Tomorrowland review dag 2.1 (27/07)

Door Sander Bral 02 augustus 2018

Een droom komt uit voor Fuzz-redacteur BROUX. Hij opent niet enkel het tweede weekend van Tomorrowland maar mag dat ook nog eens doen op het podium van zijn grootste held Eric Prydz. Naast de Zweedse grootmeester zelf trekt het Pryda-circus ook met onder andere Adam Beyer, Sasha en Dubfire naar het beste dancefestival ter wereld maar het is dus BROUX die de deejaydebatten opent.

Doordat de ongeschreven regel het voorschrijft dat je geen platen draait van artiesten die nog na je moeten spelen op hetzelfde podium, moet BROUX zijn platenkeuze die doorgaans doordrongen is met Prydz en Cristoph, aanpassen. Het resultaat is een vloeibare melodieuze mix met onder andere Jeremy Olander, Dusky, Funk D’Void en André Hommen als voornaamste ambassadeurs. Eindigen doet BROUX met zijn eigen edit van Drive-soundtrack A Real Hero. Dat alles onder goedkeurend oog van mamalief die met een plakkaat “We love BROUX” staat te zwaaien. Schattig, hoor.

Je Tomorrowland is niet geslaagd als je het carnavalsfeest dat Pussy Lounge heet, niet gepasseerd bent. Het hardstyle-concept bivakeert op vrijdag in Theatre Formidable met The Viper en Korsakoff als grootste blikvangers. Op een draaiende carroussel in het midden van het publiek laten ook DJ Dark E, Pat B en Lowriderz hun cheesy beats knallen. Op een strak tempo worden hits van onder andere The Prodigy, Infinity Ink, Darude en zelfs Nirvana ingemixt. Wat later op de dag start de enige echte The Dark Raver met de originele Batman-soundtrack uit 1966 terwijl vrouwelijk naakt het podium bestijgt. Pussy Lounge, altijd een waar genoegen.

In onze review van vorig jaar was de heropleving van trance als respons op de inspiratieloze technohype de rode draad. Tomorrowland blijft de enige plek in België waar zoveel lekkers uit de onderschatte trancewereld mee te pikken valt. De Finnen van Super8 & Tab staan dan ook met grote stip op ons programma op Armin Van Buurens A State Of Trance-podium. Onterecht, zo blijkt, want het heerschap maakt er een spelletje edm-knallen van met roomkazige bruggetjes en vervelende kicks. Super& & Tab werpt er een intermezzo tussen op een tempo van 138 bpm om dan over te schakelen op Let Go met vocals van Julie Thompson. Dapper, maar de glorietijd van de heren tijdens de Anjundeep-periode in 2006 is ver zoek.

We proberen het nogmaals op het podium van Anjunadeep zelf, dat vandaag Tulip belegert met onder andere Lane 8. In de veronderstelling dat labelbaas Above & Beyond de secret guest op dit podium moet zijn, is het even vreemd opkijken wanneer Yotto ineens voor je neus staat. Een teleurstelling die even snel overslaat naar puur geluk. De man, die zonet nog het beste van zichzelf gaf op het podium van Spectrum via house, mag zich nu amuseren met de progressive trance in zijn platenkoffers. Na de klucht van Super8 & Tab weet het publiek dankzij Yotto weer wat goeie trance is.

Het hoofdpodium in het thema van de mysterieuze onderwaterwereld Planaxis ziet er weer prachtig uit en elke nieuwe act wordt aangekondigd met een acrobatisch spektakel. Het festival programmeert al enkele jaren populaire house- en technonamen tussen het grote edm-aanbod op Mainstage. Naast de daybreak session van Paul Kalkbrenner is dat vandaag ook Kölsch die een zeer energieke set aflevert met veel tempowisselingen en zelfs acid. Na het verplichte Grey en de magie van oerklassieker Loreley sluit de man af met Hans Zimmers originele Interstellar-soundtrack. Kippenvel.

Binnenin datzelfde hoofdpodium is op dat moment een VIP-feestje aan de gang georganiseerd door B-EAT met Sander Van Doorn aan de knoppen en de Japanse celebritychef Masaharu Morimoto aan het fornuis. Terwijl de VIPs zich botvieren op gratis champieter en culinaire hoogstandjes werpt Van Doorn toegankelijke dancehits door de zaal van onder andere Benny Benassi, Axwell en New Order. Na een rondje decandentie begeven wij ons terug naar onze natuurlijk habitat: zo ver mogelijk van de VIPs verwijderd.

Later die dag brengt een verfrissende stortbui ons opnieuw bij Sander Van Doorn, die onder de gigantische bloemenluifel van Garden Of Madness staat te draaien. Dat de man nu voor zijn eigen fans mag spelen, is meteen duidelijk aan zijn platenkeuze. Progressieve trance met veel eigen producties, hier en daar een psytrance-intermezzo en een vieze distorted remix van Anne Clarks Our Darkness zijn zijn wapens. Toch ook niet jedat maar beter dan de hemelsluizen trotseren.

