Nils Frahm toont zijn genialiteit in AB (9/02)

Nils Frahm speelt niet tweemaal voor een uitverkochte AB, een uitverkochte AB mag tweemaal toekijken hoe Nils Frahm zich ongestoord amuseert met wat aan keyboards te prullen (met prachtige muziek als resultaat). In plaats van een podiumsetup lijkt Nils ook gewoon zijn übergezellige studio integraal mee te nemen. We wanen ons allemaal in zijn living, volgestouwd met keyboards allerhande.

Nils Frahm komt het podium op, zwaait eens naar alle hoeken van de zaal en keert het publiek letterlijk de rug toe. Hij gaat in een trance en vergeet de duizend mensen die langs zijn schouder meekijken. Een uitbundige zaal zwijgt, houdt zelfs de adem in als deze meester zijn klavier aanraakt. Het optreden opent met een ingetogen versie van The Whole Universe Wants To Be Touched, waarbij het koor vervangen wordt door een speelgoedpiano. Laag na laag (met gespring van klavier naar klavier en zijn eigen armen in de knoop leggen om er twee tegelijk te bespelen), bouwt het nummer op, om een (ingetogen) feestje te creëren wanneer het losbarst in de technodrop van Sunson. De four to the floor-beat werd heerlijk lang uitgerekt en mondde uit in een improvisatie waarbij het hele publiek simultaan met het hoofd schudde.

Na het abrupte einde van wat ooit als Sunson begon, liep Nils wat gehaast kriskras over het podium om aan allerhande knoppen te draaien. Hij nam de microfoon en legde uit dat hij even zijn "wasmachine moest programmeren". De vorige avond had hij dat immers niet goed gedaan, waardoor het bijna mis was gelopen. Nils bezit de gave van de interessante bindteksten, niet het "it's amazing to be here" of de zoveelste flauwe mop. Later speelt Nils evenzeer open kaart over het feit dat zijn orgel niet werkte en hij excuseert zich bij de geluidsman omdat hij even dacht dat het diens fout was. Hij is een purist en dat laat hij blijken door uitdrukkelijk uit te leggen hoe zijn geluiden (zonder laptop) tot stand komen. Hij demonstreert even dat zijn orgelpijpen in de backstage naast de douche staan en laat horen hoe hij ze kan loopen, zodat niemand eraan twijfelt dat hij "een échte muzikant" is. Want dat is hij.

Nils Frahm live in Ancienne Belgique - Karel Uyttendaele Photography

Wat later volgt de rustige pianoballade My Friend The Forest. Op voorhand kondigt Nils aan dat het nummer enkel uit piano bestaat, haast om ons te waarschuwen dat we maar beter onze mond houden. Weliswaar met zijn glimlach en vriendelijkheid die je hart doen smelten. Uiteraard blijft een uitverkochte AB geen 10 minuten stil. Ook geen 30 seconden trouwens. Plastieken bekers vallen, en maken behoorlijk wat lawaai. Nils lost dit op door alweer vriendelijk te glimlachen naar de verschillende daders. Gevolgd door een bindtekst waarin hij uitlegt dat hij pleit voor glazen in concertzalen, want die klinken tenminste mooi wanneer ze breken.

Nils Frahm is een heel grote meneer. Dat wisten we natuurlijk al, maar dat bevestigde hij weer eens. Alles is tot in de puntjes in orde, zonder de plaats voor zijn virtuositeit in te palmen. Alleen om een set-up die voorzien leek voor een zeskoppige band in je eentje te bedienen, verdien je deze titel. Als het resultaat dan ook nog eens zo prachtig is, krijg je nog een hoop bonuspunten. Ook het twee uur lang entertainen van een volle zaal als pianist verdient een dikke pluim. Maar natuurlijk is Nils zoveel meer dan een pianist.

Kort gezegd: we hadden veel verwacht van het optreden van deze Duitse meester en kregen nog veel meer terug. Nils Frahm hoort bovenaan thuis in het lijstje van hedendaagse componisten en al helemaal in dat van de uitvoerende muzikanten. Grote meneer, die Nils. En naast groot in zijn talent ook erg groot in zijn nederigheid.

Ontdek meer...Event
Artiesten in dit artikel