Pukkelpop dag 1: Glints opent, Moderat neemt afscheid en Lunice sluit

Door Wannes Cuypers 18 augustus 2017

Door het afzeggen van Raye viel Glints de eer (samen met blackwave. en Faces On Tv) om het festival te openen. En die taak vervulde hij met glans. Hij haalde een uitstekende festivalset boven die vanaf track 1 knalde en het publiek mee had. En dit ondanks het feit dat ze de bassist in Engeland hadden verloren en twee uur op voorhand een nieuwe rekruut hadden gevonden. Hits Egotism, Divalent Diction en Dread (dat toch wel een hoogtepunt vormde) passeerden razendsnel de revue.

Toen de eerste tonen van Burning aankwamen en Glints zelf aankondigde dat dit een rustiger nummer was, hielden we ons hart vast, maar gelukkig konden we dat al snel weer loslaten. Hij suggereerde subtiel dat dit misschien wel het moment was om zaklampen of aanstekers naar boven te halen en hier werd massaal op gereageerd. De visuals maakten de eerste vertoning met een aan- en afnemend wit licht dat een bijzonder aangename sfeer met zich meebracht en het nummer eindigde in een krachtige driestemmige acapella.

Als voorlaatste nummer kwam de nieuwe cowboy-geïnspireerde single Gold Veins, die een dipje betekende in de hoge kwaliteitslijn van de set. De track was wat onwennig, en de visuals ronduit ongemakkelijk, maar naarmate het nummer vorderde reageerde het publiek beter en  raakte de band er zelf ook meer in. Gelukkig kwam hierna een van de oudere singles Sirens, die de lijn weer helemaal omhoog trok. Omdat geen enkele set perfect is: twee puntjes van kritiek (zie het als tips, beste Glints). Er kwamen nogal wat geluiden uit het niets (een laptop die naast de drummer staat gok ik) en het meer inspelen op visuals zou de set naar een nog hoger niveau tillen.

We waren net op tijd om wat nummers van Eden mee te pikken, waaronder een sterk vertraagde cover van Outkast's Hey Ya. Het enige wat we uit dit optreden leren is dat het een hele belevenis moet zijn in een intieme setting. Helaas is een halfvolle Marquee in de vroege namiddag niet meteen wat je intiem noemt, waardoor de performance behoorlijk ongelukkig aankwam.

RnB-zangeres Abra hoort eigenlijk niet meteen thuis in dit lijstje met elektronische acts, maar als dj bracht ze Zora Jones mee. Rede genoeg om haar dus eens te gaan checken.
Helaas was de moeite voor niets, want de set stelde niet veel voor. Na een mooie, maar wat ongemakkelijk lange intro die duidelijk door Zora gefabriceerd was, begon Abra eraan. Op een stevige housebeat zong ze haar eerste tracks, maar tijdens het optreden was het moeilijk je te ontdoen van het gevoel dat het optreden leuker was geweest als Abra thuis was gebleven.
Wel leuk waren de lichte edits die soms de kop opstaken. Zo hoorde je bij PULL UP enkele keren de koorstemmen die o zo typisch zijn voor de muziek van Zora en Sinjin, maar daar bleef het dan ook bij.

Tijdens de late namiddag kreeg Amelie Lens de taak op zich om de dreigende regenwolken boven de Boiler Room te verjagen. Dankzij klaterende techno en visuals die zelfs overdag al knap indruk maakten, kreeg ze de boel moeiteloos op sleeptouw. Puik werk van een Lens die zich niet in haar gewoonlijke habitat van een nachtclub begaf.

Ook Peggy Gou amuseerde zich kosteloos in de nochtans flauw ingeklede Booth. De '80s kleurvlakken vloekten hard met het verroest staal. Haar set kwam nooit in de buurt van opzwepend, maar diende als fijne namiddagsoundtrack vol two-steppercussie à la Lone. We hoorden krakers van Gerd Janson, Mickey Oliver en UR passeren.

Tussendoor gingen we naar Stikstof en Denzel Curry kijken: Stikstof speelde net geen thuismatch (Kiewit-Brussel is 50 minuten rijden) maar had het publiek helemaal in de hand. Voeg daar behoorlijk briljante visuals aan toe en je hebt een set van formaat. Denzel Curry werd begeleid door visuals die een postapocalyptisch verhaal vertelden en vanaf de eerste beat waande je je ook in die wereld. Denzel leek door de duivel zelf bezeten en maakte zichzelf koning van de onderwereld die hij voor zich had. Dat de houten vloeren van de Lift het springen overleefd hebben, mag een klein wonder heten.

