Extrema Outdoor 2018 - Dag 2: uitzwaaien met Opal (19/05)

Extrema Outdoor is voor de Belgische house-en technoscene een beetje de officiële start van de zomer en het festivalseizoen. Al die geweldige namen die midden mei verzamelen blazen aan De Plas in Houthalen-Helchteren en de uitgelaten sfeer zorgen ervoor dat dit een hoogtepunt is in de agenda dat je niet wil missen. Ook op zaterdag was het aanbod weer bijzonder aantrekkelijk en dus trokken we er met veel goesting op uit.

Zoals voor veel bezoekers is de eerste stage die je tegenkomt op het terrein die van Desperados. Het gezellige en altijd mooi aangeklede podium was zaterdag de thuishaven van Defected. De ervaren rot Delafino legde er bij onze aankomst de plaatjes op en overtuigde ons met zijn mix van de beste hedendaagse en klassieke housetunes om er een eerste drankje te nuttigen.

Lang blijven hangen deden we wel niet, want wat verderop wachtte al een eerste belangrijke afspraak van de dag, Jeremy Olander op de Labyrinth stage. Deze Zweedse kanjer kwam dit weekend met zijn prachtig melodische house pas voor de eerste keer naar België. Hoe zo een toonaangevende talent de afgelopen vijf jaar niet in onze contreien is geboekt mag Joost weten, we kunnen alleen maar hopen dat we hem snel terug mogen ontvangen, want wat een geweldige platen heeft hij toch in zijn zak zitten. We spraken zijn manager tijdens de set en die wist te vertellen dat het zaterdag zo goed als allemaal onuitgebrachte eigen producties waren, zo hebben we het graag. Een van die platen is Fear Factory, een nummer dat al lang circuleert in Olander zijn sets maar toch nog steeds op een release wacht omdat de melodie rechtstreeks afkomstig is van het Donkey Kong Fear Factory videogame en dus eerst gecleared moet worden.

Een nummer dat wel al uitkwam bij zijn eigen Vivrant label en zaterdag ongeveer na twee derde van de set kwam aanrollen was Galheera. Een melodieuze groover die perfect paste bij de zonnige setting aan De Plas en de stijl van Olander ook mooi samenvat.

De Zweed moest na anderhalf uur alweer door naar zijn volgende set op het Nederlandse Pleinvrees dus trokken wij ook naar een van onze noorderburen. Patrice Bäumel maakte namelijk het mooie weer op de Red Bull Elektropedia mainstage met materiaal dat aansloot op de set van Olander maar nog iets meer drive had. Zo rolde onder meer The Horn van Phi Phi en Airwave in de Cid Inc. remix voorbij en werden we enthousiast van Karmon met Outline. Bäumel slaagt er met zijn eigen nummers en in zijn sets steeds in om gesofisticeerd eenvoudig te zijn en dat weten we erg te appreciëren.

Even tussendoor wilden we toch nog een stukje Edu Imbernon meepikken en dat bleek een zeer goede keuze te zijn. Hij speelde namelijk twee tracks waar we resoluut door werden meegesleurd. Eerst lanceerde hij Pional met Tempest, een arpeggio monster dat ons een tijdje terug ook al over kop deed gaan tijdens de set van Dusky in de AB. Wat later speelde hij dan In Name Only van Cristoph en Quivver, een regelrechte knaller die zowat het hoogtepunt van zijn set vormde.

We waren dus perfect opgewarmd om een kijkje te nemen bij Stephan Bodzin. Dit was voor velen duidelijk het moment van de dag want er ontstond een ware volksverhuis richting de mainstage. Bodzin heeft met zijn livesets een stevige reputatie opgebouwd en dat is zeker terecht. Zijn energieke présence is een genot om naar te kijken en brengt oprecht de spanning van zijn muziek over. Die is ook nog altijd zeer sterk. Zijn synths zijn vol en de melodieën die hij schrijft lekker dramatisch. Toch willen we graag de kanttekening maken dat zijn geluiden voor een volledige set misschien wat meer afwisseling konden gebruiken. Hij heeft natuurlijk een signature sound maar na een uur hadden we toch zin in het volgende.

Dat vonden we bij Lost & Found labelbaas Guy J, waar we terug in de vibe belandden die we ook bij Olander en Edu Imbernon zo apprecieerden. Hij speelde heel vloeiend en proggy met lekker rollende synths. Soms neigde het even naar Moroder om dan terug donkerder te worden. Een man die terecht geldt als een van dé referenties in het genre en die ons een heerlijke soundtrack bezorgde bij de zonsondergang.

Na zonsondergang gingen we nog eens op wandel naar de andere kant van het terrein alwaar we gegrepen werden door het enthousiaste volkje aan de Defected stage. Daar waren ondertussen labeleigenaar Simon Dunmore en Sam Divine aan hun set bezig. Ze hielden er een goed mixtempo op na en speelden natuurlijk een aantal puike house-tracks. Het lekker botsende See It Through My Eyes van Martin Badder kreeg het publiek ferm aan het dansen en DJ Fudge met Machouga kreeg ons ook helemaal in de groove. Verder noteerden we ook nog de aanstekelijke piano van Dixtrits Bassfort, wat een lekker plaatje.

Maar goed, de tijd vloog en het was tijd om er een afsluiter uit te kiezen. Wij gingen voor de Britse legende Sasha, die we al een hele tijd niet meer aan het werk zagen. En we konden niet anders dan blij zijn met die keuze. Hij speelde een mix van stevige nummers die zweefden tussen techno en melodische house, exact waarvoor we gekomen waren. Sommige tracks deden denken aan zijn sound van begin jaren 2000, zoals Masai van John Monkman, dat rustig botsende drums combineerde met ravesynths. Een ander hoogtepunt was zeker de nieuwe Rex The Dog Crasher met zijn arpeggio bas. Sasha mixte zich met een nieuwe top-ID van Sentre naar het einde waar hij als slotakkoord koos voor Opal van Bicep in de Four Tet-remix. Wat een meeslepend nummer is dat toch! Ideaal om een festivaldag van grootse kwaliteit en diversiteit af te sluiten en met een smile naar huis te gaan terwijl we de Opal-melodie nog wat nazingen.