Tomorrowland review dag 2.2 (28/07)

Door Sander Bral 08 augustus 2018

De hommages aan de jammerlijk overleden Avicii op Tomorrowland zijn amper te tellen. Vooral op de edm-stages worden zijn platen platgespeeld met speciale vermeldingen naar de man maar ook op de andere podia passeert er hier en daar een remix op één van zijn vele hits. De meest memorale tribute moet de campingfanfare zijn die op zaterdag iedereen wekt met diens versie van Levels. Is er een festival dat meer inzet op beleving dan Tomorrowland?

Wat op de tweede dag van het festival meteen opvalt is dat iedereen voor een keer op tijd op het festival staat. In tegenstelling tot vrijdag is het op zaterdag ook ’s middags hier en daar aanschuiven met de mega-opkomst bij Charlotte de Witte als zwaartepunt. Op JBL’s Leaf-podium waar Abracadabra vandaag onder andere Audiofly programmeert, is het eerst nog rustig ontwaken met smoothie in de hand.

Aan de knoppen op het idyllische eilandje in the middle of Tomorrowland staat de immer charmante Daoud. Downtempo beats, Arabische jingles, Oosterse gezangen en klungelen met haar livestream zijn haar wapens. Opstaan op een festival is zelden zo aangenaam en Daoud doet ons al watertanden naar Kollektiv Turmstrasse dat vandaag met een groot kruis op het programma staat.

Ook Turmstrasse speelt op een eiland, maar dan van een iets groter formaat. Net zoals vorig jaar brengt de gigantische luifel die Garden Of Madness heet bescherming tegen zowel neerslag als zon. Melodische house is hier het thema op zaterdag met ondermeer Tale Of Us en Recondite. Aftrappen doen we met het Belgische duet tussen JackJazz en Lemakuhlar, genaamd Capoon.

Capoon krijgt de eer om de knoppen over te nemen van een goed gesmaakt Hunter/Game en kiest voor de combinatie van digitale tracks en vinyl. Het heerschap doet het nog niet lang samen achter de knoppen maar is duidelijk goed op elkaar ingespeeld en heeft er veel plezier in. Na een half uur gezellige techhouse maakt Capoon een trip richting techno met hier en daar een sappige lijn acid. Behoorlijk stevig voor dit podium, maar des te meer gepruimd door het publiek.

Op dat stevig elan brijdt Vaal verder, die de decks steelt van de Belgische jongens. Ze graaft verder in de diepe krochten der techno en werpt hier en daar een atmosferisch bruggetje in. Ze heeft blijkbaar genoten van Underworld de dag voordien want aan het einde mixt ze een stevige edit van Born Slippy in haar set en eindigt ze in aanloop van Kollektiv Turmstrasse met wat melancholische beats alsof Oliver Koletzki aan de knoppen staat. Vaal levert een puike set af en verstopt zich niet langer achter haar lange haren en haar achtergrond. Sinds kort komt ze er voor uit dat ze de dochter van Sting is en dat werkt blijkbaar bevrijdend voor haar op het podium. De techno-remix van Message In A Bottle komt wel nog steeds niet aan bod. Gelukkig maar.

Het collectief in Kollektiv Turmstrasse is ver zoek. Christian Hilscher is namelijk net papa geworden en is bij zijn gezin gebleven waardoor Nico Plagemann er alleen voor staat. Misschien niet de meest ideale omstandigheid want hij presenteert zijn publiek wel met heel droge kost. Na twintig minuten matige beats plaagt Plagemann voor het eerst en het laatst met de Richy Ahmed remix van grote hit Sorry I Am Late. Klassiekers à la Last Day, Lüchttoorn en Schwindelig krijgen we niet te horen vandaag.

Op hetzelfde moment speelt éne EDX op het Organ Of Harmony waar Lost Frequencies vandaag al zijn vriendjes uitnodigt en zelf ook een liveset speelt. De Zwitser heeft zijn typerende Ibiza beats en progressieve trance al enkele jaren opzij geschoven voor populaire zomerse house à la Kygo en Robin Schulz, wat meteen de reden is waarom hij door Lost Frequencies werd uitgenodigd. We krijgen een onderhoudend zomerbarfeestje voorgeschoteld met aan het slot toch nog een resem van zijn klassieke remixen op onder andere MGMT (Electric Feel) en Fatboy Slim (Right Here, Right Now). Net zoals Vaal werpt de man er nog een techno-edit van Born Slippy tussen en sluit hij af met onuitgebracht materiaal dat best leuk klinkt.

