Marco Faraone en Boris Brejcha stelen de show op verjaardagseditie Cirque Magique (4/08)

Zondag laatslede stond in het West-Vlaamse Ledegem de laatste etappe van het driedaagse festival Cirque Magique op het programma. De affiche was er rijkelijk gevuld met namen uit binnen- en buitenland zoals Boris Brejcha, Monika Kruse, Marco Faraone, Raw District en Booka Shade. Gezien de ideale weersomstandigheden - 25 graden en een zacht zonnetje -  en de uitstekende reputatie die het festival met zich meedraagt, maakten wij ons op voor een avond vol plezier.

Bij onze aankomst omstreeks vieren, viel ons onmiddelijk de gezellige drukte op. Hoewel het festival over de lengte van het weekend meer dan 14.000 bezoekers mocht ontvangen, hadden wij niet het gevoel als sardienen op het terrein geperst te worden, integendeel, er was een heerlijk gevoel van ruimte.

Dat gevoel van ruimte kwam trouwens nog beter tot zijn recht bij het maken van een ritje op de gratis carousel, een van de randactiviteiten die het festival net dat tikkeltje meer geeft. Daarenboven lieten we ons ook meteen verwennen door de strakke tech-house beats van onze landgenoten van Raw District.

De twee heren, die volgende maand ook op Arras staan, weten als geen ander zon, kicks, een uitbundige sfeer en spetterende percussie samen te brengen. Het uitgespreide publiek wist deze set dan ook meer dan te smaken.

Rond de klok van zessen ruilden we onze twee landgenoten in voor Marco Faraone, toch een van de absolute headliners van de dag. Met releases op Drumcode, Moon Harbour, Ovum Recordings, maar vooral een uitstekende reputatie, konden wij niet wachten op wat de Toscaan deze keer uit zijn hoed zou toveren.

In den beginnen was dat voornamelijk waar Raw District gestopt was: strakke tech-house met lange climaxen en hier en daar al eens een iets diepere beat. Hierbij viel ons ook op hoeveel de Italiaan van 'claps' houdt, er ging geen minuut voorbij zonder een klinkend klappatroon dat de boel weer op gang moest trekken.

In de tussentijd was in de aanpalende tent - de Circodrome - intussen het wereldbekende Duitse duo Booka Shade aangetreden. Gewapend met een midi-drum en heel veel enthousiasme baanden de Duitsers zich een weg richting hun eerste klassieker: In White Rooms. Toen ze daarna echter hun nieuwere, vocale plaatjes begonnen spelen, werd voor ons de tent even te heet.

Terug buiten, kwam na drie kwartier speler de motor stevig op gang bij Faraone, en schakelde hij over op die strakke mix tussen vocale house en techno waarmee hij de afgelopen jaren naam en faam maakte. Een streepje acid kon eveneens niet ontbreken, terwijl de Italiaan zich opmaakt voor de finale van zijn set.

Deze finale werd volledig ingezet toen hij uitpakte met de lyrics van Speedy J's klassieker Something For Your Mind. Daarna herkenden we ook nog het uit de kluiten gewassen Breathe In van zijn landgenote Keira Meier.

De Italiaan ging volledig van het padje met zijn publiek toen hij het donderende La Rock 01 van Vitalic de speakers liet verschroeien. Daarna verloor hij even de controle met Freed From Desire, om daarna gewoon opnieuw ijzersterk en symbolisch af te sluiten met Fideles hun The Last Glow.

Hoe dan ook, twee en een half uur na de start van zijn set mocht Marco Faraone terugblikken op alweer een bijna foutloos huzarenstukje. Het publiek bedankte hem uitbundig en zocht nog even wat rust op voor Boris Brejcha het podium zou betreden.

Wij maakten van de gelegenheid gebruik de toilet disco van René Opsedee te bewonderen. Zowel de pretadmiraal als de discobal waarin hij stond en vooral de plaatjes die hij oplegde, bekoorden ons dusdanig dat we de openingsakkoorden van Boris misten.

De Centropolis - zo heet het hoofdpodium - was intussen aardig volgelopen en stond meteen bijna op springen toen de razend populaire Duitser, toen nog met masker, de ene na de andere meeslepende plaat oplegde. Opleggen is hier wel degelijk een understatement: de Duitser brengt waar voor zijn geld en mixte zijn platen energiek aaneen al was het één nummer.

Na een uurtje maakte het masker plaats voor de blonde, kalende kop van de grootmeester en konden we meteen ook zien dat hij eveneens aan het genieten was van zijn muziek. Tussendoor hoorden we ook nog enkele flarden passeren van de Noorse componist Thomas Bergersen zijn Final Frontier.

Samengevat konden wij enkel tot de conclusie komen dat de man uit Frankfurt nog altijd de enige is die wegkomt met deze aanstekelijke mix tussen met momenten op het kitscherige af minimal en donderende electro-techno. Aangezien de zon tegen dan toch weg was: pet af.

De volgende gast op het menu was Monika Kruse. De Duitse labelbazin van Terminal M wist ons meteen te bekoren met een lange intro en enkele kurk-droge drops. Ze trok deze leuke opeenvolging van beats en breaks lekker door, tot omstreeks half elf het publiek stevig opgeschrikt werd door een spectaculair vuuwerk.

Voor Monika leek dit echter het signaal om over te schakelen op de soms wat eentonige, zogenaamde Drumcode techno. Niet zozeer ons ding, maar de menigte leek dit wel te smaken en danste zonder twijfel onverminderd door tot om middernacht de stekker eruit getrokken werd.

Alles samen hadden we een geweldige middag en vergaten we volledig dat we in een grasveld ergens rond Roeselare stonden. Hiervoor moeten we vooral de zeer goede geluidsinstallatie en de plaatridders bedanken, maar eveneens de vele circusartiesten die ons overal op het terrein voordurende met verstommen sloegen. Bij ons staat Cirque Magique volgend jaar alvast opnieuw in de agenda!