Extrema Outdoor 2018 - Dag 3: We Play House overheerst (20/05)

De laatste dag van Extrema Outdoor Belgium was al weer aangebroken, na een prettige zaterdag konden we haast niet wachten om op een uitverkochte zondag weer de beentjes los te gooien. De Eristoff/WePlayHouse stage werd ons hoofdkwartier van de dag.

©Outsider.i

In de vroege namiddag arriveerden we op een zonovergoten Plas in Houthalen-Helchteren. We haalden bonnetjes en ons eerste verfrissende drankje om daarna het terrein wat te verkennen en vlot in de dansstemming te komen. Bij het Red Bull Elektropedia podium werd het publiek opgewarmd door SIS. Daarna was het de beurt aan Belg DkA, die begon een kwartiertje later waardoor we maar even van z’n techno hebben kunnen proeven voordat we al naar onze volgende stop gingen. Zijn live set begon direct hard en dat was waar het volk op stond te wachten.

We trotseerden de hitte en gingen naar de WPH-tent voor Peggy Gou, haar Boiler Room-set en laatste release wisten ons te overtuigen om een kijkje te nemen. Een set die begon met acid om daarna wat meer naar de house te leunen en af en toe kwam er ook wat afro voorbij.

Halfweg de set kregen we een tip om naar de secret stage op zoek te gaan waar het duo Pelace een setje was aan het spelen. Terug naar die leuke breakbeat op plaatjes van hunzelf, Bicep en Silence van Delerium in de Taxi Tanzbar edit.

Na het intermezzo van Pelace keerde we terug naar onze vriendin Peggy, die aan haar afsluitroutine begonnen was. We hoorden de laatste tonen van de Belgische klassieker Moskow Diskow van Telex die gevolgd werd door een opbouw van hardere platen om dan af te sluiten met haar eigen 'It Makes You Forget (Itgehane)’ .

Ondertussen was het tijd om iets te eten en de andere kant van het terrein te verkennen, blijkbaar niet de juiste keuze want onderweg naar die kant hoorden we constant Pan-Pot rond onze oren vliegen. Toch moesten we ook even onze voeten in het zand zetten, daar deden Dense & Pika iedereen hevig stampen op het Kompass-strand terwijl Francisco Allendes handjes in de lucht liet gaan op de Ants stage. Bekende samples als You Can Call Me Al mixen met tech-house wisten ons toch niet te overtuigen dus gingen wij ook maar eens een kijkje nemen bij Pan-Pot.

Bij de mainstage was het enorm druk, de twee Duitsers vormde een 90's rave-achtige  sfeer waar een goed tempo bijhoort. Vooral een mooi moment was het toen de twee Tribunal van ons Belgische duo Joyhauser mixte. Joris hield het niet droog en dat kwam niet door de regen.

Wij en tal van andere dansers gingen schuilen voor de regen in de We Play House-tent waar Palms Trax al eventjes bezig was. Doorheen zijn set overheerste een typische 80’s italo disco sound met heerlijke arpeggio’s en rauwe drumcomputers. Met Armands klassieker I Want Your Soul gevolgd door de zomerplaat Neutron Dance van Krystal Klear kreeg Palms de hele tent in beweging. Een set van de Berlin-based dj/producer eindigt altijd met een disco plaat en ja dat was dit keer weer het geval. Am I Dreamin' van TJM blies als laatste plaat door het Funktion One-systeem.

Rush Hour-team Hunee en Antal bouwde daar naadloos op verder maar dan met een meer afro-funk kantje. Dit hielden ze even vol tot dat ze overstapte naar house met Heaven van de Gibson Brothers in de Gerd Janson & Shan edit, perfecte timing om over te schakelen naar een hogere versnelling. Wat hardere house en acid platen sloten dus fijn aan, af en toe ook terug met een afro-kantje.

De twee begonnen zich daarna te amuseren met platen zoals The Age of Love en Popcorn. Een beetje fout? Misschien. Was het leuk? Heel zeker! Afsluiten met disco kon in hun set ook weer niet ontbreken.

Als afsluiter kozen we deze keer niet opnieuw voor Moodymann en zijn gevarieerde selecties. Dit jaar was Dixon aan de beurt op de WeCanDance-stage. De set begon rustig en zweverig zoals we dat van hem en zijn producties gewend zijn. Stilaan kwam de set op gang maar het hield ons niet echt geboeid.

We hoopten op wat meer tempo in de set van de Innervisions labelbaas, melodisch en technisch zat de mix uiteraard zeer strak in elkaar. Het dwalende OAR003-B van Oni Ayhun in combinatie met vuurwerk zorgde wel voor een mooi eindspektakel. 

Foto's door Max Kneefel, Leyla Hesna en Outsider.