DJ-Mania 2017: Techno is niet meer hip, Cristal is wel ok

Hoogmis voor heel cultuurliefhebbend Limburg afgelopen zaterdag: na een viertal weken coaching kwamen Limbomania (voor bands), Comedymania (voor stand-up) en DJ-Mania tot een eind, en in elke categorie kon er maar één de sterkste zijn. Wij gingen eens kijken wat voor vlees we in de kuip hadden met het jong dj-geweld.

DJ Berre

Opener van dienst was meteen ook een eyecatcher: DJ Berre, de enige turntablist in het gezelschap, had de eer om als eerste zijn 30 minutes of fame te claimen. Dat deed hij met verve: zijn high energy-variant van festivaltrap kwam enorm goed tot zijn recht op het systeem van Forty Five.

Op regelmatige basis maakte hij plaats voor wat beat-juggling en aanmanende scratches, en daarmee stal hij bescheiden de show. Stond hem goed! Zonder twijfel was DJ Berre, al simpelweg door zijn keuze van discipline, één van de meest technische dj’s.

Timmerman

Vervolgens nam Timmerman over. Deze 22-jarige heeft al helemaal zijn plaats gevonden tussen house en techno, en speelde gevarieerd, maar met een duidelijke lijn. Vooral straf hoe zijn pacing er pal op zat: een eerste groot hoogtepunt kregen we rond de tien minuten, een tweede volgde iets later toen hij Axel Bomans Nocturne als tool gebruikte om nog wat meer met opbouw en breakdown te spelen.

Bijzonder knap hoe Toon oog heeft voor het grote geheel én de dynamische structuur van de nummers die hij gebruikt. Afsluiten met een Hot Chip-favoriet, daar krijgt hij natuurlijk nog extra punten voor!

Impulse 

Impulse  volgde met een interessante selectie van de alternatievere hiphop en bass-platen. In dat genre viel trouwens een veel grotere representatie op, vergeleken met de afgelopen editie twee jaar geleden. Daar zal Grensloos natuurlijk voor iets tussen zitten, maar het toont vooral hoe veelbelovend Limburg op dat vlak is. Point in case: deze jonge wolf, die zijn mosterd bij LeFtO en consorten ging halen.

In tegenstelling tot zijn twee voorgangers was Laurens wat meer ingetogen, maar dat maakte hij met zijn brutale mix van ghetto en footwork meer dan goed. Er kon zelfs een dubbele verrassing van af toen hij leek af te sluiten met een boogieklassieker van George Benson, om dan over te schakelen naar een juke-edit van datzelfde nummer. Chapeau!

Vancos

Vancos was muzikaal één van de meest opvallende finalisten: als producer maakt hij UK Bass, en daarin is hij quasi alleen in Vlaanderen. Hij besloot voor zijn finaleset een geschiedenisoverzicht aan de volle Forty Five voor te schotelen, en het mag gezegd, dat deed hij enorm goed.

Misschien is het puur omdat het genre zo ondergerepresenteerd is, maar de 2-step en garage-klassiekers die Ruben boven haalde klonken heel verfrissend tussen al het andere geweld. Rustig aan bouwde hij op naar zijn eigen Murkin’ en sloot hij af met een Kleptomaniacs klassieker van formaat, om als laatste het volk te doen brullen op de oh zo bekende stem van Craig David en de percussie van Artful Dodger.

Een mooier betoog voor deze scene kon je je niet bedenken. Kunnen we ons binnenkort misschien verwachten aan een heropleving in het genre?

Haissem

Over heropleving gesproken, Haissem had het in dat opzicht niet echt mee, want hij zat aan de andere kant van de hype. Techno heeft bij de jeugd, zo lijkt het, zijn tijd wel gehad. Dat er maar één finalist in het genre was op DJ-Mania 2017, spreekt dan ook boekdelen.

Nochtans speelde de organisator van Bunker een heel goeie set, met genoeg variatie en een lekkere opbouw. Aan de ontvangst van het publiek kon je echter wel zien dat ze daar al wat aan gewend waren geraakt de laatste jaren.

Hyalyte

Hyalyte pikte de hype weer op met herkenbare en toegankelijke bass music. Je kon horen dat deze kerel mikte op de Grensloos- en Trillers-vibes. Mura Masa werd opgevolgd door Big Shaq en Chesney liet zijn tracks lekker lang in elkaar overlopen.

Toch moet gezegd worden dat zijn set vaak in hetzelfde elan bleef zitten en er weinig progressie in het geheel zat. Hoewel de bekende nummers vanzelfsprekend het grote publiek meer meekregen, hadden we onszelf aan iets meer vuurwerk verwacht naar het einde van zijn 30 minuten.

Bearsøme

Bearsøme nam over met een mix van disco en house. Hij kon rekenen op een laaiend publiek, ondergeplakt met stickers en zwaaiend met een enorme vlag. Hun enthousiasme werkte aanstekelijk op de rest van de zaal, en gaandeweg veroverde Pim meer en meer harten en heupen.

Zijn selectie was kleurrijk, tropisch en heel melodieus. Dat maakt snel mixen een zware opdracht, maar de jongste finalist kan zichzelf perfect redden met slimme loops en hot cues. Ook hij hield een tempowisseling en zware climax achter als afsluiter. Zeer mooi.

exactlythis.

Als laatste was exactlythis. aan de beurt. Alexander heeft dan misschien zijn roots in Limburg, hij reist zowat de hele wereld rond. Dat hoorde je ook aan zijn set, want die was all over the place, en dat bedoelen we op een goede manier. Hij had onze volle aandacht al toen hij Roméo Elvis met G-Eazy afwisselde (die mannen gebruikten quasi dezelfde instrumental?).

Van daaruit wisselde hij vlot tussen verschillende stijlen en streken, op zijn grootste gemak met drie decks ook nog wel. We hoorden in dezelfde adem lokale Morgan Abend en minder lokale Omar Souleyman, en dat allemaal zonder een valse overgang. Bass was zowat de grote noemer, maar alles kon en alles mocht, zo ook een jungle-afsluiter. Ook Alexander had oog voor een duidelijke opbouw, climax en afbouw. Lichtjes omvergeblazen door deze wereldburger, die naar onze bescheiden mening zeker nog een podiumplaats verdiende.


Timmerman ging lopen met een zeer terechte eerste plaats, DJ Berre verzilverde een medaille en de publieksprijs, en Bearsome kreeg brons. Maar volgens ons zat er zeker nog wat meer talent tussen de finalisten dat de moeite is om in het oog te houden!