Amelie Lens en Stephan Bodzin publieksfavoriet op DGTL Amsterdam (31/03)

Hoezee, de verdomde trappen die het festival in twee delen zijn niet meer. Op dag twee van DGTL Amsterdam 2018 kan het festivalterrein naarstig verkend worden en naast het wegvallen van de trappen zijn er nog enkele aanpassingen op te merken. Zo is de doorgaans kleinere Amp gigantisch groot geworden en ook de Gain met host Resident Advisor heeft een grotere dansvlakte gekregen. De Modular - zeg gerust mainstage -, Filter en publieksfavoriet Generator staan nog mooi op hun plaats en de serre der Frequency is weer heerlijk zwoel aangekleed.

Grotere podia betekent ook een kleiner terrein. Het festival heeft dan ook duidelijk moeten inboeten op kunstinstallaties, eetkramen en de vele standjes met ecoworkshops. Verder spant koning Kornuit nog steeds de pilskroon op DGTL, is het altijd even op zoek gaan naar wegwijzers, is het publiek weer opvallend oud en slaagt men er na drie jaar slecht weer nog steeds niet in om de overdekte podia regenvrij te houden.

Muziek dan! Want favoriete opwarmer Applescal mag de liveband rond Dollkraut inleiden en krijgt de eer om het hoofdpodium van DGTL te openen dat zoals elk jaar weer lekker is aangekleed binnenin. Applescal neemt ons rustig mee op een drie uur durende ruimtevaart waar de kosmos belicht wordt door zweverige techno. Applescal, altijd een waar genoegen.

Aansluitend stelt de Nederlandse Pascal Pinkert oftwel Dollkraut zijn liveband voor op Modular. Zoals de naam doet vermoeden brengt het trio hedendaagse krautrock of new wave avant la lettre, mét Nederlandse teksten. Het trio dat bestaat uit look-a-likes van Bob Dylan (knoppen en vocals), Dave Grohl (bass en backing vocals) en David Bowie (percussie) rammelt netjes het newwave-recept af en doet dat nog goed ook. Wanneer het concert van zeer aangenaam tot slechts onderhoudend dreigt te worden herpakt Dollkraut Band zich met wereldse tribals en jingles met onder andere Theme Of Fukoyama. Meer dan zomaar onderhoudend.

Terug naar de buren in Generator dan want ook daar wacht een liveset in de vorm van de Finse solist Aleksi Perälä. De man staat zo emotieloos gefixeerd voor zijn laptop en controllers dat eraan getwijfeld kan worden of hij het zelf allemaal wel zo leuk vindt. Mogelijks kon Perälä zelf niet komen en hebben ze aan een technieker gevraagd om op play te drukken. Lachen met de arme man zijn stijl is hoe dan ook niet aan de orde want boekdelen spreken doet hij via zijn muziek. De Fin zijn techno is doordrongen van bleeps en andere interessante maar verder niet definieerbare sounds. Na een korte stilte en een oorverdovend applaus vliegt de man in de breakbeat die tegen het einde terug in techno ontspoort dankzij vette snares. Opeens lijkt het even alsof Perälä dan toch in beweging komt, maar wellicht is dat gewoon het trillen van het podium. Een absolute topset.

Dat vindt ook Amelie Lens, die intussen al een kwartier op het podium staat te springen. Twee weken eerder knalde ze Rotterdam Rave nog naar de vaantjes en aan haar eerste track is te merken dat ze naar Amsterdam is gekomen met dezelfde intentie. Maar het loopt al snel mis want één van haar Pioneers werkt duidelijk niet naar wens. Lens schreeuwt moord en brand op het podium maar er is niet meteen een technieker die eraan denkt om haar te komen helpen. Na enkele smeekbedes lijkt het probleem tijdelijk opgelost maar aan het eind lopen haar ronkende technoplaten dan toch even vast. Amelie Lens mag na Stephan Bodzin trouwens de grootste opkomst van heel het festival verwelkomen. Voordien beperkte het Belgische chauvinisme - als dat al bestaat - zich meestal tot voetbal. Nu hebben de Belgen ook Lenske.

Op weg richting de volgende liveset van de dag vangen we nog een discoglimp op van een uiterst goedgeluimde Mano Le Tough in Resident Advisors Gain en ook de Duitse DJ Dustin in de kleine serre die Frequency heet, verblijdt het publiek met uiterst zonnige beats. Je kan ook moeilijk anders op zo’n zwoel podium.

Waar de technische problemen bij Amelie Lens nog beperkt konden worden, is dat bij de duo-liveset van Palmbomen II & Betonkust absoluut niet het geval. Een malfunctionerende dj-set-up redden is natuurlijk wel minder omslachtig dan een leger analoog geweld aan de praat krijgen. Het duo start met aanstekelijke electro die met acid doordrongen is en gaat dan verder richting nu-disco. Na de technische storing van enkele minuten wordt het experimenteler met veel breaks en nog meer acid maar echt overtuigen doet het duo eigenlijk nooit. De combinatie van hun uiterst goeie producties en een analoge set-up om jullie tegen te zeggen, klinkt beter in theorie dan in praktijk.

Gerd Janson - volledig op zijn plaats in deze serre - doet het steviger dan wat je van hem gewoon bent. Geen salsa of disco voor onze bebaarde Duitser die platen oplegt alsof hij graag zou hebben dat zijn beste maatje Philip Lauer - waarmee hij het enorm geapprecieerde Tuff City Kids vormt - er ook bij was. Zo getuige het enorm aanstekelijke Delta NRG.

Kiezen tussen Recondite en DVS1 is een luxeprobleem zoals je er zo vele hebt op festivals met goeie line-ups en veel podia. Uiteraard krijgt de man die live speelt altijd voorrang. Wanneer blijkt dat Recondites set in de gigantische Amp smaakt als wittekoolsoep zonder bouillon, heb je dus meteen back-up gevonden. En wat voor back-up? DVS1 - terug in Generator - knalt erop los alsof het publiek zijn laatste dag op aarde viert. Zijn Nederlandse vriend Speedy J neemt al snel over en als bezieler van Public Energy zou je van hem verwachten dat ‘ie er nog een schepje bovenop doet. Niet dus, maar best nog wel aangenaam vertoeven in Generator tot ene man Bodzin het publiek wenkt.

Een man die geen introductie hoeft en dat is duidelijk aan de opkomst te zien. Of ligt dat aan de regen? Want het is alweer beginnen pleuren boven DGTL en de gigantische koepel boven Amp is blijkbaar niet waterdicht. Gelukkig haalt Stephan Bodzin zijn paraplu boven om zijn set-up te beschermen. De beste act van DGTL Amsterdam 2017 doet exact hetzelfde als vorig jaar en dat is maar best ook. De energetische Duitser bespeelt zijn knoppen opnieuw alsof ze gloeiend heet zijn en verrast door bisplaten Phobos en Atlas eens achterwege te laten. De parels van dit jaar? Sleepless en Zulu.

Lees hier de review van de preparty op vrijdag met Theo Parrish in de hoofdrol.