Review Draaimolen Festival 2018 (15/09)

Door Sander Bral 18 september 2018

 

In theorie zijn er om klokslag twaalf uur al vijf artiesten bezig op evenveel podia maar daar is in de praktijk nog niet heel erg veel van te zien. Medewerkers zitten nog niet aan de inkom, op drie van de vijf podia is men het geluid nog aan het testen, het publiek helpt mee flightcases verplaatsen, een bulldozer is nog enkele paden aan het verleggen, bij de craftbeerstand van De Witte Molen twijfelen ze om al dan niet een vuilzak aan de buitenkant van het kraam te hangen en Eefje De Visser is aan het soundchecken op Job Jobses Strangelove Area 2. Samengevat, de organisatie van Draaimolen Festival 2018 strijkt nog even enkele plooien glad terwijl de vroege vogels het fantastische terrein kunnen verkennen.

In het Tilburgse bos van Charlotte Oord ligt een gigantische vlakte die Mainstage heet en waar warempel al iets te beleven valt met Pieter Jansen en Tsepo rug aan rug aan de knoppen. Tsepo heeft het verlies van zijn oude residency in de vergane club Trouw ondertussen een plaats gegeven en ziet er vrolijker uit dan ooit aan de zijde van Jansen. Een duo Nederlanders dat soundscape en bosgeluiden richting publiek laat zweven. Best leuk.

Job Jobse krijgt de eer om niet één maar twee podia te cureren op Draaimolen. Op zijn Strangelove Area 2zet hij vooral in op liveshows en in Area 1- letterlijk tussen de bomen - wil de man de electrosound van vroeger terug boven halen. Met dat laatste mag naamgenoot Job Sifreal meteen beginnen. Terwijl het eerste vallende eikenblad van het jaar gespot wordt, brengt de man een duistere samenstelling van synthpop, vuile electro en industrieel zwartzakkenexperiment op een laag tempo. ‘Loomstep’ klinkt het ergens in het publiek terwijl een medewerker nog een ladder tegen een boom zet om een extra stroboscoop omhoog te hangen.

Uiteindelijk is men er ook in geslaagd Strangelove Area 2 in gang te trappen met de Private Hearts Special van Elias Mazian, Fenna Fiction en Luc Mast, alhoewel die laatste niet onmiddellijk present tekent. Een kalm luisterspel van ambient en zwoele melodieën is het verdikt. Ook heeft er iemand alle bloemetjes uit het bos geplukt en wild verspreid over de dansvlakte. Aromatisch.

Volledig aan de andere kant van het festival stoten we op The Parking Lot, ongetwijfeld het meest favoriete podium voor vele bezoekers dankzij het visueel spektakel en een hele dag lang ronkende technobeats. Aan de knoppen éne Resom uit Leipzig, niet zozeer bekend om haar producties maar wel om haar uitgebreide vinylcollectie en exclusieve deejayworkshops voor vrouwen. In praktijk uit zich dat tot zo’n vloeiende technoset met aan het eind een koud kunstje acid dat het publiek eindelijk het gevoel heeft dat het festival van start is gegaan.

En zo is dat ook want op een rustpunt in The Chapel na komt Draaimolen Festival ineens in een stroomversnelling en is het enkel nog beats dat de klok slaat. Nog even uitstellen die beats want op het gezelligste podium van het festival is Wanderwelle aan een liveset bezig. Een minimalistische kapel torent uit boven een heleboel matrassen waar zowel koppeltjes als eenzaten liggen te chillen. Sommige van hen vallen rustig in slaap maar dat ligt niet aan de softwaregestuurde muziek. Van alle luisterstukken die het publiek tijdens de eerste uren van het festival tegenkomt moet Wanderwelle het allermooiste zijn.

Terug actie dan want op het hoofdpodium staat Perel ondertussen aan de knoppen en niet enkel het grote publiek maar ook de stralende zon doet opeens haar intrede. De Duitse Annegret Fiedler bewijst op het podium dat het clubleven en de melige wereld der singersongwriters perfect hand in hand gaan. Ze onderbouwt haar zwoele beats en eighties sound met live vocals en varia gilletjes op z’n Green Velvets en doet dat verdorie nog eens heel goed ook. Alles ist vorbei zingt ze aan het eind van haar set maar het publiek gaat nog eventjes door.

Met haar landgenoot Call Super bijvoorbeeld die de knoppen overneemt. De man presenteert het meest funky setje van het festival alsof hij op PukkelpopBooth aan het spelen is. De laatste zomerzon blijft knallen en dat weerspiegelt zich ook in de muziek met Daniel Wangs Like Some Dream I Can’t Stop Dreaming als hoogtepunt.

