Björk stelt niet teleur in Gent (11/7)

Het was even in de wangen knijpen toen we hoorden dat de organisatie van Gent Jazz niemand minder dan Ijslandse zangeres Björk naar het Sint-Pietersplein in Gent ging halen. De tickets waren aan de dure kant en het leek alsof de organisatie Björks status als popster (die verminderd is door haar steeds experimentelere werken) wat overschat hebben.

Santiago Felipe

Op het Sint-Pietersplein liep een erg leuke mix mensen rond, queer, (groot)ouders, jongeren of hipsters: iedereen was vertegenwoordigd. Voor zo een publiek (en in een festivalsetting als deze) was Lanark Artefax een jammere keuze als voorprogramma. Dat deze jonge Brit zeer goede muziek maakt, weten we. Maar dat deze muziek ook behoorlijk heavy is en wel wat inleving vereist, weten we even goed. Als voorprogramma op een klaarlichte avond, voor een langzaam vollopend (en gezellig babbelend plein) is het inlevingsvermogen al zeer beperkt. Overal op het plein hoorde je "ja het is wel goed, maar dat moet je in een zaal zien hé", waarin ze volledig gelijk hadden. Foutje qua programmatie Björk.

Santiago Felipe

Na de vogeltjes van Jean C. Roché (uitvoerig gesampled op Utopia) uit de speakers te horen, kwam Björk zoals het echte sterren betaamd een kwartiertje te laat het podium op. Weliswaar met een entree om ú tegen te zeggen. Het doek werd weggehaald en we zagen het podium, tijdelijk ingericht tot woud. Het grootste bosje draaide om en, tadaa!, daar was Björk! Ze vloog er meteen in met singles Arisen My Senses en The Gate. Voor de eerste werd ze enkel ondersteund door elektronica, maar voor de tweede track draaide het magische bosje weer om, ditmaal met het fluitsextet VIIbra erin (het werd een septet toen bij het volgende nummer de piccolo uit een opblaasbare lotusbloem-annex-vagina kwam gekropen). Ook de harpiste nestelde zich (minder spectaculair) op het podium.

Santiago Felipe

Utopia is zonder twijfel één van Björks meest experimentele albums (naast Médulla). Het publiek raakte dan ook nogal snel verveeld door de talloze tracks uit het album (het is dan ook de Utopia tour), die weliswaar allemaal erg sterk opgevoerd werden. Dit pakte Björk handig aan met nieuwe (fluit)versies van publiekslievelingen als WanderlustIsobel en Human Behaviour. Ideaal om het plein terug mee te krijgen en toch niet af te hoeven doen aan de consistentie van het optreden.

Santiago Felipe

Tussenin de nummers kon er niet meer af dan "Tak", "Danku" of "Merci bien", wat wel jammer is, want er is niets heerlijker dan Björk Engels te horen spreken. Zowat heel Utopia kwam aan bod en eindigen deed ze vrij snel en abrupt met het steenharde Sue Me. De volledige bezetting ging het podium af en bleef daar net lang genoeg staan om menig "hoe, is het al gedaan?" uit te lokken. Om dan uiteraard terug te keren voor bisnummers The Anchor Song en Notget.

Hoewel Notget veruit één van onze favoriete Björk-tracks is uit haar enorme catalogus, was deze versie als afsluiter toch teleurstellend. Björk raakte even haar stem kwijt (kan gebeuren), maar zowel haar ritme als dat van VIIbra was niet echt correct. Zeker op een track waar de march drums de track zijn vaart geven, verpesten zo'n fouten (in de hoop dat het geen interpretatie was), toch wel de vibe. Zeker bij de sluittrack.

Om af te sluiten nog een virtuele pluim aan de organisatie én Andrew Thomas Huang. De organisatie voor het gebruik van oplaadkaarten in plaats van bonnen, wat de wachtrijen drastisch inkortte én waarvan je je resterend bedrag terug kan afhalen. Naar Andrew Thomas Huang voor de prachtige visuals, die op zich goed voor zeker 30% van het niveau van de show waren.

Ontdek meer...Event Review
Artiesten in dit artikel