ze binnenkort de Brusselse Madelaine mogen aandoen, maar wij vragen ons vooral af waarom Werchter, Pukkelpop en zelfs Dour geen podium aanbieden aan Soldout.

Eén jaar na de aanvang van de tour rond What You Need, tovert Goose ook deze zomer met dezelfde ingrediënten en een setlist die slechts miniscuul afwijkt van vorige zomer. Het grote verschil is dat we de platen So Long, What You Need en Call Me ondertussen zo goed kennen dat ze al aanvoelen als klassiekers. Nog nieuw zijn de overgangen tussen de pareltjes. De pauzes tussen de songs of de plotse overgangen - herinner u de magie tussen Can’t Stop Me Now en Black Gloves - maken plaats voor uitgesponnen mixen. De lange repetitieve brug tussen Control en Call Me of de techno-overgang van Can’t Stop Me Now tot British Mode is iets dat we niet van Goose gewoon zijn. Met onze ogen dicht zou dit een deejayset kunnen zijn.

Qua ritme, althans. Want wat de vier Kortrijkzanen nog steeds zeer goed kunnen is de live-meerwaarde van hun producties enorm goed uitspelen. De legendarische outro van Words bijvoorbeeld, is helemaal terug van een heel klein beetje weggeweest. “Hoelang nog?”, klinkt het naast ons in het publiek nadat Karkousse en de zijnen al vier minuten onafgebroken op gitaren liggen te rammen. Reken er daar nog drie bij en wij zijn getuige van de langste Words ter wereld, wetende dat die voordien ook al een slordige tien minuten in beslag nam.

Het nadeel is dat Black Gloves daardoor de setlist niet meer haalt. Goose wil blijkbaar niet afstappen van het uurtje muziek maken. Na de lichtjes van Synrise zit het optreden dat als een sneltrein voorbij gaat er alweer op. Kosmische lichtjes, die na het concert nog even blijven zinderen, alsof Goose de ravers achter Orbital persoonlijk wil aankondigen.

Na Goose wordt BSF geconfronteerd met een halve leegloop. Om de kosten van Brusselse parkings te drukken of om op tijd op het zondagse familiefeest te arriveren, wie zal het zeggen? Of trekt men massaal naar Lokeren, want daar staat die andere ravelegende uit het VK - Leftfield - op het podium. Hebben de programmators van beide stadsfestivals de weinige klassieke ravers die dit land nog telt, bewust laten kiezen tussen Orbital en Leftfield? Sadisten, zijn het.

Wij laten die volksverhuis niet aan ons hart komen want voor onze neus pronkt het audiovisueel spektakel rondom Orbital. De gebroeders Hartnoll treden nog steeds op met hun signature lichtogen en brengen een show van jewelste mee naar Brussel. Het duo trakteert het publiek op rave, trance, techno, breakbeat, acid, nintendocore en variabel experiment, volledig ondersteund door soms bevreemdend toepasselijke visuals. We zien radio-actief afval, satan en de derde wereldoorlog passeren op groot scherm, al dan niet met elkaar in verband gebracht.

Naast kersverse track Copenhagen, het bombastische Wonky en bis Where Is It Going laat Orbital vooral de jaren negentig aan het woord. Met een beetje soft- maar voornamelijk hardware wekken de broertjes nostalgie op bij de jonge veertiger die nog eens buiten mag. Zo passeert er werk van Insides (1996), Snivilisation (1994) en van het legendarisch Orbital-tweeluik uit 1991 en 1993. Nog een leuke observatie, die ravers van het eerste uur hebben massaal hun kinderen meegebracht die blijkbaar al oud genoeg zijn om in papa’s nek te zitten bij een obscuur concert als Orbital. Tientallen jonge meisjes klappen mee op de maat boven de hoofden van het voor de rest oude publiek. Enkel meisjes, ravezaad kweekt blijkbaar uitsluitend dochters. Vooruitzichten.

Orbital schiet met veel overtuiging de hoofdvogel af op deze zevende BSF-dag. Hoogtepunten zijn het zweverige Forever met Hotel Brittania-quote, guilty pleasure Halcyon, een trashremix van Belinda Carlisle - zonder grap -, een ode aan moederkesdag en een bisrondje in het teken van Chime dat maar niet wil stoppen.

Coverfoto Orbital © Mikael Crucifix
Ontdek meer...Festival
Artiesten in dit artikel
Tags