Eén van de grootste pro’s van Draaimolen Festival is de ruimte. Aan elk podium is er plaats genoeg om enthousiast te manoeuvreren en ook aan elk aanschuifpunt voor muntjes of biertjes is het niet eens aanschuiven. Maar voor Nederlands huidige grootste doet er zich opeens een enorme volksverhuizing voor richting zijn eigen bos. Tijdens de set van Job Jobse is het geweldig drummen tussen de bomen. De man brengt een uptempo set met early electro en cheesy ninetiesrave à la Digital Vamp. Klasse, jongen!

Aansluitend twee legendes uit de housewereld van het Chicago uit de jaren tachtig. De éne Larry Heard aka Mr. Fingers oftewel het brein achter Fingers Inc. en de andere wellicht de enige bleekscheet van zijn generatie, toepasselijk genaamd Mr. White. Het duo brengt een uur lang livemuziek met synthesizers, controllers én livezang. Vooral White zijn vocale kunstjes en zijn geestige dansmoves zijn weer een hemels genot. Naast Deja Vu en dé Belgische houseclassic It’s You moet de mash-up tussen publieksfavoriet The Sun Can’t Compare en oerklassieker Can You Feel It het absoluut hoogtepunt van deze set en misschien wel het volledige festival zijn. Waaw.

Op The Parking Lot, waar de zon ondergaat en het lichtspel volledig tot zijn recht komt, gaat het er iets steviger aan toe met live technogeweld van Karenn en het heerschap achter LSD. Drie uur en een half rechttoe rechtaan technogeknal is het meest nuttige wat je over dit tweeluik kan verzinnen. Blawan en Pariah van Karenn doen dat nog volledig analoog terwijl het LSD-trio daar ook software voor nodig heeft.

Niet de meest interessante muziek die bij Karenn dreigt in het water te vallen omdat ook het volume in elkaar zakt tot onder aanvaardbaar niveau. Gelukkig neemt LSD (Luke Slater, Steve Bicknell en David Sumner aka Function) op dat moment over om zowel het volume als het ritme omhoog te werpen. Maar echt overtuigen is hier vandaag niet gedaan door de vijf technolegendes.

De pechvogel die op dat moment op The Parking Lot staat mist de Special b2b from out of space in Job Jobse zijn sprookjesbos die blijkbaar bestaat uit Nina Kraviz en Ben UFO. Het zou de moeite geweest zijn maar wellicht niet zo goed als electropionier I-F die aansluit. De grote vraag is of de Hagenaar twintig jaar na de feiten nog steeds grootste hit Space Invaders Are Smoking Grass oplegt. Het antwoord is niet enkel volmondig ja maar de man hangt er zelfs zijn set aan op en laat het nog eens clashen met ABBA’s Gimme Gimme Gimme ook.

Daarnaast brengt I-F een verrassend frivole en weinig duistere set met veel synthpop en discoinvloeden. De electrobeat en occasionele breaks blijven wel vliegen door het woud dat enkel door lasers en stroboscopen verlicht wordt. Naast het collectief dansfeest bij I-F’s grootste plaat vliegen verschillende ledematen door de lucht bij italodisco als M & G’s When I Let You Down en bij de vettige synths in Mr. Flagio’s Take A Chance. Beste set van Draaimolen 2018? De dansende Nina Kraviz denkt daar alleszins wel zo over. Ze moet zich trouwens haasten om haar afsluitende set op The Parking Lot te halen.

Strangelove Area 1 wordt dan weer besloten door die andere technolegende van de nieuwe generatie, Marcel Dettmann. Waarom de Berghain-coryfee voorkeur krijgt op het mooiste exportproduct van Siberië is heel simpel, hij brengt een newwave en early electroset. Een concept dat Job Jobse in dit een bos met succes een hele dag lang heeft volgehouden, inclusief tijdens zijn eigen set. Met de wetenschap dat undergroundhypes doorgaans van Nederland ook België komen binnengewaaid, is het wellicht niet lang meer wachten tot die nieuwe golf van duistere electronica ook onder de landsgrens te zien is. Een stroming die zij aan zij kan leven met de discohype van de laatste jaren - zie I-F zijn set - en hopelijk een einde maakt aan het ongeïnspireerd Drumcode-tijdperk en dat saaie techhouse-gedoe.

Want jongens wat doet Dettmann dat goed achter de draaitafels in zijn joggingbroek. Het publiek is getuige van de man zijn knapste prestatie sinds de metingen en met Psyche’s toepasselijke Unveiling The Secret is de sleutel tot succes intussen wel duidelijk: het moet gedaan zijn met al die techno.

Al wie de kwast ving op Draaimolen mag volgend jaar nog een rondje. Tot dan.

Coverfoto Strangelove Area 1 © Dimiioniatis

Lees ook...