Maurice Fulton, DJ Bone en San Soda heersen op magnifieke dag 2 van Horst

Dag 2 van de laatste keer het mooiste festival van ons land. Goed uitgeslapen, goed gegeten en beetje gewassen betreden we extra vroeg de weide. Van een laatste editie moet je immers ten volle genieten, niet?

Bij het wachten op bandjes en binnen komen kunnen we al dansen op de heerlijke classics van Exalt. Helaas moeten we ons naar de andere kant van de weide haasten om Moodprint te zien in de Forest Stage.

We zagen Moodprint in het verleden al enkele keren en kunnen niet ontkennen dat dat meestal wat teleurstellend was. Maar nu! Hij toonde zich de ideale opener die iedereen langzaamaan wekte en vervolgens aan het dansen bracht. Met dit dansen zijn we trouwens de 11 uren erna niet meer gestopt.

Om bij eigen kweek te blijven, trokken we naar de Final Stage voor Kong & Gratts. De heren waren bezig aan het behoorlijk hevige hoogtepunt van hun set met een fijne selectie acid house. Later evolueerde de set naar wat rustigere vibes, maar steeds bleven ze het publiek boeien.
Ze gaven de booth over aan Octa Octa. Zij speelde een liveset die op zich leuk en opzwepend was, maar zorgde voor een iets te groot dipje na de heren voor haar.

Maar dan was daar Maurice Fulton. Deze man stond aan de wieg van house en kwam zijn kennis nu tentoonspreiden. Wat een vibes bracht hij twee uur lang zonder stoppen. Voorlopig de beste set van Horst.

DMX Krew, zowat het house-neefje van Aphex Twin, speelde na Maurice Fulton een liveset. Hoewel we grote voorstander zijn van live elektronische muziek, hebben we op Horst al gemerkt dat het toch vaak minder leuk en dansbaar is, zeker tussen dj's in. Bij DMX Krew vreesden we wat voor het ergste gezien hij soms behoorlijk ingewikkelde en gestoorde beats uit zijn knoppen tovert. Die angst bleek allesbehalve gegrond te zijn. Hij speelde een uur lange vrolijke melodietjes op zijn synths, met leuke beats om iedereen aan het dansen te houden.

Op naar de Forest Stage om het begin van Fett Burgers vier uur durende set mee te maken. Dit was wat een domper. Op zich speelde hij leuke platen, maar ze waren zelden goed ingemixt en sloten niet altijd aan. Wanneer hij een sfeer wist op te bouwen was deze even snel terug afgebroken door een volgende plaat.

Al de hele dag hoorden we mensen vertellen dat DJ Bone dé ster van de dag zou worden. Hij speelde in de Lakeside Dancers Club, een podium dat door zijn unieke architectuur ook redelijk gelimiteerd is qua capaciteit. We besloten dus goed op tijd er naar af te zakken. Zo maakte we nog een stuk Avalon Emerson mee. Zij speelde een leuke set die de balans kon opmaken: ze speelde heel wat techno, maar gooide er regelmatig menselijke elementen of wat meer grooves in om het interessant te houden.

Dan was het dus tijd voor de ster van de avond: DJ Bone. Net als DJ Stingray gisteren is deze heer één van de technolegendes uit Detroit. We hebben het niet altijd voor techno en zeker op een festival als Horst lijkt het misschien zelfs wat misplaatst te zijn, maar wat. een. set.
De hype was zonder meer gegrond, want DJ Bone speelde een ongelooflijk straffe set. Techno, uiteraard, maar met alle soorten muziek erdoor heen. Meermaals toonde hij ook zijn fader-skills. Waar het constant stilleggen van de muziek doorgaans als irritant ervaren zou worden, was het bij DJ Bone alleen maar extra groed. Petje af voor deze meneer.

Met pijn in het hart besloten we toch ook nog even een kijkje in de Final Stage. Hier was San Soda op professionele wijze het dak eraf aan het blazen (moeilijk met een tent die enkel dak is, maar San Soda kan het). Onze hartpijn was meteen verdwenen en we konden nog een uurtje dansen op zijn heerlijke vibes. Om 2 uur werd het feestje abrupt gestopt. Gedaan is gedaan. Dat San Soda het podium afliep en de geluidstechnieker €500 van zijn gage voorschotelde om nog één nummer te mogen spelen siert hem wel enorm. Maar nee is nee, (zeker bij geluidstechnici). Daar dus het mooie einde van dag 2 op Horst.