Nostalgie met Front 242, Gary Numan en Cherry Moon op Lokerse Feesten (11/08)

Depeche Mode, The Prodigy, DAF, Zombie Nation en The Ramones. Het is maar een kleine greep uit de vele band t-shirts die te zien zijn op een avondje Lokerse Feesten met Front 242 en Gary Numan in de hoofdrollen. In de vele moshpits is ook een halfnaakte man met een gigantische Rammstein-tattoo te zien en er lopen ook enkele verloren zielen rond die duidelijk fan zijn van ABBA of het Franse melodische houselabel Hungry Music. Om maar even een beeld te schetsen wie er zoal voor een groot zwartzakkenfeest naar Lokeren afzakt.

Zwartzakken van het eerste uur zijn Gary Numan en zijn podiumband, hoewel ze niet uitgedost zijn in het zwart maar in de saaiste kleur tot noch toe ontdekt, beige. De vergeten newwave-legende en zijn band brengen al dan niet verrassend een steengoede set en bewijzen zonder twijfel de meest kwalitatieve act van de dag te zijn.

Het collectief krijgt exact één uur de tijd om het rijke oeuvre van Numan uiteen te zetten. We krijgen een mix van cheesy synthpop, knallend gitaargeweld en dansbare newwave in onder andere The Fall, Halo en Here in the Black. Het kwartet achter Gary bespeelt percussie, software, synthesizers, bass, gitaar en af en toe wat backing vocals terwijl de ster van de avond instaat voor de danspasjes en het melancholisch gekeel. Tijdens A Prayer for the Unborn neemt Numan zelf ook even een bassgitaar in de hand en nadien springt dertienjarig dochterlief Persia het podium op voor het epische engelengezang in My Name Is Ruin. Sterk hoor.

Na een matig onthaalde hit Cars in het midden van de set is het na één uur muziek nog op de klok kijken of grootste hit Are ‘Friends’ Elecric er nog door gaat komen. Het antwoord is ja, hoewel het afsluiten met je bekendste plaat altijd wel wat aanvoelt als een noodzakelijk kwaad. Na dit steengoede optreden is het even smullen van de Lokerse peirdenwuist en genieten van de doorwinterde deejay die zowaar M’s Pop Muzik oplegt.

Vooraleer Front 242 er aan begint, is er een shift in het publiek te zien. De zwartzakken met midlifecrises en tienerdochters maken plaats voor iets minder afgelikte zwartfrakken wiens kinderen nog in hun schouders passen. In tegenstelling tot Numan hangt Front 242 zijn concert niet op aan de grootste hit. Headhunter is uiteraard zeer aanwezig in het geheel maar doet dienst als afsluiter noch bisnummer en voelt minder aan als een verplicht nummertje om je publiek te paaien.

De twee gemaskerde artiesten op software, keys en percussie máken het optreden van Front 242 terwijl de relevantie van mc’s Jean-Luc De Meyer en Richard “23” Jonckheere wel in vraag gesteld mag worden. Het lijkt wel alsof De Meyer vergeten is hoe hij moet bewegen op de beat waardoor zijn houterige bewegingen er erg onhandig uitzien tijdens het ironische Im Rhythmus Bleiben. Richard 23 dan kan je het beste vergelijken met Sergio Quisquater in zijn hoogdagen. Toch weet het tweetal heel veel sfeer te brengen en bewijzen ze ook hun muzikale inbreng door hier en daar achter de synths te gaan staan. Iets meer instrumentale stukken zijn welkom, maar de mc’s weghalen uit deze act is dan ook weer ondenkbaar.

Muzikaal uit zich dat naast Headhunter in een agressief relaas met onder andere Body to Body, Triple X Girlfriend en Loud. Het publiek doet goed mee en start regelmatig een soort vredelievende newwave-moshpit op. Ook visueel is Front 242 een spektakel met de dynamische oorlogsscène tijdens Don’t Crash als absoluut hoogtepunt. De passage van Front 242 is niet op elk moment even interessant, maar het collectief bewijst wel dat het nog steeds bij de grootste der electronic body music hoort.

De afterparty op het hoofdpodium wordt in gang getrapt door Zaki zijn gasten, 2manydjs. Met hun zogenoemde liveshow brengen de Gentse broertjes een uur leuke plaatjes waarvan ook de platenhoezen in elkaar worden gemixt op het grote scherm. 2manydjs begint sterk met heel wat elektronisch geweld van onder andere Green Velvet, Mr. Oizo, Riton, KiNK en Carl Craig en speelt aan het einde van de set meer in op de überclassics van Technotronic, Shakedown, New Order maar evengoed Bee Gees - voor de gelegenheid omgetoverd tot Dee Wees -, Guns N’ Roses en zelfs Metallica. De grote afwezige van de avond is Zaki zijn favoriete artiest, David Bowie.

Dan gaat er een fenomeen van start in Lokeren en zien we opnieuw een shift in het publiek. De zwartzakken met kinderen zijn intussen al lang naar huis en ook de hipsters die bij 2manydjs vanuit het niks kwamen opdoemen, moeten even gas terugnemen. Voor de thuismatch van Cherry Moon Legends komt er een nieuwe horde zwartzakken opzetten van het type dat het wellicht nooit tot kinderen geschopt heeft. Yves Deruyter, DJ Ghost en Youri Parker worden op handen gedragen en brengen hun fans terug naar de hoogdagen van de bekendste Lokerse club ooit, Cherry Moon.

Net zoals een week eerder op Tomorrowland gaat het trio van start met wellicht de beste en meest legendarische schijf uit hun platenkoffers, The House Of House. Wat volgt is een hardstyle-relaas van twee uur lang waar ook de vrienden van Bonzai Records niet ontbreken en een hele resem techno- en tranceclassics de set halen. Spastik, Universal Nation, Sandstorm, Kernkraft 400, Lethal Industry, No Good, Three O’ Three, Pull Over, Wide Open en Confusion. Leuk feestje hier onder de Perseïdenstorm waar niks van te zien is.

Na afloop verhuizen de Cherry Moon Legends naar de buren van Red Bull Elektropedia waar Deruyter uitpakt met Spokesmens Acid Creak en DJ Ghost een knallend techno-einde breidt dankzij ondermeer Faithless, Len Faki en Jeff Mills. “Merci Cherry Moon”, meent den Ghost. “Merci!”.

Coverfoto Front 242 © Sven Dullaert