Pukkelpop dag 3: wisselvallige Boiler Room, heersende livesets en pover Vuurwerk

Zaterdag stond de vierde en alweer laatste dag van Pukkelpop - editie 2017 op het programma in Kiewit. De voorbije dagen (lees onze reviews: donderdag - vrijdag) zorgden Boys Noize, Fakear en Mura Masa voor knetterende sets, nu stonden Fritz Kalkbrenner, headliner Flume en Cashmere Cat omcirkeld op ons lijstje. Beginnen doen we met schoon volk uit eigen land.

Een dik jaar geleden was VRWRK nog Vuurwerk, was het duo nog een trio, was er nog geen samenwerking met zanger Khazali en hadden ze nog tonnen charme waardoor we met dichtgeknepen ogen zachtjes dansten op de heerlijke emotionele beats. Dit is het Vuurwerk (of VRWRK) dat we nu meer dan ooit missen.

Na de bijzonder lovende reacties over hun passage op Rock Werchter, waren onze verwachtingen wel bijzonder hooggespannen. Beide heren, vergezeld door een drummer, een toetsenist en Khazali, betraden het podium en vlogen er meteen in. Er kwamen voornamelijk nieuwe nummers. Zowel Jergan als Thieu leken zich enorm te amuseren en Khazali is een podiumbeest pur sang. Hij sprong rond in alle hoeken van het podium. Helaas deed dit, zoals eerder gezegd, alleen maar mijmeren naar de tijd dat de twee heren nog ingetogen met hun hoofd stonden te knikken en enkel Glints of Sylvie Kreusch sporadisch kwamen piepen achter de mic.

Begrijp het niet verkeerd: VRWRK leverde een set van formaat, maar ook een set die met een mokerslag het besef meebracht dat VRWRK niet meer Vuurwerk is.

In de Dance Hall klom Dub FX het podium op met een vrij eenzame missie: de dubheads plezieren. Er schort wel het een en ander aan de line-up van deze editie, maar het gebrek aan een arsenaal drum & bass-namen, laat staan reggae-acts, is frappant. Een bewuste richting van de programmators of nu eenmaal een zwakke huidige lichting in beide genres? Hoe dan ook is het niet normaal dat je de namen op één hand kan tellen op een line-up van meer dan 200 acts. Soit, muziek!

De Australische freestyle-vocalist liet het niet aan z'n hart komen en trok langzaam z'n set op gang. Het tempo lag laag, de reggae klonk op het gemak, de prevelaar volbracht de eerste twintig minuten à l'aise met onder meer Don't Give Up. Halverwege, en met het gezelschap van een saxofonist, brak ie de boel open. Een kwak drum & bass-beats aan het eind van So Are You gaven z'n fenomenale woordspinsels de boost die al de hele set in de lucht hing. De beats staken het vuur aan de lont en liet iedereen nog wat harder door de knieën plooien. Verder deden Bass Line, The Sky en Soothe Your Pain nog hun duit in het zakje. Straffe shizzle.

Walshy Fire, lid van Major Lazer, palmde ondertussen de Boiler Room in. Met een hitjesfestijn en tonnen EDM, maar een onberispelijke techniek, kreeg ie heel de tent in schwung. D.R.A.M., Skrillex en Snoop Lion passeerden allen de revue naast enkele riedels gefabriceerd door kompaan Diplo - het jeugdig publiek ging bijgevolg vlotjes wild. Voor al uw feesten en trouwerijen; één adres.

Iets minder evident was Cashmere Cat. De schrik zat er al in voor aanvang: z'n debuutalbum 9 viel behoorlijk tegen en een genie bij Pukkelpop was er op gekomen om hem in de Boiler Room te programmeren. Het begon beter dan verwacht met enkele oudere nummers. De set bouwde langzaam op naar 9 (After Coachella) en Rustie's Raptor, viel daarna wat stil met enkele mindere en tragere nummers van het nieuwe album (geen goede zet in de Boiler Room) en Cashmere Cat zelf die z'n Snapchat-story belangrijker vond dan een waardige set af te leveren.

Gelukkig vond hij de moed om terug op te staan en de moeite te nemen om zijn remix van Do You, niet minder dan een hoogtepunt in de set. Daarna ging het alleen maar bergaf. Een misplaatste Wolves kwam piepen en ineens kwam daar ook Waves. Het publiek werd blij van een plaatje dat iedereen kende en waarop gedanst kon worden, maar het was al snel over met de pret. Cashy Cat's set was gewoonweg te saai, met overgangen die nergens heen gingen. Een combinatie die, zeker in de Boiler Room, rampzalig uitdraaide.

