Horst dag 1: Dansen in het bos met AliA, DJ Python en meer

Door Wannes Cuypers 08 september 2018

Horst is zonder twijfel het leukste, meest magische en vooral ook mooiste festival dat ons land rijk is. Natuurlijk weten de meesten van ons dat wel na 5 edities, maar laten we het toch nog even bevestigen.

Horst

Om afscheid te nemen brengt Horst ons een extra festivaldag én extra podium. Voor deze podia gaan ze steevast in zee met architecten, wat vaak indrukwekkende resultaten oplevert. Hoewel de podia nog steeds met kop en schouders boven de concurrerende festivals uitsteken (letterlijk omdat ze soms twee verdiepingen hebben, maar ook vooral figuurlijk), zijn de podia dit jaar iets minder imponerend. Het lijkt alsof Horst drie podia met hetzelfde budget heeft moeten maken, als waar er eerder maar twee uit kwamen. Of dit een goede keuze was van de organisatie, is maar de vraag. Langs de ene kant betekenenen meer podia meer artiesten, wat doorgaans een leuker festival oplevert. Maar langs de andere kant is de 'wauw'-factor ten opzichte van de podia op de vorige editie verkleind.

Genoeg gelul over de infrastructuur (Horst, jullie zijn nog steeds een pak unieker én leuker dan alle concurrentie, dus trek het je niet aan), veel belangrijker is natuurlijk wie er in die infrastructuur speelt. AliA het Leuvense wonderkind en protégé van Lefto (wat volledig terecht is) mocht de Forest Floor openen. Een podium dat overdag aanvoelt als een gezellig stadsfestival en 's nachts de kenmerken krijgt van een illegale rave in het bos. Zoals het een goede openener beaamt startte AliA voor vijf man en een paardenkop en was de gehele dansvloer gevuld tegen haar laatste half uur. We hebben het al meermaals geschreven: deze dame is de toekomst. Nog nooit heeft ze een slechte set gespeeld, altijd kan ze zich perfect aanpassen aan het publiek en de heersende vibe. Heerlijk.

AliA gaf de decks over aan wie volgens de programmatie Sassy J zou moeten zijn, maar werkelijk DJ Sports wasHelaas brak deze de opgebouwde vibe weer wat af. Met zo'n drukke programmatie hadden we niet de tijd hem de kans te geven om ons terug te overtuigen en zijn we meteen naar Victor De Roo gerend op de Final Stage. Hij maakte gebruik van een erg lange opener om het publiek rustig aan naar zich toe te trekken en alle tijd te nemen om zijn set op te bouwen. Zeer leuke set, houd een oogje op deze man.

Ssaliva begon na Victor De Roo aan zijn live set. Met een aantal uitstekende releases op Slagwerk en Jj Funhouse keken we enorm uit naar wat deze Luikenaar ons live zou brengen. Helaas was dat nogal teleurstellend. Voor de oren was het ongeveer wat we verwachtten: dromerige soundscapes met pompende bassen om het te versterken. Maar bij een live-act rekenen we doorgaans op iets meer actie dan bij een dj-set. Alleszins niet minder. We zien liever een dj die zich amuseert en met een goede platenkeuze een connectie met het publiek krijgt dan een live-act die achter zijn laptop een sigaret staat te roken en om de minuut eens aan de reverb-knop op zijn mixer draait.

Na deze domper gingen we weer terug naar onze favoriete spot in het bos, waar ondertussen de echte Sassy J begonnen was. Ze bracht een leuke set met wat obscuurdere Afrikaanse klanken. Leuk dansen, maar niet zo leuk dat het zweet er van af liep.

De Lakeside Dancers Club, het onofficiële hoofdpodium, was qua architectuur veruit het indrukwekkendst. Helaas was het zo gemaakt dat het vrij snel vol zat. Ongetwijfeld een bewuste keuze van de architect, maar voor ons festivalgangers niet heel erg leuk. We gingen dus ruim op voorhand aanschuiven om Hunee te kunnen bewonderen. Nu valt ruim op voorhand op post staan best goed mee wanneer er een feestje met Optimo aan de gang is. Stevige house, soms iets te techno-achtig voor de sfeer die er heerstte, maar over het algemeen een leuke set die iedereen aan het dansen kreeg.

Hunee was wat een teleurstelling. Nee, hij draaide zeker geen slechte set, maar onze verwachtingen waren wel extreem hooggespannen voor deze meneer. Die verwachtingen heeft hij niet volledig kunnen invullen. Ook waren de bassen heel luid (tevens in de Final Stage), wat Hunee's obscure disco reduceerde tot een kick-en-bas-patroon. Jammer.

Tja, wat doet een mens als een artiest tegen valt? Terug naar zijn favoriete plekje in het bos natuurlijk! Raphaël Top-Secret was daar bezig aan een set die ondertussen al behoorlijk in vuur en vlam stond. Funky italo house en disco lieten niemand nog stilstaan (de kou was natuurlijk ook een extra motivatie om te dansen). We haastten ons tegen het einde van zijn set naar de Final Stage, waar Detroit-legende DJ Stingray ging beginnen.

Lage frequenties zijn natuurlijk belangrijk bij techno, maar ook hier waren die echt wel te luid. Van DJ Stingray's set bleef niet veel meer over dan een 4/4 kick-patroon. Wel viel nu extra hard op hoe origineel deze man is binnen de techno, want dit patroon variëerde doorheen de set en leek soms zelfs een andere maat aan te nemen. Goede set, maar slecht naar de luisteraar gebracht door de technici.

Binnendringen in de Lakeside Dancers Club voor Job Jobse was een onbegonnen zaak. We pasten dus en liepen terug naar het bos voor DJ Python. Om een onbekende reden (licht ons alsjeblieft in in de comments) waren ze met twee. Hoe dan ook, ons hoor je niet klagen, want wat een set! House, Garage, Reggaeton, ...  Zalige set, afgewisseld tussen cdj en rasechte vinyl, perfect gemixt en een zalige platenkeuze. Een heel mooie afsluiter voor onze eerste dag Horst.

Lees ook...