Tomorrowland review dag 2.3 (29/07)

Door Sander Bral 10 augustus 2018

Tomorrowland biedt zoveel podia aan op zoveel verschillende dagen dat het bijna niet anders kan dat sommige artiesten verschillende sets spelen. Naast de ontelbare passages van den Dimi en de Mike geldt dat ook voor Nico Morano die vier keer aantreedt op deze editie van Tomorrowland en er nog drie officiële afterparties bij neemt. Op de allerlaatste dag van het festival speelt hij niet enkel zijn resident-rol uit op het Ketaloco-podium maar passeert hij ook in de gezellige Jupiler Brewery voor een setje en een snelle babbel.

Tijdens het eerste weekend van Tomorrowland host Nico Morano zijn eigen podium met onder andere Alex Niggemann en goede vriend Eelke Kleijn. Dat podium is naar eigen zeggen zijn speeltuin om onder andere nieuw onuitgebracht materiaal te testen. Maar het absolute hoogtepunt voor Morano op deze editie van Tomorrowland is de knoppen overnemen van Paul Kalkbrenner op Mainstage, waar hij afsluit met zijn eigen edit van Biceps Glue.

“De knoppen overnemen op het hoofdpodium van Tomorrowland van iemand met 2,2 miljoen volgers? Dat is bangelijk. Op Mainstage heerst een andere setting en verhaal dan hetgene ik doorgaans breng. Ik vind het dan ook heel erg knap dat Tomorrowland het aandurft mij daar te programmeren want ik pas mijn set niet aan aan het publiek daar. Het festival boekt mij voor wat ik doe, het zou verkeerd aanvoelen als ik dan iets anders zou brengen. Ik zit al negentien jaar in het vak en ik blijf me vasthouden aan mijn eigen verhaal.”

- Nico Morano

Terwijl Morano een zwoele edit van Spektrums Kinda New oplegt, worden we aangetrokken door kleine podia die we nog niet bezocht hebben. In de ondertussen legendarische Rave Cave is Rupert Harvey & JLN rustig aan het techhousen voor Coincidence terwijl Unclesand het iets steviger aanpakt voor FloorFiller in Cubanisto’s House Of Mask. De knetsende basistechno lijkt op het eerste zicht weinig interessant maar op een bepaald moment raakt het publiek toch in een zekere flow. Het voelt sowieso wel bijzonder aan om in een duistere club te staan dansen op een zomerfestival waar zeven zonnen schijnen.

Dat geldt ook voor de ondergrondse Cage waar Footworxx vandaag het verhaal der hardcore uit de doeken doet. MC Da Mouth Of Madness verwelkomt het publiek en bedankt het om zich open-minded op te stellen. Ruimdenkend moet je wel zijn voor éne Sei2ure die je beats van rond de 180 slagen per minuut om de oren blaast. De Nederlander stoeft met zijn technische kunde en gebruikt veel tempowisselingen en breaks in zijn hardcorefeestje. Serial Killer is één van zijn klassiekers, blijkbaar. Leuk om te zien dat het gabbertijdperk nog niet - volledig - is uitgestorven. De wacko skinheads van weleer zijn wel ver zoek, het hardcorepubliek heeft overduidelijk plaats gemaakt voor kleine jongetjes met Brasschaatkapsels.

Terug naar Morano dan, die Tulip vandaag mag afsluiten voor zijn maatjes van Ketaloco. De absolute eregast is niemand minder dan Gui Boratto, die het publiek verwent met een solo live-act. Door een minieme opkomst zorgt Boratto voor een heel leuk dansfeest waarbij op het einde van de set iedereen iedereen kent wegens collectieve euforie. Het festival is bijna gedaan en het is duidelijk dat het publiek zijn laatste kruit aan het verschieten is. Hoogtepunten zijn het altijd zeer welgekome Beautiful Life en de afsluiter van recente plaat Pentagram, 618, dat ook nu dienst doet als wrap-up. Ongetwijfeld één van de beste acts op dit festival.

“Mijn persoonlijke favoriet tijdens twee weekends Tomorrowland is Eric Prydz op zijn eigen Pryda-podium. Hij is nog één van de weinige deejays waar ik echt van onder de indruk ben. Hij is al mijn idool sinds de jaren negentig. Hij blijft zijn sound behouden en hij is tijdloos.”

- Nico Morano

Een bezoekje aan het favoriete Core-bos is ook op de laatste festivaldag een vereiste. Met The Magicians label Potion als gastheer is het van ’s ochtends tot ’s avonds zomers housen met onder andere The Magician zelf en Claptone als afsluiter. De electrosound van het Australische duo The Aston Shuffle bestaat al bijna tien jaar niet meer en dat weerspiegelt zich ook op het podium. De vrienden spelen vrolijke doch weinig interessante house met hier en daar een leuke twist maar doorgaans zetten de boys een vrij inspiratieloos techhouse-setje neer. Als NinetoesFinder de leukste plaat van je set is, kan je beter snel herbronnen.