Hierna nog meer rap met hiphopwonderboy Vince Staples, die een nieuwe plaat klaar heeft en deze voor het eerst kwam voorstellen aan het Belgische publiek. Met een blitzstart zette hij het offensief in: zowel Party People als BagBak staken meteen het vuur aan de lont in de Dance Hall. De Amerikaan stond moederziel alleen voor een gigantisch grote, oranje LED-wall. Het zegt genoeg over zijn no nonsense-aanpak. Er stond geen DJ te faken, de rapper had geen tijd voor praatjes. Later in z'n set zou die gelatenheid nog voor een tikkeltje verveling zorgen, maar voor het zover was tikte ie Bankrolls en SAMO nog af. Enkele logge beats en nuja, 0 interactie later, werd zowaar de Major Lazer remix van Ghost erbij gehaald - een totale misfit op de setlist. 745 maakte het foutje meteen goed met een ode aan de BMW op de visuals. Van daaraf aan drukte ie door tot het eind met Lemme Know, Blue Suede, hitje Big Fish en Norf Norf.

Ondertussen walste Robert Hood de Boiler Room plat met de ene technoriedel na de andere. Net als bij Vince Staples liet de akoestiek echter te wensen over. Desondanks maakte de ervaren rot grote indruk, met evergreen Baby, Baby van z'n alias Floorplan als toetje.

Op naar de Castello voor de kosmische start van Kollektiv Turmstrasse dan. De heren moeten zich toch even achter de oren gekrabt hebben met ene Ed Sheeran als laatste wachtmuziekje voor hun set, maar die zorgen werden meteen weggeblazen met warme techno. Eigen remixen van Cosmic Cowboys, The Black '80s en Super Flu bewezen dat ze meer zijn dan een eendagsvlieg. Hét kroonjuweel in hun etalage, Sorry I Am Late, ontbrak uiteraard niet en zorgde voor een verzengende climax.

Om die reden zakte er ook gigantisch veel volk af naar Mura Masa. Als statement stak ie meteen van wal met Love$ick. Gewaagd om met je hit te beginnen, maar nadien vertrok dan ook meteen een hoop mensen. Werkte de Brit dat bewust in de hand om nadien te kunnen bewijzen dat ie meer is dan enkel pophitjes? Nuggets, All Around The World en de dreunende bassen die volgden doen het vermoeden.

De zangeres die ie meehad vergalde de pret af en toe met enkele valse uitschieters, ondanks succesvolle pogingen om de volle Dance Hall mee te krijgen. Messy Love, Second 2 None en afsluiter Firefly reven uiteindelijk binnen wat de producer verdiende: een minutenlang applaus.

Dankzij de definitieve aankondiging vorige week dat Moderat er voorlopig mee ophoudt, kreeg hun show een ander elan. Zagen we het triumviraat voor het laatst aan het werk op Belgische bodem?

Indien wel was hun set er alleszins eentje voor de geschiedenisboeken: akelig perfect, wonderschoon en technisch foutloos. Hun start was erg kalm en downtempo: The Fool moet het hebben van lang uitlopende vocals en ook A New Error schuurt de planken vloer in de Marquee langzaam maar zeker schoon. Met ook Running on point werd het ons duidelijk: dit Moderat is grandioos.


Foto door Zender op Facebook

Apparat klonk glashelder bij stem, terwijl Bronsert en Szary de pompende techno met intieme electronica afwisselden. Eating Hooks en Rusty Nails lieten de monden telkens harder openvallen, de klinische visuals maakten het met plezier af. Na Reminder was het applaus luider dan ooit, topper Bad Kingdom zorgde voor de apotheose. Zonde dat we afscheid moeten nemen van zulke bands.

Afsluiten deden we, in tegenstelling tot de rest van de weide, met beatgoochelaar Lunice, die in zijn eentje de Lift, zowat de nieuwe Castello, afsloot.

Lunice heeft zijn titel "Master Of Turnup" duidelijk op rechtmatige wijze verkregen. Een simpelere en minimalistische setup kan bijna niet: een kleine, hoge, zwarte tafel in het exacte middelpunt van het podium, met een zwarte laptop en zwarte controller. Aan weerszijden op symmetrische afstand twee monitors en enkele lampen die aanvankelijk enkel wit schenen, maar later ook blauw en rood (de kleuren waaruit Lunice's artwork steevast bestaat). Hij deed duidelijk niet meer dan op play drukken bij iedere track, maar dat compenseerde hij door de snelheid waarmee hij tracks aan elkaar plakte en zijn dans over heel het podium. Met "dans" bedoelen we niet rondspringen, maar één worden met de muziek. En die gave beheerst Lunice als geen ander. Puristen zullen zeggen dat de taak van een dj is om platen aan elkaar te draaien, met beatmatching en alles wat daarbij hoort, maar deze puristen zouden we dan graag eens uitnodigen voor een avondje met deze Canadees.

Lees ook...