Dan viel er meer plezier te beleven in de Booth bij noorderbuur Full Crate. Deze Amsterdammer heeft enkele heel fijne houseplaatjes op het conto én het zonnetje kwam er door: werd dit genieten geblazen? Nou, deels: hier en daar een toffe housebeat, regelmatig wat Afrikaanse sounds en meer dan eens een edit van z'n vriend Jarreau Vandal. Leuk voor wie enkel de originele tracks kent, een beetje flauw voor wie bekend is met de edits. Minpunten waren Full Crate's overgangen: onverwacht, liepen soms nergens naar en, nog erger, de beatmatching was niet altijd in orde. Al bij al een leuk setje, maar met iets te veel uitschuivers om goed te zijn.

Wel vol in de roos gemikt; The Subs met hun DJ-set vol classics. Bij gebrek aan nieuw eigen materiaal werd het beste uit de afgelopen decennia dance-geschiedenis bovengehaald, en hoe. Van Zdarlight naar Federico Franchi, van We Are Your Friends naar Vitalic: deze trip down memory lane was puur goud. Dat ze zonder aanstoot een kwartier lang eigen nummers konden pompen, bewees dat ze hun plekje aan het belpop-firmament meer dan waard zijn.

Over Badbadnotgood viel weinig te zeggen. Zeer puik, exact zoals het moest zijn, in alle opzichten. De vier heren toonde de echte muzikanten die ze zijn, afwisselend alle vier tegelijk of per twee of drie. And That, Too en Speaking Gently kwamen aan een hypertempo voorbij, het op plaat o zo saaie Time Moves Slow werd dan weer herwerkt tot een hevige jamsessie. Lavender, de instrumental die ze samen met Kaytranada maakten voor Snoop Dogg, had serieus wat succes en ook de ode aan belpop-classic Tequila was een toppertje.

Eveneens dik in orde: Fritz Kalkbrenner. De maker van warme house had er duidelijk zin in met iets te melige bindteksten, maar legde er wel lekker de pees op met Little By Little, Kings In Exile en eerste hitje Ways Over Water. De Duitser mende de volle Dance Hall langzaam maar zeker richting collectieve extase. De kracht van z'n set? De continue kwaliteit in de nummers. Geen echte uitschieters, maar immer dansbare melodietjes voorzien van gezellige bass. Layer Cake was verrassend knap, Center To Center gaf de voorzet, het old school Wes kopte binnen en Sky & Sand zorgde voor de moment suprême: zelfs broer Paul kwam even langs tijdens de verzengende finale. Krachttoer, hoor. Op naar nog z'n geweldig uurtje met headliner Flume?

Als headliner van een heuse generatie mocht die zowaar de Main Stage afsluiten. Moedige zet van de organisatie, met een clevere verklaring: "Ons publiek zit meer te wachten op Flume dan op Chemical Brothers", lazen we in HBVL. Op voorhand al hulde, maar kon de aussie die rol ook aan?

Z'n aanpak: grove forcing die de schaal van Richter deed rammelen langs alle kanten. Ongelofelijk zware bassen in Helix en Lose It trokken de boel op gang, Sleepless bracht soelaas voor de fans die de laatste plaat iets te brutaal vonden. Een kordate maar gewaagde start, zeker omdat ie maar een uurtje had.

Over naar spektakel dan maar. De fenomenale remix van Lorde's Tennis Court zorgde voor een eerste climax, Never Be Like You deed dienst als hedendaagse meezinger, Smoke & Retribution genoot in de slipstream. Hipper kon het al helemaal niet meer worden nadat ie ook Yeah Right van Vince Staples in de bass-cocktail goot.

Flume begon aan het slotoffensief met z'n herwerking van Hermitude's HyperParadise, knalde door met Say It en scoorde de homerun met You & Me van Disclosure. Heersen doe je zo. We hadden er haast geld op durven zetten dat het vuurwerk tijdens dat laatste nummer de lucht in ging, maar niets was minder waar. Gemiste kans, want veel mooiere momenten krijg je niet. De rare domper met Free als slotnummer, minutenlange stilte en Luc Janssen die nog wat in de micro kwam brabbelen later volgden dan toch een karig aantal vuurpijlen. Geeuw.

Op naar de Booth dan maar, om af te sluiten met Benji B's set. De BBC-DJ deelt regelmatig de podia met de grotere producers à la Hudson Mohawke of Rustie en werd door Kanye West himself gerecruteerd om advies te geven over diens album YeezusBenji's selectie was goed, maar wat saaier dan waar we op gehoopt hadden. Resultaat: de Booth was meer dan vaak een koffieklets waar mensen dansten om het wat warmer te krijgen.

De fijne afsluiter bezegelde het lot van Pukkelpop '17. De editie gaat niet de boeken in als klepper, maar wie zich op deze vier dagen amper amuseerde mag vooral zichzelf voor de kop slaan. De organisatie heeft best wat huiswerk naar volgend jaar toe, maar heeft alles in huis om dat tot een goed eind te brengen. Pukkelpop, pleasure was ours.