Wat later op de dag sluit Hollywoodster Idris Elba ook af met die plaat in het vrolijkste bos ter wereld, al is het dan in de Carl Cox remix. Anders dan The Aston Shuffle en zelfs wat aangenaam verrassend brengt Elba wel een mooi verhaal in zijn summerhouse. De acteur oogst de vruchten van een succesvolle - ietwat typisch Britse - houseset voor een Core-podium dat nog nooit zo vol heeft gestaan. Volgend jaar een deejayset van Johnny Depp?

Aansluiten doet die andere grote Brit, Pete Tong, het gezicht en de stem van de legendarische BBC Radio 1 Essential Mix. De man bouwt verder op het elan van zijn voorganger, waardoor de massa die speciaal voor Idris Elba de brug naar het bos overstak, rustig blijft staan. Tong laat hoe langer hoe meer de funk wegsijpelen uit zijn set en zoekt iets duistere en diepere oorden op. Een set met een interessant begin valt in duigen wanneer zijn relaas zich ontpopt tot een repetetieve houseset met weinig schwung. Ook de leuke trancebruggetjes die hij introduceert vervallen in saaie anticlimaxen. Tot zover Pete Tong.

De steeds wederkerende zoektocht naar leuke trance op Tomorrowland brengt ons eerder de dag opnieuw op het hoofdpodium waar Markus Schulz instaat voor de allerlaatste daybreak session. De Amerikaan kiest voor knetsende trance met een hoge edm-kick en hier en daar een psytrance-intermezzootje tegen 138 toeren de minuut. Energy 52’s Café Del Mar is nooit ongewenst maar over het algemeen zijn we opnieuw getuige van een trancelegende die zich dringend moet herpakken.

Het is beter vertoeven aan het door paddenstoelen beladen Youphoria-podium waar Maceo Plex vandaag de plak zwaait met zichzelf en Stephan Bodzin als headliners. Overdag maken we ons op voor een deejayset van Kiasmos. Ólafur Arnalds, één van de grootste componisten van deze tijd, stuurt zijn kat naar Tomorrowland waardoor zijn maatje Janus Rasmussen er alleen voor staat om de eretitel Kiasmos te dragen. Rasmussen, aka Éomer son of Éomund, heeft goed naar Kölsch geluisterd en legt ook de epische soundtrack van Interstellar op, hetzij in de Butch & C. Vogt remix. De IJslander legt de éne hemelse plaat na de andere op en wordt samen met het publiek lyrisch wanneer Looped uit de speakers zweeft. Heel erg mooi.

Na de teleurstellingen van Super8 & Tab, Sander Van Doorn, EDX en Markus Schulz hebben we de zoektoch naar kwalitatieve trance overboord geworpen, enkel Yotto heeft zich als special guest op Anjunadeep kunnen bewijzen als meester in het ferm onderschatte genre. Tot we vrijdag op de Arch stoten, waar de crew achter het label VII een hele dag de lakens mag uitdelen.

Hoogst genoteerd staat psytrance-ambassadeur Astrix, die niet toevallig uit Israël komt, waar psytrance en goa misschien wel het meest populair is. Erg hoge toppen scheert de man echter niet. Hij kiest voor de ietwat houterige full on-stijl en de typische oosterse goa-elementen die het publiek verwacht, komen nauwelijks aan bod. Dan zorgen zijn Italiaanse vriend Alex Di Stefano, die de debatten op Arch opent, en zijn Schotse maat Will Atkinson die letterlijk en figuurlijk het einde betekent, voor meer vuurwerk. Van progressieve house naar retevette psytrance van hoge kwaliteit zoals parel Scot Projects U. Eindelijk goeie trance na drie dagen intensief zoeken.

Geen Tomorrowland zonder een verplicht bezoek aan papa techno, Sven Väth. De heer en meester van het Duitse Cocoon-label mag vandaag Atmosphere headlinen met andere kleppers zoals Len Faki, Richie Hawtin en Nina Kraviz. Väth slaagt er opnieuw in om een soort technoroes te veroorzaken in het publiek met niet eens de meest interessante individuele platen. Het is de manier waarop hij ze aan elkaar rijgt en zo een verhaal brengt dat je als technoliefhebber niet kan lossen. De technische storing verpest die roes wel even. Maar Väth lost dat op door Outlanders The Vamp even door de tent te laten knetsen. Hij is de titel papa techno nog steeds waardig.

Lees ook...