Flashback naar Mainstage dan waar levende legende Erick Morillo zich aan een unieke daybreak session waagt. Vreemd genoeg is de Amerikaan voor het publiek op het hoofdpodium van Tomorrowland een onbekende. Hij zit nochtans al veertig jaar in het deejayvak en heeft als (ghost-)producer al tal van wereldhits op zijn naam staan zoals Donna Summers I Feel Love en de Madagascar-soundtrack I Like To Move It. Met zijn label Subliminal Records lanceerde hij onder andere Oxia, Umek, Steve Angello en zelfs Da Hool.

Op het podium etaleert Morillo vooral zijn technische skills door veel effecten te gebruiken en zijn vrolijke technolijnen regelmatig te onderbreken met herkenbare vocals zoals Raury & Jaden Smiths Losing Your Mind. Wanneer de toegankelijk techno plaats maakt voor zomerse junglejingles werpt de man Oxia’s Domino ertussen en afsluiten doet hij met Neil Youngs grootste hit. Het hoofdpodium loopt stilaan vol waardoor het volume best een pak omhoog mag. Het geluid van de vernevelaars is bijna luider dan de muziek zelf.

Onder het goedkeurende oog van een soort draak slash zeeslang palmen de boys van Bonzai Records vandaag Rose Garden in. Net zoals Pussy Lounge en Q-Dance is dat een niet te missen circus op Tomorrowland. Christian “Fly” Pieters en Marnik Braeckevelt houden als Bonzai All Stars een niet te stoppen jumpbeat aan en mixen de éne hit na de andere door hun hardstylespektakel alsof het niets is. The House Of House, Out Of Space, Sweet Dreams, Reaching Out, Three O’ Three, Traffic, Levels, Insomnia, Wide Open, Don’t Laugh, Explode, Café Del Mar, het passeert allemaal de kermisrevue. Enkel Franky Jones tekent niet present, die Bonzai-allstar amuseert zich te hard op Charlotte de Witte haar KNTXT-podium.

Eerder op de dag is gastvrouw Charlotte alles kapot aan het dreunen met hardtechno en acid op dat podium, een gigantische triomfboog onder de noemer Arch. Op het eerste weekend stond de Belgische technoqueen nog op Mainstage en daar was een hele goeie reden voor. De opkomst aan Arch is zo groot dat alle toegangswegen naar en van de omliggende podia volledig verstropt raken. Mensen geraken amper tot aan het podium en moeten vechten om niet in de omliggende poelen vol blauwalg te vallen. Enorm trots dat Charlotte de Witte zoveel volk op de been brengt, maar de sfeer is erg grimmig.

Vrij onterecht maar zeer welgekomen volgt er een gigantische volksverhuizing wanneer Charlottes set erop zit en de Britse schone Rebekah Parmar overneemt. Het bewijs dat niet zozeer techno als genre gigantisch populair is tegenwoordig, maar wel het figuur Charlotte de Witte op zich. Of vindt die exodus eerder plaats omdat Rebekah er met haar stalen poederkloten nog een schepje bovenop doet? Ze knalt tegen 140 toeren per minuut met veel breaks, distortion en trancebruggetjes alsof Robert Natus zich met deze set aan het moeien is.

Rebekah wisselt industriële hardtechno - nét geen schranz - af met duistere soundscape zoals Ministiks A4 en verrast met ondermeer Thomas Schumachers 1 2 3/4. We zijn getuige van de meest knallende en creatieve set van heel het festival. Het is zo goed vertoeven aan Arch dat de dansende Franky Jones vergeet dat hij al lang op zijn eigen Bonzai-podium moet staan voor een dj-set met zijn maatjes. In een vorig leven stond er op Tomorrowland elke editie een hardtechno-podium op het festival. Tegenwoordig moeten we het nog met één set doen. Fair enough, zeker?

Nu naar de camping om nieuwe sokken aan te trekken.

Lees ook...