Horst - dag 1: weinig regen, veel bass & zegetocht San Soda

Eindelijk daar, de parel genaamd Horst. Het buitenbeentje van onze festivalzomer kende geen probleem met het voorspelde regenweer en wist op de eerste dag van Horst '17 moeiteloos z'n volgelingen naar het gezellige domein rond het kasteel van Holsbeek te lokken.

Dat kasteel verdwijnt echter meer dan ooit naar de achtergrond. Wegens de erg bouwvallige staat was het namelijk tijd voor renovatiewerken. Geen stage op de binnenkoer dus, maar daar vond de organisatie wat op. Het kon, zo luidt het mooie verhaaltje toch, met de aannemer afspreken dat die z'n bakstenen alvast wat vroeger leverde. Daarmee zou Gents architectenbureau aDVVT dan wel een eigen binnenkoer in elkaar flansen. En zo geschiedde. Er stond een rist paletten bakstenen, als twee L'en haaks op elkaar, die dienst deden als Podium Pile Pavilion.

Het zorgt ervoor dat je bij het binnenwandelen van het terrein vrijwel meteen op een muur van bakstenen botst. We waanden ons een weg doorheen de parka's met wegwerpcamera's in de hand (en fucking Enya op repeat op de achtergrond) om zo Le Motel op de geïmproviseerde binnenkoer te vinden. De stevige vestiging kreeg met de producer van onder meer Roméo Elvis en YellowStraps meteen veel bits en bleeps te verwerken.

Z'n set klonk verhakseld, met veel bass die niet elke keer weg geraakte van tussen de bakstenen ommuring. Zo was de sound niet elke keer zuiver (later ook bij WWWater en Lefto was het daardoor veel te luid), maar sloeg hij wel in als een bom. Glooiende synths en UK breaks lieten het publiek al lichtjes loskomen met flarden Kendrick Lamar en Rap Das Armas godbetert.

Niet veel later klom WWWater het podium op, geflankeerd door Boris Zeebroek en Steve Slingeneyer. Het trio beloofde traag te starten en tot het gekende WWWater lukte dat. Veel opbouw was er nadien niet meer aan; het tempo schoot de hoogte in om niet meer af te nemen voor de rest van het uurtje. De kortgeknipte Charlotte Adigéry huppelde doorheen de set en strooide kwistig met haar fenomenaal stemgeluid.

WWWater experimenteert en groeit nog volop, maar we hoorde toch al vrij geniale stukjes muziek klaarzitten voor die eerste EP. We weten dat er bewust voor performing first, releasing second wordt gekozen, maar het zou haast egoïstisch zijn om deze muziek voor zichzelf te houden. Groeien, de schreeuwerige uithalen achterwege laten en nog straffer uit de hoek komen: komt helemaal goed!

Dat zag ook Lefto. De Brusselse selector nam zwierig de decks over en liet er niet veel gras over groeien. GILA (Pick Six) liet de baskasten opnieuw warmdraaien gevolgd door een Badbadnotgood exclusive vanop de Lefto-compilatie die volgende maand uitkomt en DNA van Kendrick Lamar. Het zorgde ervoor dat Lefto de eerste was die ook volk buiten het kleine tentje tussen de bakstenen verzameld kreeg. Gloednieuwe muziek, een recordpoging Shazam en een Lefto in vorm: dit was vol in de roos!

$uicideboy$, de nieuwe Lunice, een ommetje percussie en kletterende drums en Gucci Mane zetten het bass-feestje verder. Er volgde nog een ommezwaai naar zwoele soul met Black Flower, Oosters fluitwerk tot zelfs Caraïbische en Grieks lekkers. Was de angel hierdoor uit de set gehaald? Nee hoor, gortdroog smeet ie Kendrick Lamar en Danny Brown op de kuiten, waarna de technicus in allerijl een van het podium getrilde monitor moest terugzetten. Lefto kon nu alles naar binnen schuiven bij het geamuseerde publiek. De release day van Mount Kimbie werd nog gevierd om af te sluiten met pompende house. Heerlijke rollercoaster.

Een bezoek aan de erg chaotische foodstand later was het tijd voor nieuw terrein: NewCastle. Ook hier zitten architecten achter het stageconcept. Brits bureau Assemble bedacht een nieuw kasteel en smeet er meteen een verwijzing naar hun thuisstad tegenaan. Maar hoed af; de stage was een kolkende arena die overstroomde van de sfeer. Al stak volksmenner San Soda daar uiteraard voor iets tussen.

De DJ was bezig aan de zegetocht die hij verdiende. Na Laundry Day zal het ongelofelijk veel deugd gedaan hebben om de afgeladen volle stellage van drie verdiepingen hoog in lichterlaaie te zetten. Hij reeg het ene sferisch hoogtepunt aan het andere met onder meer house-edits van Curtis Mayfield (Move On Up), Little Louie Vega (Life Goes On) en Candi Station (Young Hearts Run Free).

NewCastle werd omgetoverd tot een warme vuurhaard in de kille nacht met San Soda als meester van de fade-knop. Minutenlange gelukzaligheid viel neer over de vele danslui, iets wat deed denken aan de taferelen die we enkel van bij onze noorderburen kennen. Even goed schakelde hij naar acid vanop Trax of oeroude italo disco van Cyber People (Void Vision). Laat er geen twijfel over bestaan; de Belgen waren de winnaars van dag 1.

Zware opdracht dus om hiervan over te pakken voor Shanti Celeste en Funkineven. Zeker omdat ze meteen de aanpak ietwat wijzigden. Hun set startte een pak snediger, terwijl het publiek net lekker ging op de zachtere klanken. Op de tracklist probeerden Sandy Rivera, Glenn Underground en Nightmares On Wax een injectie punch toe te voegen. Uiteraard smaakte het publiek dat in vol feestgedruis, maar er mankeerde iets.

De UK house, vaak zonder vocals, bracht namelijk niet dezelfde roes als bij San Soda. We hadden het gevoel dat de extase maar mak werd benaderd, met Syclops (Where's Jason's K) als illustrerend voorbeeld. Een overdosis hi-hats en kicks stuwde hen uiteindelijk de nacht in. Jolly good fun, maar verre van geniaal.

Dag 1 van Horst was heerlijk. De kruisbestuiving tussen kunst en muziek kan op voorhand wat pocherig overkomen, op het terrein zelf zie je die in volle praktijk. Het thema dit jaar, Spaces & Places, kan je haast niet spitsvondiger uitwerken. Maar vooral de muziek primeerde. We zagen letterlijk geen enkele act die tegenviel, met San Soda en Lefto als ware uitblinkers. De goesting in dag 2 is gròòt.

Ontdek meer...Festival