Dekmantel Festival 2018: Villalobos stelt teleur, Orbison maakt het goed (03/08)

De derde dag van Dekmantel Festival 2018 stond voor de boeg, met een enorm sterke line-up werd het kiezen of verliezen. Maar dansen zouden we zeker! Met de Dekmantel shuttle bus werden we rond 3 uur 's middags afgezet in het met zon overgoten Amsterdamse Bos. 

In dat bos deed Shanti Celeste ons als eerste swingen, dit deed ze met een set die van zomerige disco house evolueerde naar het techno spectrum. Shanti zorgde voor dé perfecte opwarming en als dit al zo gezellig was, begonnen we enorm uit te kijken naar wat dit weekend nog meer te bieden had voor ons. 

Voordat Villalobos de decks overnam deden we nog even een rondje op het festivalterrein. Eerst even naar de groene hoek tussen de bomen waar we de Boiler Room, de Selector Stage en de Green House vonden. In die serre was John Talabot trage exotische house aan het draaien. We bleven even staan maar gingen daarna de andere kant van het festival eens bekijken, daar stond midden in het veld de Red Light Radio-kerk die omsingeld werd door verschillende foodtrucks. Ook zagen we vanaf daar de UFO-stages, UFO 1 voor het hardere werk en de UFO 2 voor experimentelere sets. 

Terug bij de Mainstage neemt Ricardo het over van een Shanti Celeste die iedereen heeft klaargestoomd voor het diepere minimal werk van Villalobos. Zo begon de langharige Chileen zijn set ook voor een halfuur voor een zo goed als volle mainstage. Maar al snel schakelt hij over naar wat bekendere platen, C-Rocks Funky Dope Trakk, Let's Groove van George Morel. Ook passeerde er wat electro en acid, een combinatie die zeker juist kan uit pakken als het goed wordt uitgevoerd. Maar dat was niet het geval, door wat te veel wisseling en de slechte overgangen hield het ons niet echt geboeid. Hij kwam er mee weg omdat het Villalobos is en er al genoeg bezopen Britten rondliepen, maar eigenlijk zou het niet mogen.

Na een snackbreak gingen we terug naar dat groene huisje in het bos. Daar was Palmbomen II (live) de bloemetjes aan het buiten zetten met z'n typische 80's sound. Hij ging niet gierig om met vintage drumcomputers, de 303 en andere synthesizers. Zuinig om gaan met z'n galmbakskes deed hij ook niet, hierdoor werd die eind jaren 80' begin jaren 90' vibe extra benadrukt. Zijn plaat Leo/Mirjam die hij uitbracht op het label van het festival met z'n trouwe kompaan Betonkust zorgde voor een bijna even fantastisch gevoel als toen je voor de eerste keer je Playstation 1 opstartte.

We gingen terug de heilige plaats der Red Light Radio, daar stond John Talabot alweer. Tijdens het festival spelen verschillende artiesten meerdere sets, leuk voor fans maar ook als je een set zou hebben gemist. Dit keer werd John vergezeld door Dani Baughman, label manager en A&R van Talabot's Hivern Discs. De twee zorgde voor een interessante mix van Italo, disco, breakbeat en house, maar ook dat exotische van zijn vorige set zat er in. Een zeer afwisselende en boeiende set waar zelfs Belpop klassieker Love In Motion van 1000 Ohm voorbij kwam. 

De Mainstage werd op dit moment ingepalmd door een dj set van het Duitse duo, Modeselektor. Sinds de stop van Moderat zijn Bronsert en Szary zich weer volledig aan het focussen op hun dj-sets. Misschien wel de technisch sterkste set van het festival, de ecletische mix van electro en techno waar bij ze zelf extra loops (sirenes!), drums en effecten aan toevoegen. De twee huppelde heen en weer (en soms op de dj booth) tussen rustige melodische breakdowns en zware bombastische drops.

De zon was intussen onder gegaan en wij vertrokken richting Joy Orbison die tussen de bomen op de Selectors Stage aan zijn afsluit-set was begonnen. De omgeving en de dj booth (lees: schuur) werden minimalistisch uitgelicht terwijl rookmachines een mistbank vormden in het publiek. Joy O voegde daar een arsenaal aan breakbeat, UK garage en jungle toe. Hij hield het nog wat rustig en experimenteler in het begin van de set, de boel was nog niet helemaal losgebroken zeg maar.
We zagen onze kans om naar de Greenhouse te gaan voor de enige meer traditionele band van de dag, Thundercat.

We bleven twee nummers kijken en die waren zeker goed maar de experimentele jazz was voor ons toch een iets te gewaagde keuze. Volgens ons zouden ze hem misschien beter gewisseld hebben in de timetable met Palmbomen II. Het festival stopt namelijk om elf uur s'avonds, we wouden dat laatste uur toch liever wat dansen dus renden we snel terug naar de overkant bij Joy O

Bart Heemskerk

Daar was het tempo wat omhoog gegaan net zoals het energie level, meer mensen stonden te dansen. Joy speelde daar goed op in met een onbekende garage remix van de klassieker Meet Her At The Love Parade. Ook horen we wat Afrikaanse invloeden in een aantal tracks om iedereen in beweging te houden voor de laatste versnelling. Die laatste vitesse was jungle, met nog hardere en snellere breaks zorgden hij ervoor dat er echt niemand meer zou stil staan. Het afscheid was een track/gedicht van James Massiah op de Dekmantel Selectors-release van Orbison zelf. Een heerlijk opbouwende set die ons bleef boeien!