Pukkelpopreview #3: Castello

Hét Pukkelpop-podium voor de meerwaardezoeker staat terug op zijn originele plaats van haar ontstaan in 2012.

Nieuw dit jaar zijn de indie- en rockafterparties met schoon volk achter de knoppen zoals Stijn Van De Voorde, Eppo Jansen, Bram Willems en uiteraard het bijzonder explosieve Goe Vur In Den Otto. Veel interessanter zijn de elektronische liveperformances met op donderdag het drieluik James Holden, Kiasmos en Bicep in de hoofdrol.

Techno- en houselegende James Holden vertoeft al enkele jaren in hogere sferen. Op Pukkelpop 2014 haalde hij nog verschroeiend uit met zijn kersverse live-formatie met drummer. Een jaar later bracht hij een intieme ambient-sessie met Camilo Tirado naar het exentrieke Antwerpse stadsfestival Over Tijd. Enkele jaren later zien we dat zowel de drummer van 2014 als Tirado terug op het podium zitten. De man op de saxofoon en het meisje met de klarinet maken het vijkoppige The Animal Spirits rondom Holden compleet.

Een combinatie van die fenomenale liveshow van vier jaar geleden en de intieme hoogmis met Tirado is waar deze show om draait. Die laatste zijn hippiegehalte heeft blijkbaar indruk gemaakt op Holden want de kortgewiekte technoster heeft intussen haar tot op zijn gat en bespeelt zijn synthesizers zowaar in lotushouding, voor degenen die zich afvragen waar James zijn benen gebleven zijn. Ook muzikaal zit er een spanningsveld tussen de vorige liveshows die van een soort kosmische soundscape ontsporen in een gevaarlijke trip doorheen het oerwoud. De tien minuten durende publieksfavoriet Renata werkt nog steeds tien minuten als publieksfavoriet en het geweldig meeslepende The Caterpillar’s Intervention moet het grootste feest tijdens deze liveset zijn.

Holden en de zijnen gaan al een kwartier over tijd - ze zijn nochtans op tijd begonnen - en mogen dus enkel de intro van Go Gladly Into The Earth spelen tot grote spijt van het vijftal. Ook tijdens Thunder Moon Gathering gaat het even mis wanneer de bandleden twijfelend verder jammen en vragend richting hun meester kijken. “I have to turn it off and on again”, lacht Holden terwijl hij zijn machinerie heropstart.

James Holden & The Animal Spirits moet dringend opkrassen zodat de formatie achter Kiasmos op tijd opgesteld raakt. Voor de deejayset op Tomorrowland vond één van de grootste muzikale genieën van onze tijd - Ólafur Arnalds - geen tijd om richting België af te zakken maar voor een liveset op Pukkelpop laat hij zijn maatje Janus Rasmussen niet aan zijn lot over.

Er is ook wel een duidelijk gradatieverschil tussen een deejayset en het livegebeuren met gepersonaliseerd lichtspektakel. Grootste hit Looped komt in beiden voor maar met Blurred, Bent en Burnt geeft Kiasmos een extra grote visitekaart af op Pukkelpop. De overdaad aan moving heads achteraan het podium maken het effect van de subtiele laser-vierkantjes een beetje stuk. Maar goed, een pover lichtspel is misschien wel wat deze muziek verlangt. Pure melancholie die in de climaxen met breaks durft spelen. Een zeemzoete compositie met zowaar een letterlijk knallend slot. Confetti? Bij Kiasmos? We maken hier nog iets mee.

Eén van de best onthaalde albums in de undergroundscene van vorig jaar moet Biceps debuut Bicep zijn. Eind december werd de daarbij horende liveset voor een eerste keer in België voorgesteld in Antwerpen en de maanden die daarop volgden toerde Bicep rustig verder met dezelfde show. Zo ook op Pukkelpop, waar de lichtshow en de audiokwaliteit toch net iets beter tot zijn recht komen dan in een Antwerpse pop-up-club.

Het Noord-Ierse duo hoeft technisch en visueel eigenlijk niet veel te bewijzen op het podium want zolang ze drie vierde van hun debuutalbum brengen, is iedereen tevreden. De boys hangen lekker dicht bij elkaar over de knoppen te nerden terwijl een gigantisch ledscherm de spierballen letterlijk laat rollen. Naast albumpareltjes Orca, Glue en Aura komen opnieuw klassiekers Just en de Higher Level remix netjes aan bod alsook het explosieve Metro. Een overvolle Castello geniet van begin tot eind van deze set en mogelijk zijn we getuige van het meest energieke feest in deze tent. Wanneer de geweldige liveversie van Opal het slotakkoord van dit concert vormt, spreekt de reactie van het publiek boekdelen. Alweer een meesterwerk.

