Kale koppen en strakke beats op eerste Repossession (10/11)

Voor staalharde techno is het dankzij Kompass, Rimbu en de verhuis van Where House al enige tijd in Gent te doen, de hoofdstad van zowel Oost- als West-Vlaanderen. Zeker wanneer die drie techno-ambassadeurs samen in zee gaan voor de allereerste editie van Repossession. Een twaalf uur durende rave in het teken van wat ze zelf de ‘no-bullshit approach on techno music’ noemen. Welkom terug in de dreunende nineties.

Repossession bestaat nog maar net, maar heeft al een groter merk opgebouwd dan sommige technoconcepten die al jaren bestaan. Het heerschap achter Where House en Rimbu is al enkele maanden met branding bezig en dat heeft iedereen in de scene geweten. Het publiek is dan ook uitgedost met ‘rave armor’ (fluo vestje en nike air), ‘rave goggles’ (typerende zonnebril) en ketsenbal-kapsel (geschoren knikker). Eén groot nadeel: het wordt onduidelijk welke griet of vent nu echt marginaal is en welke niet. Dat ontdekken we morgenvroeg.

Beleving is alles, want een goed feest stopt niet bij het programmeren van enkele deejays, horen we Decuypere inmiddels luidop nadenken. Maar daar begint het wel bij. Want met The Mover, AnD, MPIA3 (Truss) en Ansome op de line-up zijn de groten der harde technoscene wel vertegenwoordigd op Repossession.

De Kontrolekamer van Kompass is omgetoverd in de Rave Dome waar onder andere Pinnacle Soundsystem het beste van zichzelf geeft. De eerste liveset van de avond is al meteen voor The Mover, brute Duitse techno. Blijven stilstaan op The Mover - hah - is onmogelijk. Zowel door de muziek als de massale opkomst. Als één iemand om bier gaat, beweegt de rest automatisch als dominoblokjes mee. Geweldig rauwe breakbeat, stevige kicks en enorm veel invloeden uit de klassieke rave- en trancescene. Dit is een enorm straf begin, ondanks de bedenkelijke geluidskwaliteit.

Het geluid, daar is het laatste niet over gezegd. De kwaliteit daarvan laat de wensen over in de Kontrolekamer, maar bij de buren in de Karrosserie (vandaag Roffa Room) kunnen we van zo’n groot probleem spreken dat de kwaliteit van de artiesten onderuit gehaald wordt. Naast MORD-labelbaas Bas Mooy en Where House-residents Nick Bollaert en Beanz speelt daar onder andere ook Damcase.

De Griek stort zich in enorm hard minimalisme - zeg gerust hardcore - waar het publiek nog niet teveel boodschap aan heeft. Dat ziet hij zelf ook en schakelt via een portie breaks om naar schranztechno. Damcase - nog één van de uitblinkers op een vorige editie van Where House - wekt de indruk er toch nog iets van te maken maar wanneer één van de speakers het uiteindelijk dan toch begeeft, is de man eraan voor de moeite.

Ook publiekslieveling Ansome - altijd zijn energieke zelve - speelt een liveset en we geloven best dat het muzikaal allemaal wel snor zit, maar er valt op de dansvloer nog weinig uit op te maken. Jammer. De b2b-set van Endlec en Charlton is in het zelfde bedje ziek: goede muziek door slechte speakers.

Wie wel nog het beste uit de Karrosserie kan putten is afsluiter Bountyhunter. De Bonzai-legende begint sterk met eigen werk alsof hij terug in Complex staat en doet het enige wat je kan doen in zulke omstandigheden: hitjes draaien. Van Belgische raveclassics tot Len Faki, het publiek dat nog - fysiek - wakker is, eet uit zijn hand.

Het hoeft dus niet gezegd dat negentig percent van de feestvarkens in de grote Kontrolekamer staat, waar de kwaliteit van het geluid nog acceptabel is. Na The Mover zijn laatste tonen is het daar CJ Bolland die de beste dj-set van de nacht aan de man en vrouw brengt. De technorot uit eigen land begint binnenkort aan zijn allerlaatste Magnus-toer, maar als Bolland is hij nog lang niet uitgeklapt.

En dat laat hij merken ook. Na de meer experimentele set van The Mover worden Bollands meer toegankelijke beats goed onthaald. Hij beweegt zich op de rand tussen harde beestige techno en opzwepende klassiekers zoals The Bells. CJ Bolland, al zo lang achter de knoppen en nog steeds relevant.

Naar Gaja is het ook enorm uitkijken. De deejay schopte zichzelf al meermaals tot koning van Where House wat de verwachtingen torenhoog maakt. Gevaarlijk hoog, want de rauwste kant van de Italiaan blijft deze keer achterwege. De man brengt toegankelijke hardtechno met af en toe een hint naar hoe goed het had kunnen zijn. Zijn slotoffensief staat naar ieders zin volledig in het teken van acid.

Acid waarmee Gaja ongetwijfeld MPIA3 wil aankondigen, het extreme alter ego van Truss. Het beste maatje van Perc trekt op een uitstekende manier van leer en vult de Kontrolekamer zoals verwacht met acid en breaks. Onze cue om richting Bountyhunter te trekken is wanneer hij op z’n Vandals hardcore-remixen van bekende reggaeplaten oplegt. Tjah.

Het Britse duet achter AnD start pas om zeven in de ochtend, maar is ongetwijfeld de artiest waar iedereen op zat te wachten. Wat Gaja deze keer naliet te doen, wordt volledig gecoverd door de liveset van AnD. Het bruut geweld dat uit hun hardware komt, bevat enorm gelaagde distortion en knettergekke bleeps. Zo goed dat zelfs de rechtopstaande slapers uit hun zoete dromen worden gewekt en terug aan het dansen slaan. Als er een winnaar moet zijn op de eerste editie van Repossession, dan is het AnD.

Het bruisende stadsleven in Gent draait intussen op volle toeren, maar in Kompass denkt men nog lang niet aan stoppen. Rimbu-resident TWAN mag nog een dik uur de pannen van het dak spelen. Zijn wapens? Drie decks om lekker link te gaan doen. Zo gaat hij live aan het mash-uppen met zijn eigen Black Widow, Prodigy’s No Good en Da Boy Tommy’s Halloween. De mede-organisator van het feest sluit zijn eerste ceremonie af met eurotrash en stevig gabberwerk.

Repossession deel één geniet van enorm goeie reacties, al is het maar om de winkelkar vol appelen en peren. Wij kijken uit naar de volgende editie, met een grondige upgrade van het geluidssysteem en een nóg sterker uitgewerkt merk.

Foto's © Nachtschaduw