De betekenisloze maar knallende revolutie van Depeche Mode (26/11)

“Dank u wel, Antwerp!”, klinkt het bij frontman Dave Gahan ergens halverwege het concert. Altijd leuk wanneer wereldsterren effectief hun huiswerk gemaakt hebben en ons voor de verandering niet met ‘Brussels’ aanspreken. Depeche Mode in het Sportpaleis, dames en heren. Oftewel een tactiek om alle zwartzakken van dit land voor de tweede keer dit jaar naar Antwerpen te lokken.

Het is net Charlotte de Witte die van achter de coulissen aan het draaien is tijdens het zitjes zoeken en wachten op de Britse new wave en synthpop band. Een meezinger van Red Zebra was wellicht meer op zijn plaats geweest maar de rechttoe rechtaan techno zorgt ervoor dat het oude publiek zich nog even gedeisd houdt.

Of is dat omdat de reeds aanwezigen zich nog steeds achter de oren krabben na de passage van Re-TROS? De Chinese electropunkband krijgt de eer om mee te reizen met Depeche Modes Global Spirit Tour en mag dus ook het publiek in Antwerpen opwarmen. Ambientpionier Brian Eno zat mee aan de productietafel in het begin van hun carrière maar daar is op het podium weinig van te werken. In tegendeel, zelfs voor een rustig intermezzo is er bij Re-TROS - zou moeten staan voor Rebuilding The Rights Of Statues - geen tijd.

Ze krijgen dan ook maar een klein half uurtje en persen een korte en heftige mix van postpunk en elektronisch gebleeb uit hun gitaren, synths, drums en iets dat lijkt op zang. Een stereotype Japanse band van de toekomst die uit China blijkt te komen. Ze hebben best leuke producties op het palmares maar die komen er live niet even geslaagd uit. Hoewel dat ook aan de akoestiek in het Sportpaleis kan liggen.

Dat probleem wordt grotendeels opgelost wanneer de voordien lege tribunes bijna volledig - net niet uitverkocht - worden ingepalmd door levende geluidsabsorbeerders. The BeatlesRevolution moet de band introduceren en dat is ook meteen het thema van de Global Spirit Tour. De punky new wave van het Depeche Mode van de jaren tachtig was zonder twijfel een welgemeende fuck you naar het etablissement maar die geloofwaardigheid is ver zoek bij de botoxpopjes die op vrolijke synthpop over het podium huppelen.

De revolutie van Depeche Mode beperkt zich tot het veelvuldig rondzwaaien van plastic vlagjes. Where’s the Revolution moet thematisch het meest toepasselijke lied van de avond zijn want inderdaad, waar is ze? Laat de holle boodschap achter de tracks vooral geen inbreuk zijn op de kwaliteit ervan. Au contraire, monsieur. Het Britse trio - live zijn ze met vijf - doet nog steeds waar het al 37 jaar goed in is, steengoede muziek brengen in een knallende liveshow die als een sneltrein passeert en waarbij het zittende publiek welgeteld zes basdrums nodig heeft om de stoeltjes te laten voor wat ze zijn. Voor Depeche Mode staat men recht, mijnheer.

Op één intermezzo na, dan. Het drieluik dat bestaat uit Insight, Home en In Your Room doet de benen opnieuw wegen en het publiek geniet van een intiem moment. Eén enkeling blijft rechtstaan - dan toch een revolutionair onder ons? - en wanneer het emomoment gepasseerd is zet Depeche Mode een eerste slotoffensief in met Never Let Me Down Again en het fantastische Enjoy the Silence in de hoofdrollen.

Met Strangelove, Walking in My Shoes en A Question of Time kiest Depeche Mode niet voor de meest voor de hand liggende encore en Just Can’t Get Enough wordt genoteerd als de grote afwezige, maar het werkt allemaal wel. De fans van het eerste tot het laatste uur krijgen waar voor hun geld maar de hitjesjagers zitten duidelijk nog op hun honger aan het einde - nu al? - van het concert. Wanneer daar plots Personal Jesus klinkt en “reach out and touch faith” in koor door het paleis galmt.

Depeche Mode doet in Antwerpen wat het moet doen en scoort opnieuw met de licht tot minder licht erotische danspasjes van Dave Gahan - ziehier waar Max Colombie zijn inspiratie haalt -, de Jacques Lu Cont versie van A Pain That I’m Used To en het punkintermezzo in Enjoy the Silence dat wederom uitbarst in een geweldige climax.

Niet de beste Depeche Mode passage in zijn bestaandsgeschiedenis, maar wel het beste Sportpaleis-concert van het afgelopen jaar. Na Hans Zimmer, that is.

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel