Subbacultcha stemt ons hoopvol voor de Belgische underground (TSOTBU 2018)

Zondag kon je je in de Ancienne Belgique weer helemaal laten onderdompelen in het beste van de Belgische onderstroom. Voor de derde keer organiseerde Subbacultcha The Sound Of The Belgian Underground. De regels? Tien artiesten uit de Belgische underground die elk een half uur het beste van zichzelf geven.

Afia

De Antwerpse zangeres Afia gaf de aftrap op de The Sound Of The Belgian Underground. Helemaal alleen stond ze daar op het podium. En terwijl haar pakkende stem en dromerige beats ons wel konden beroeren, vonden we het toch jammer dat ze daar in haar uppie stond met een backing track. Volgende keer misschien toch overwegen om er iets meer mee te doen.

Salle Gosse

Salle Gosse bracht een stevige portie lo-fi punkrock naar de AB Box. Met een brede glimlach en kartonnen feesthoedjes kwamen ze het podium op. Op muzikaal vlak kan er nog een beetje gesleuteld worden, maar het feit dat Salle Gosse niet enkel bandleden zijn, maar ook moeder, dochter en zoon, geeft toch al bonuspunten. Weinig moeders kunnen zo stoer rocken met hun kroost.

Salle Gosse

Christine Denamur

Christine Denamur was als derde act aan de beurt en kon ons niet helemaal overtuigen. Subbacultcha ziet parallellen met FKA Twigs in haar muziek. Haar stem zat goed, maar het was alleen jammer dat het niveau van haar producties bij momenten wat ondermaats was.

The Sound Of The Belgian Underground is natuurlijk een concept bedoeld om de onderbelichte Belgische onderstroom in de kijker te zetten. Maar bij momenten leek Christine Denamur eerder bezig aan een try-out. De stap van bedroomproducer naar het podium leek iets te vluchtig gezet.

Vaal

Vaal vulde de AB met hun donkere, mysterieuze en koelbloedige sound. Muzikaal zweven ze ergens tussen cold wave, krautrock en ambient. De uitstraling van dit Gentse trio zat alvast helemaal op één lijn met de muziek.

Een sombere houding gepaard met lange, levenloze armen die langs de lichamen bungelden. Muzikaal vertaalde dit zich in schelle synths, minimalistische percussie en duistere saxofoon die ondersteund werden door onverstaanbaar geroep in het Nederlands. Wij konden deze groezige, vale jongens wel smaken.

Le77

Le77 was de eerste act van de dag die de hele AB tot een feeststemming kon beroeren. De aanstekelijke flow en de speelse old school hip-hop beats van het 3-koppige Le77 zetten onze heupen in gang. De onderlinge dynamiek en het enthousiasme die ze op het podium hebben werd al snel overgenomen door het publiek.

Le77 ontpopte zich als de nieuwste publiekslieveling van de alsmaar groeiende Brusselse hiphop scene. Voor de laatste twee nummers sprongen die andere Brusselse publiekslievelingen Zwangere Guy en Blu Samu ook nog even op het podium. Een halfuurtje goedgeluimde hoofdstedelijke hiphop was exact wat we nodig hadden.

Wolvennest

De psychedelische metalgroep Wolvennest kon alvast de prijs voor grootste band van de dag in ontvangst nemen. Zoals elke zichzelf respecterende metalband scoorde ze ook goed op theatraliteit. De hele zaal werd gevuld met zware mirrelucht die rokend vanuit een schedel, gezeteld op een altaartje, de zaal in trok. De metaldevoten tekenden al headbangend op de eerste rij present. Ook wij, als niet metaldevoten, konden deze langgerekte LSD-trip gekruid met 3-koppig gitaargeweld smaken. Zangeres Shazzula was ook helemaal in haar element op de theremin.

Door de veelzijdige line-up lijkt elk concert ook een beetje zijn eigen publiek aan te trekken. De hip-hopheads stonden bij Le77 op de eerste rij, terwijl Wolvennest een groot aantal langharige, in leder geklede metalfans kon optrommelen.

Obsequies

Dit Brussels talent debuteerde op 17 november met album Organn op Knives, het label van Kuedo. Obsequies verscheen voor ons vorig jaar volledig uit het niets, maar hij kon wel overtuigen in de AB. Totaal onverwachte en geschifte wendingen werden afgewisseld met prachtig gelaagde vocal-samples.

Tedere piano intermezzo’s zorgden voor een boeiend geluidspalet. Heel af en toe meende wij ook een sample van Burials klassieker Archangel te horen. De loodzware synths walsten over je heen terwijl geluiden op kundige wijze in duizend-en-één bochten werden gewrongen. Obsequies toonde ons een sterk staaltje experimentele electronica van de bovenste plank.

Crowd Of Chairs

Harde gitaren en al even harde drums vormen het handelsmerk van Crowd Of Chairs. Dit Gentse postpunk trio klonk goed, speelde hard en dat allemaal volgens de regels van de hardere rockgenres. Toch bleef het publiek er redelijk kalmpjes onder. Eindigen deden ze met een goedgemikte sprong en gitaarworp richting het drumstel. Goede punk-attitude dus, maar toch kwam het geheel een beetje flauw over.

Air LQD

Air LQD bracht een live technoset met industrial, EBM, acid en electro invloeden. De set werd traag opgebouwd, maar toen hij eenmaal op gang was stond de dansvloer al in vlam. De set leende zich wel tot het optrekken van het geluid naar niveau 4, wat de normen jammer genoeg niet toelaten. Bovenop de ritmische percussie bralde Air LQD in een micro met enkele laagjes distortion en reverb onverstaanbare maar aanstekelijke strijdkreten. 

De vurige grooves die met het industrial sfeertje gepaard gingen brachten elke onverlaat in de AB aan het dansen. De heftige drums volgden elkaar in razend tempo op. We moeten wel toegeven dat een live technoset opbouwen in een half uur niet gemakkelijk is. Wanneer je eindelijk een beetje momentum hebt gecreëerd, is het eigenlijk al gedaan. Toch kon Air LQD deze uitdaging aan en zorgde hij voor een 30 minuten durende zweet-rave in de AB.

Golin

De Amerikaans-Japanse zangeres en producer Golin doet het goed binnen de Brusselse elektronische muziekscene. De AB kon de futuristische klinkende hybridclub nummers, die ze brengt met omhoog gepitchte stem (en in het Japans!), wel smaken.

Bij de eerste paar nummers leek de muziek iets te veel naar de achtergrond te verdwijnen, maar na de eerste vijf minuten van de set zat de balans tussen vocals en muziek goed. En we moeten vooral benadrukken hoeveel podium-présence Golin uitstraalde! Als een jong Japans veulentje dartelde ze over het podium en wond het publiek rond haar vinger. De spacy beats leenden zich perfect voor hyperkinetisch en haast vertederende Japanse vocals. 

Eindigen deed ze met een geweldig vrolijk nummer dat zich ergens bevindt op de kruising van kermis en Japans winkelcentrum. Afsluiten met een brede glimlach na zoveel verschillende muzikale indrukken was een leuke kers op de taart. De vrolijkheid van Golins laatste nummer belichaamt alleszins ons enthousiasme voor de toekomst van de Belgische underground.

Hoop doet leven en de Belgische underground verzekerde ons deze editie op zijn minst van hoop voor een frisse Belgische muzikale toekomst. Vooral de meer elektronisch getinte artiesten smaakten naar meer. 

Of dat komt door onze persoonlijke voorkeur bij Fuzz of dat de elektronische scene gewoon spannendere dingen te bieden heeft anno 2018 laten we in het midden. Wat we wel weten is dat we al reikhalzend uitkijken naar de volgende editie én hoe deze tien artiesten hun komende jaar gaan invullen.