Weinig hemels boven James Holden @ BRDSCT 2018 (08/04)

'Wereldmuziek' naar het volgende niveau op BRDCST

De laatste dag van de derde editie van het ontdekkingsfestival BRDCST bracht een wervelende samenstelling van jazz, spoken word, traditionele Maghrebmuziek en electronica met zich mee. Hoogtepunt van de avond bleek zonde twijfel James Holden. Wereldmuziek of global sounds? Welke term je er ook op wilt plakken, zondag 8 april was de kers op de taart van een geweldige editie van BRDCST.

De aftrap werd gegeven door MDC III, de 3-koppige band van Nordmann-saxofonist Mattias De Craene. Twee drummers en een saxofonist brachten met vurige percussie en dreigende melodieën het publiek onder hypnose. De tropische en mystieke sfeer droop van hun met psychedelische jazz geïnjecteerde set.

Bij momenten voelden we ons in een oerwoud waarbij eeuwenoude bloederige voodoorituelen in muziek waren omgezet. Zangeres Sylvie Kreusch (Warhaus/Soldier’s Heart) bracht een bezwerende bijdrage bij enkele nummers. MDC III was de ideale duistere voorproever voor een dag vol exotische klinkende en ondefinieerbare muziek.

 

 

Na de pauze kwam Irreversible Entanglements de AB in slaap sussen. Als je het nog niet doorhad: wij waren geen fan. Deze vierkoppige Amerikaanse free jazz band aangevoerd door het spoken word van Moor Mother brachten de AB in de sfeer van een groezelig New Yorkse jazzcafé. De muzikanten waren stuk voor stuk ervaren en getalenteerd, daar twijfelden we geen seconde aan.

Het was echter een redelijk doorsnee opvoering die geen eer deed aan het ontdekkende karakter van het BRDCST festival. Ook de spoken word kwam nogal dramatisch over zonder ergens naar toe te leiden. De politieke boodschap lag er iets te dik op en het publiek leek er niet helemaal oren naar te hebben. Alsof een priester komt preken voor een zaal vol atheïsten.

Wat wel de revelatie van de avond bleek was AMMAR 808 & The Maghreb Unit. Laten we bij deze verkondigen dat Omar Souleyman passé is. Als je toch per se achter een cross-over van Arabische en elektronische muziek wil hollen doe het dan bij deze band. De combinatie van traditionele Maghrebijnse muziek met staalharde beats bracht de zaal al snel aan het dansen. Dikke 808 klanken kwamen zo hard uit de boxen knallen dat de geluidstechnici het er benauwd van kregen.

AMMAR 808 & The Maghreb Unit is de meeste hip verpakte volksmuziek die we sinds lang gehoord hebben. Op het einde van de show beklommen een vijftal mannen met bokkenmaskers het podium om mee te springen op de explosieve tracks. Naast een staaltje sterke muziek, ook nog gevoel voor showmanship, en dan moeten we natuurlijk de geweldige visuals niet vergeten. Om in het oog te houden!

 

 

And last but not least was na de pauze James Holden & The Animal Spirits aan de beurt. Wij waren gefortuneerd genoeg om hem en zijn band al een keer eerder aan het werk te zien. Het enige verschil met vorige keer was dat de band een lichtjes andere bezetting had. De blazers van de groep speelden minder strak als de rest, maar eerlijk gezegd was dat ook wel het enige waar we iets op aan te merken hadden. Want wat een show was dit.

Openen deden ze met Incantation for Inanimate Object, wat ook het eerste nummer van zijn laatste album is. Een ideale mystiek klinkende track die direct de toon zette voor de rest van het optreden. James Holden was achter zijn verzameling elektronisch gereedschap zowel de dirigent van zijn gezelschap als het centrale aandachtspunt van de zaal. Vooraan zat een als een guru uitziende man die een extra laag op de tracks bracht met allerlei kleine instrumenten, denk triangel, tamboerijn, gong, ratelaar, enz.

Muzikaal hoogtepunt van de set was zonder twijfel Renata, tevens zijn bekendste track. De instrumentale uitvoering van een anders eerder elektronisch nummer bracht de hele zaal in extase. Het publiek bleek te weten waar ze voor gekomen waren aangezien er bij elke inzet van een nieuw nummer er een kreet van herkenning door de AB ging. De setlist bleek een perfecte afwisseling van oude en nieuwe James Holden, met wel logischerwijs iets meer nadruk op het nieuwere werk.

 

 

Na een dik uur intensief spacen en dansen op de hemelse geluiden die James Holden op ons afstuurde, bleken we ineens bij het laatste nummer terechtgekomen. Een luidkeels en in koor geroep nee bleek dan toch overtuigend genoeg om nog een bisnummer te brengen. Spinning Dance zorgde voor dat laatste beetje puur genot zodat we met een gelukzalig gevoel de lauwe zondagnacht in konden stappen.

Om af te sluiten moet er nog ode gegeven worden aan de man of the hour himself, James Holden. Wat een fantastische muzikant. Zijn hele oeuvre, maar bij uitstek zijn laatste album, belichamen wat muziek kan en moet zijn. Soms heel simpele maar altijd prachtige melodieën die blijven voorstuwen naar dat ene hogere extatische moment. Muziek van dit niveau is wat de olympische spelen zijn voor sport. Niet iedereen zal het er mee eens zijn, maar voor ons zijn er weinig hemels boven James Holden.