Dekmantel Festival 2018: Elektronisch experimenteren op verschillende locaties (02/08)

Afgelopen donderdag vertrokken we richting Amsterdam Centraal voor Dekmantel Festival 2018. Ze vroegen specifiek om niet enkel het hoofdweekend te doen maar ook hun nieuw experiment. Op donderdag kozen ze voor een experimentelere programatie op verschillende locaties rond Amsterdam Centraal, per ferry kon je heen en weer gaan tussen het Muziekgebouw aan’t IJ, de Tolhuistuin, het Bimhuis, het EYE Filmmuseum en de welgekende Shelter.

Wat later in de middag kwamen we aan in het heldere Muziekgebouw, daar wachtten we op de psychedelische afro/zamrock band W.I.T.C.H (ft. Jacco Gardner), een opwarmertje voor al het elektronisch geweld dat we nog zouden ontdekken die avond.
Er was nog niet veel volk maar wel een gezellig sfeertje, van de meer standaard rock songs tot swingende boogie. Een ultra strakke set is eerder bijzaak omdat ze vooral die losse Afrikaanse vibe willen overbrengen.

Het volgende op de planning was de Zwitserse Aïsha Devi, we namen de ferry richting de Shelter waar al wat meer volk aan het wachten was. We grepen nog snel naar een pintje maar voordat we onze eerste slok hadden gedronken knalde er zware 808 kicks uit de Funktion Ones. Samen met haar gezang creëerde Devi haar eigen wall-of-sound die de Shelter vulde tot de nok. Die muur werd dan doorbroken door rave-breaks die  ons transporteerde naar een Detroits warenhuis tijdens de jaren '80. Ze hield haar set interessant door steeds elementen toe te voegen en haar stem te laten uitblinken.

Na dat elektronische slagveld staken we het bruggetje over naar de Tolhuistuin, daar had KOKOKO! de zaal al reeds ingepalmd. Dat deden ze ook op Lentekabinet en daarom stonden ze nu ook hier op de affiche. De 5 koppige band is een samenwerking tussen de Franse producer Débruit en 4 muzikanten uit Kinshasa. Die 4 hebben hun eigen sound gecreeërd met zelf gemaakte instrumenten van spullen die ze in het dagelijks leven tegenkomen. Débruit is het wondermiddel dat de groep nodig had om die rauwe energie in een opzwepende live-show te steken.
De band stond te swingen in gele overalls, dat swingen mag je letterlijk nemen want ook hier is de timing niet zo belangrijk. Die slordigheid paste wel perfect in het plaatje. Het Tolhuis snapte dit plaatje ook en dedd mee met alles wat de band vroeg, zelfs een sitdown. 

We stonden voor een dillemma: zouden we in de buurt blijven voor gekende toppers Acid Arab en Space Dimension Contoller of zouden we terug naar het Muziekgebouw gaan om iets nieuws te ontdekken. We kozen dat laatste en sprongen terug op de ferry in de hoop de juiste keuze gemaakt te hebben. 

We stapte de grote zaal binnen waar Werk Disc's labelbaas Actress zou beginnen als vervanger van John Maus, de Brit bracht een A/V (audiovisual) show die een samenwerking was tussen hem en Weirdcore. We hadden geen idee wat te verwachten, we wisten dat enkel dat het om een soort artificial intellegence band van synthesizers ging waarvan hij de dirigent zou zijn. Maar wij waren geen fan, het was een soort kakafonie van bliepjes en bloepjes. Het scherm boven hem had zeer interessante visuals maar deze liepen niet samen met de muziek wat we vreemd vonden voor een A/V show. We hielden net als vele andere niet lang uit en gingen dus maar wat te drinken halen en kijken wat we nog konden ontdekken die nacht. 

We zagen op de handige app dat Dazion (live) en James Holden & The Animal Spirits nog zouden spelen wat later die avond dus beklommen we de trappen voor de small room van het Muziekgebouw.
Dazion heeft een voorliefde voor tropische ritmes en 80's synths, dat was vanaf de eerste minuut duidelijk. Iets wat ons direct opviel was de Macbook-loze set-up van de Noorderbuur, enkel wat loop- en effectpedaaltjes, een drumcomputer, synth en een microfoon lagen op de booth. Die mic werd gebruikt om doorheen de set wat dwarsfluit loops te maken, hetzelfde deed hij met z'n stem. Daarover deden de effecten het werk waardoor het geheel met de drumcomputer en de Afrikaanse ritmes lekker vol klonken. Met de Yamaha synth werden daarover de 80's solo gespeeld. Soms bleef hij wat te lang hangen in de zelfde vibe en waren de breakdowns wat slordig maar hij bespeelde het publiek zeer goed. Zeker aan het eind van de set liet hij even zien wat hij allemaal in de kast had. 


De eer om onze eerste avond af te sluiten was weggelegd voor James Holden en zijn Animal Spirits. Geen slecht idee zo bleek, de combinatie van zijn modulaire synths, de blazers en de eigenzinnige percussie zorgde ervoor dat we rustig onze eerste Dekmantel-dag konden afsluiten. Ook de visuals sloten hier op aan, een vj rechts op het podium bekeek goed hoe de band aan het spelen is en kreeg zo ook een belangrijke rol in het verhaal.