Cactus - dag 3: De programmatie doet zijn ding

Eerder hadden we het erover dat Cactus een erg vreemd festival is, onder andere dankzij de programmatie. Op de derde dag leek het alsof de ogenschijnlijke warboel van de programmatie toevallig toch een samenhang vertoonde. Nuja, de eerste vier bands leken nog steeds wat willekeurig: The Mystery LightsRyley Walker & BandSuuns en het doodgewone en -saaie Strand Of Oaks.

Maar dan kwam een erg mooie set namen: Goldfrapp, Slowdive, Mogwai en Nils Frahm. Zalige elektronica om het festival af te sluiten.

Goldfrapp stond vooral voor vergane glorie. Het grootste deel van het publiek maakte hun hoogdagen mee en genoten dus nostalgisch van het concert. Voor een jongeling die (misschien objectiever) beoordeelt, was het een beetje uitmelken. Natuurlijk was het zeker geen slecht optreden, maar het kon alleen maar doen denken aan hoe goed het 10 jaar geleden moet zijn geweest. Wat wél slecht was, was hun bassist: foute outfit, slecht spelen, drummen op digitale drums die (gelukkig, want hij zat er steeds naast) niet aangesloten leken. Er zijn genoeg andere bassisten die op z’n minst op de maat kunnen spelen.

Slowdive speelde daarentegen een simpelweg perfecte set. Hun typische shoegaze was uiteraard sterk aanwezig en met een doorgezette vibe konden we helemaal wegdromen. Sorry Slowdive als het leek dat het publiek niet geboeid was, maar er is echt niets mooier dan in de zon op het gras met gesloten ogen van jullie prachtige optreden te genieten.

Nadat iedereen was verblijd (en/of verbaasd) door Slowdives geweldige prestatie, kwam Mogwai aantreden. Voor het eerst waren er op Cactus echte fans te bekennen: zij die een half uur op voorhand vooraan gingen staan, volledig uitgedost in Mogwai-merchandise.

Deze band kwam, zag en overwon. Zo simpel is het. Een straffe lichtshow, muzikaal bijna perfect. De ideale balans tussen post-rock, ambient en zelfs rave. Ideaal afwisselen tussen dansen, dromen met de ogen toe en headbangen. Een zeer straffe festivalset waar duidelijk over nagedacht was, maar met voldoende ruimte om niet geregisseerd te zijn.

De lofzang over Nils Frahm gaan we je (deels) besparen, die lees je hier. Hij kwam naar Cactus met dezelfde tour en opstelling als in de AB. De show was dus sowieso al goed. We hadden op voorhand wel wat schrik dat de muziek wat verloren ging gaan op een festival. Maar Nils had hier een stokje voor gestoken. Hij kwam met een soortgelijke set, maar met heel wat meer dansbaar werk. De weinige intieme pianostukken waren aan zo’n tempo en technisch niveau dat spontaan alle monden openvielen.

In de namiddag hoorde je menig bezoeker zeggen “ik heb eens naar die Nils Frahm geluisterd, da’s toch maar saai als afsluiter hé”. Ieder van hen heeft ongelijk gekregen en ieder van hen had dat zelf ook door. Een volle weide met grotendeels mensen die je niet kennen inpakken met postklassieke muziek. Er zijn er niet veel die dat kunnen. Eentje maar, om precies te zijn.