Net zoals vorig jaar kroont het Core-podium zich opnieuw tot gezelligste dansfeest van Tomorrowland. Nog meer dan toen zorgen de bomen voor verkoelende schaduw en met Spectrum als stagehost staat er weer heel wat lekkers op het programma met het drieluik Konstantin Sibold - Maya Jane Coles - Tiga als hoogtepunt. Terwijl de security zich amuseert met het zwetende publiek nat te spuiten - we meten zo’n veertig graden in de zon - amuseert Sibold zich aan de knoppen. Zwoele beats, tribale percussie en hoge tonen creëren het leukste feestje tot nog toe op Tomorrowland.

Maya Jane Coles, die er elke keer weer helemaal anders uitziet, neemt over en lanceert haar typerende Britse deephouse doorheen het bos. Haar set dreigt wat middelmatig te worden tot ze met acid en Anne Clark remixen komt aanzetten. Het blijft repetitief maar terwijl Tiga stilletjes aan zijn opwachting maakt wordt haar set almaar interessanter en streelt ze hier en daar al wat techno.

Waar Sibold nog de vrolijkheid zelf ambieerde en Maya voor de diepe flow ging, gooit Tiga het over een andere boeg met veel duistere breaks. Zijn platenkeuze is minder toegankelijk en dus des te interessanter. Hij kiest voor rauwe tracks met hier en daar wat acid, zoals zijn track 100 in coproductie met niemand minder dan Boys Noize. Tiga speelt op het meest populaire dancefestival ter wereld maar toch heeft hij de popdiva in zich thuis gelaten. Hier en daar gebruikt hij wel samples van oerklassiekers zoals Sunglasses At Night en Louder Than A Bomb maar de rode draad in zijn set is rave. Mogelijk zijn we getuige van de beste Tiga-set ooit.

Niet voor de hand liggende back to back sets zijn schering en inslag in deejaywereld tegenwoordig. Later op de avond hebben heren Kristian Beyer (Âme) en Rødhåd het in hun ster gekregen om rug aan rug te spelen in het ondertussen propvolle Spectrum-bos. Naarmate het daglicht dimt maakt de melodieuze invloed van Âme meer en meer plaats voor het technogedreun van Rødhåd. Onder het goedkeurend oog van Konstantin Sibold, die tussen het publiek staat te dansen, laat het duo het laten en kunnen van de Roland TB-303 horen.

Vlakbij Mainstage voorziet Tomorrowland dit jaar het gigantische orgel dat Organ Of Harmony heet. Een podium waar livebands welkom zijn in de deejaywereld die dit festival is. Met Underworld haalt de organisatie bijlange niet de minste headliner naar Boom, maar echt overtuigen doen de Britse technopioniers deze keer niet. De formatie is nog steeds hetzelfde, Rick Smith zorgt voor de muziek en Karl Hyde voor de vocals en excentrieke danspasjes.

Underworld zet in met breakbeat en robotstemmen in Juanita en brengt dan al meteen het geweldige Two Months Off. De recente samenwerking met Iggy Pop zou in theorie goud waard moeten zijn, maar ook live stelt het flauwe Bells & Circles niet veel voor. Raveclassic King Of Snake doet het dan wel weer goed bij het publiek en het bekende Rez kan ook op veel bijval rekenen. Na Cowgirl zetten de oude rotten Born Slippy in tot groot jolijt van het publiek. Best leuk maar ondertussen wel een truckje dat we al uit het hoofd kennen. De meest spectaculaire gebeurtenis tijdens Underworld is de gigantische bloedmaanverduistering boven het festival. Zelfs dat kan Tomorrowland regelen voor ons.

Op hetzelfde podium stond de liveformatie van The Bloody Beetroots een klein uurtje eerder te spelen. The Bloody Beetroots, begod. De enige liveband ter wereld dat kan zeggen dat het zowel op Graspop als Tomorrowland mag spelen. En ondanks de vele kritieken van die eerste passage, moet het gezegd dat de Beetroots eerder op Graspop horen dan op een festival tussen David Guetta en Tiësto.

“Thanks for sticking with a liveband in this deejay-environment”, merkt frontman Bob Rifo dankbaar op aan het einde van een uur punk en rock ‘n’ roll. Zelf zorgt hij voor het screamen, de bassgitaar en de publieksopzweperij. Zijn maatje Grinch mept zijn drumstel net niet stuk en Battle zorgt voor de gitaar en synths. Tracksgewijs zien we vooral de punk en metalkant domineren in samenwerkingen met Jay Buchanan en Refused. Zelfs de electroclassics als Rocksteady en Spank! worden in een punkversie gebracht. Rifo en de zijnen maken ook tijd voor een folieke hier en daar en maken het even zeer intens met Chronicles Of A Fallen Love.

De opkomst voor The Bloody Beetroots is opvallend klein. Tussen het plebs staat slechts één punker die de Beetroots op Graspop wellicht zo goed vond dat hij er een kaartje voor Tomorrowland voor over had. Of zijn middelvingers richting het podium een statement of een vreemd dansmove is, durven we niet te vragen uit panische angst voor moshpits. Een moshpit die het hevigst tot leven komt bij grootste hit Warp 1.9.

Negen jaar geleden sloot Chuckie Mainstage op dit festival nog af met die plaat en werd het wereldrecord sitdown verbroken. Tijden veranderen. The Bloody Beetroots is het resultaat van een gekke professor die Metallica, Skrillex, Pendulum, The Prodigy en Boys Noize in een vat met zuur heeft gestoken om te kijken wat eruit komt. Een abominatie, maar een fucking grave abominatie.   

Lees ook...