Het festivalseizoen stevig afsluiten op Laundry Day (01/09)

Door Annelies Rom 19 september 2018
Nog een laatste keer de dansbenen bovenhalen

1 september, normaal de meest gehate dag van het jaar, werd voor één keer toch iets minder gehaat. Op deze dag, ondertussen al een week geleden, vond dé afsluiter van de Belgische festivalzomer plaats. Festivalgangers konden zich nog één laatste keer gaan uitleven in Antwerpen op Laundry Day.

De stages waar meteen al het meeste volk stond, waren de drum and bass stage en TopNotch. Die laatste deed ons terugdenken aan de feestjes van toen we zestien waren, dus bleven we liever niet te lang rondhangen. Al moesten we toegeven dat Sevn Alias op Laundry Day beter klonk dan op de Lokerse Feesten een maand geleden.

De drum and bass stage echter, behoorde meteen tot één van onze favorieten. Met namen als Fox Stevenson, Maduk en Murdock had deze stage de ganse dag een hele hoge Liquicity-factor, en dat vonden we helemaal niet erg.

Fox Stevenson kreeg het publiek zo erg aan het dansen, dat hij zelfs een orginele versie van a-ha's Take On Me tussen zijn set durfde te gooien. Ook Maduk gooide speciale nummertjes als In The End van Linkin Park en The Pretender van Foo Fighters in de mix. Maar the people of Laundry Day vonden dit helemaal niet erg, zij bleven doorfeesten.

De stages waar dan opvallend weinig volk op af kwam, waren de Bacardi stage en de Labyrinth Club stage. Bij die eerste moesten Team Damp en Soul Shakers het doen met enkele tientallen dansers, waar Kapibara een bijna lege Labyrinth Club voor zich moest nemen. 

Al werd dit goedgemaakt naarmate de avond vorderde, hoe kan het ook anders met namen als Booka Shade en Fritz Kalkbrenner. Toen zij begonnen te spelen, leek het publiek wakker geschud te zijn en stond de Labyrinth Club stage voor die laatste uurtjes toch even stampvol. 

De Ampère stage, daar bleef het altijd even druk, met kleine hoogtepunten tijdens de sets van Bjarki, Ben Klock en Richie Hawtin. Zij bewezen elke keer weer dat een industriële omgeving helemaal niet nodig is om te kunnen dansen op techno. Ze warmden het volk ook al even op voor de afterparty in de Antwerpse Ampère, waar Bjarki, Gabriella Vergilov en A. Brehme hun tweede set van de dag speelden.

De Fire Is Gold-stage had duidelijk wat moeite. Doordat zij met liveacts werkten, bleef het volk nooit echt hangen tussen de optredens, daarvoor duurden de soundchecks altijd net iets te lang. Zo moest Kai Wén, die vorig jaar de Nieuwe Lichting van Studio Brussel nog won, optreden voor amper vijftig man. Ook bij Stikstof ging het dak er deze keer niet af, of dat kwam misschien omdat er helemaal geen dak was?

Ook de soundcheck van blackwave. duurde ons net iets te lang. Bijna hadden we er genoeg van, toen ze twintig minuten te laat toch begonnen aan Big Dreams. Maar die grote dromen werden deze keer toch niet helemaal waargemaakt. Goed optreden, dat wel, maar de sfeer zat er niet helemaal in. Afsluiter Roméo Elvis had samen met Le Motel iets meer succes, maar om hen echt te zien knallen, raden we u aan om volgend jaar een ticket te kopen voor het echte Fire Is Gold festival.


©DANILL

Prijs voor de origineelste en gezelligste stage ging dit jaar naar de Super 8-stage. Hier kon je gaan poolen en kickeren tussen de discoplaatjes en als je daar geen zin in had, dan hadden ze een heerlijke lounge spot voorzien, waar je tussen het dansen door even kon gaan uitrusten. 

Ook dit jaar zorgde Laundry Day dus weer voor halfvolle stages en overlopende stages. De nieuwe opstelling is een leuk concept, maar deze editie bewees nog maar eens dat deze lang niet altijd werkt. 

Lees ook...