De dag nadien zijn de twee belangrijkste passages in Castello die van BeraadGeslagen en David August. Het meest bizarre concert van heel het ge-Pukkelpop moet het Vlaams-Nederlandse duo BeraadGeslagen zijn. STUFF.-drummer Lander Gyselinck en Fulco Ottervanger van onder andere De Beren Gieren nemen enkele honderden vroege vogels mee richting vreemd ochtendexperiment. Het duo staat met percussie, keys en machinerie volledig in het midden van Castello voor een soort van driehonderdzestiggraden-ervaring. Op een gegeven moment krijgt vocalist Ottervanger - die naam ook - het publiek zelfs zo ver om op slakkentempo cirkeltjes rondom het podium te draaien. Gezellige boel hier.

Van courante conservatoriumbezoekers met een hoogopgeleid hipstergehalte kan je van BeraadGeslagen een soort van hautain houding verwachten waarbij ze neerkijken op het publiek dat hun passage op Pukkelpop niet volledig begrijpt. Die zijn er zeker want naarmate het einde van het concert sijpelt Castello zachtjes leeg. Mooi dus om te zien hoe bescheiden en dankbaar het duo zich opstelt voor de liefhebbers die wel blijven kijken naar dit luisterspel. Dankzij de teksten in Suikerbeat wordt het zelfs licht filosofisch en het slot staat in het teken van een hoekig dansnummer dat van de hand van Pomrad zou kunnen komen. Zelf beschrijven ze het als Nedersteprock. Dank aan BeraadGeslagen voor deze in-your-face ochtendgymnastiek.

Later die dag staat de Duitse David Nattkemper of David August voor de neus van het Castello-publiek. Met het verwijderen van zijn liveband en met zijn laatste ambient-langspeler DCXXXIC A.C. vers in het geheugen, is het toch even afwachten wat deze eenmansshow met zich meebrengt. Het feit dat de jongeman er alleen voor staat valt nauwelijks op aangezien hij een orkest op zichzelf vormt. Zijn muziek wordt via software gestuurd, dat wel, maar voor de rest doet hij het knoppentoveren, synthesizer spelen, gitaar behandelen en zingen volledig alleen. Getalenteerde knaap in ons midden.

Ondanks zijn laatste ambientalbum van begin maart bespeelt August vooral zijn oude stijl van zeemzoete melodieën en downtempo house. Heel ingetogen brengt de man een uurtje muziek voor een publiek dat eigenlijk nooit de aandacht verliest en hier en daar zelfs durft te dansen. De prachtige single D’ANGELO is zowat het enige dat hij het publiek op een zilveren plateau aanbiedt. De rest van de setlist is één groot giswerk.

Van duistere zelfreflexie naar het leukste dansfestijn van het festival in enkele minuten tijd. August en zijn machinerie maken plaats voor de meest vrolijke Noor op deze aardkloot, Todd Terje. De man werpt lekkere nu-disco en electrovibes door elkaar en creëert één groot dansfestijn in de tent. In tegenstelling tot zijn collega-paljassen die het publiek op Main Stage aanspreken met ‘Brussels’ of in het Frans proberen te spreken, heeft deze Noor wel zijn huiswerk gemaakt. Of denk je dat Superdiesels Ticket Naar De Zon toevallig als laatste schijf in zijn platenbakken zit?

Op de laatste dag van het festival is het vijfkoppig collectief rondom Maribou State de belangrijkste reden waarom je in Castello moet zijn. Breinen Chris Davids en Liam Ivory hangen gepassioneerd boven de knoppen en bespelen de bassgitaar terwijl de percussionist er subtiel op los klopt. Aangevuld met studiozangeres Holly Walker en een zot die zowel gitaar, keys als tribale percussie hanteert, zijn we getuige van de complete liveband die we bij nader inzien misschien tóch wel gemist hebben bij David August.

Maribou State is zonder twijfel het mooiste concert op dit festival. Al wie nog durft te beweren dat elektronische muziek het hart niet kan raken, mag zijn hoofd en ter aanvulling alle andere ledematen snel terug het zand in duwen. Zoals wel vaker zijn de meeslepende intrumentele stukken meer bijzonder dan de echte songs. Ook wel omdat men het bij de PA blijkbaar moeilijk heeft om de stemverheffingen van Walker goed af te mixen. De vertwijfelde vocals maken het slotstuk van Steal en Midas minder episch dan het zou moeten zijn.

Niet echt een prioriteit maar wegens de klucht op het hoofdpodium die Kendrick Lamar heet sukkelt er heel wat volk ’s avonds terug Castello in voor de liveband achter de Britse deephouse-prins George FitzGerald. De man trommelt twee kompanen op met drums en synthesizers om zijn door software ondersteunde deejayset tot leven te brengen in onder andere het prachtige Burns. Voor hitje Circles als bis doet hij dan weer beroep op een bevallige zangeres om het publiek in extase te brengen. George FitzGerald live? Ik zeg niet neen, ik zeg niet ja.

Coverfoto Kiasmos live